Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.10.1948, Blaðsíða 9

Dýraverndarinn - 01.10.1948, Blaðsíða 9
bÝRAVÉRNDARÍKN 4? heilsa og vildi fá matarbila um leið, eins og stundum áður á þessum stað, enda brugðust víst ekki góðgerðirnar. Svo hélt bann áfram suður í Land, eins og það er kallað, þar sem gripir ganga og hesta var von. Eftir tvo daga var komið lil að sa'kja Jarp, en þá var liann ekki hjá Halldórsstaðahest- unum og fannst ekki, livernig sem leitað var. Hvar liann hefur verið, bvað að gera eða hugsa, veit enginn, en ég held, að það hafi verið eitt- hvað ákveðið í sambandi við það, að þetta var i síðasla sinn, sem hann kom á þessar stöðvar, er honum voru kærar. Daginn eftir var hann kominn til hestanna, þá var hann tekinn og mér færður hann út í Grenjaðar- staði. Annan eins eymdarsvip og þá sá cg ekki á Jarp, hvorki fyrr né seinna, enda virt- ist hann alls staðar annars staðar una sér vel, þar sem ég var með hann. Margar ferÖir fór ég á Jarp til að sækja lækni, og brást aldrei þol hans þá, þó að langt væri farið og færið væri stundum ekki gott. Jarpur var líka ótrauður í straumvötn- um. Það sýndi hann margsinnis, er ég fór á honuin yfir Skjálfandafljót, sem var oft bæði djúpt og straumþungt. Iðulega fór hann þar á sund með mig, en skilaði mér ævinlega vel til lands. Þegar ég fór að búa, hafði ég svo lítið jarð- næði og bú, að ég gat ekki átt nema einn hest. Fór ég þá að nota Jarp til alls, sem ég þurfti hesls við til að vinna, og reyndist hann jafn óhræddur og þægur við hvað, sem var. Eitt var þó, sem mér virtist hann þola illa. Það var að settur væri á hann reiðingur og klyfjar. En sem betur fór, þurfti ég ekki oft að kvelja hann með þvi. Aðalvinnan sumar og vctur var að draga. Þegar drengir mínir voru að nota Jarp, var oft unun að sjá, hve hann var þeim þægur og eftirlátur. Drengur, scm ég á, var á fimmta árinu, þegar hann fór oft með heyið heim af enginu á sleða með Jarp fyrir. Þegar ég var búinn að hlaða heyinu á sleðann úli á eng- inu og spenna Jarp fyrir, setti ég drcnginn á bak aftan við aktýgjabogann. Siðan rölti Jarp- ur af stað, en öðru hverju nam hann staðar á leiðinni, blés mæðinni og fékk sér tuggu. Er r;......• Jónas Sigurtryggvason og Jarpur. Jónas býr í SySri-Neslöndum við Mývatn. Lescndur íminu kannast viSS yreinar eftir hann, sem áður hafa komið hér i blaðinu. dreng þólti löfin orðin nógu löng, fór hann að dúa fótunum. Fór Jarpur þá af stað. Er heim á túnið kom, losaði konan heyið af sleðanum. Komu þeir félagar síðan aftur út á engið til mín. Þetta var að jafnaði hægt og rólegt ferðalag, enda sjaldan, að annars þyrfti með, þar sem ég var einn á engi. Alltaf fannst mér Jarpur léttari á svip, þeg- ar lagður var á hann hnakkur heldur en ak- tygi. Og víst var um það, að hann var stygg- ari, eftir að farið var að hafa hann til dráttar. Stundum fannst mér ýmislegt benda til þess, að hann fyndi það á sér, hvað ætti með hann að gera. Ég felldi Jarp, þegar hann var 26 vetra. Þá hafði hann enn góðar tennur og var feitur sem ungur væri. En honum var orðið þungt um sporið, þegar hann var hafður til reiðar, eiinkum á haustin til dæmis í göngunum, einn- ig orðinn hægfara við drátt, svo að ég vildi ekki þreyta hann meira, þó að hann gæti vel lifað lengur. Þetta er orðið Iangt mál, skal því staðar nema, þó að margt sé enn ósagt af því, sem í Imganum býr, uin trygga og trausta vininn minn og þarfasta þjóninn, hann Jarp.

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.