Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 15.03.1916, Blaðsíða 6

Dýraverndarinn - 15.03.1916, Blaðsíða 6
22 D Ý R A V E R N D A R I N N til lengdar. Þeir verSa drepnir lifandi fyr eSa síSar og löngu fyrir sitt skapadægur. Ætli 800 punda æki sé ekki nægilegt fyrir hvern meSalhest. FróSlegt væri aS heyra álit keyrslumanna alment um þetta atriSi. Þeir hestar, sem verSa einna verst úti hér í bæ, eru þeir, sem eru undir höndum þeirra manna, er mikiS gera aS þvi aS flytja sand upp úr fjörunni hér vestur meS sjónum. ÞaS er drápsvinna segja menn sem það þekkja, og sumir ökumenn gefa sig alls ekki viS slíku, kalla þaS óhæfuverk, illvinnandi, en aftur eru þaS aSrir, sem pína hestana sína þar dag eftir dag, gefa þeim bara drjúg högg og ráSningu í hvert skifti, sem þeir ætla aS stansa meS vagnhlassiS. Mannshöndin er þá fljót sem oftar til illræSisverkanna. Járnsvipan er þá dregin upp, þótt hún sé lítiS notuS hér á götunum. í slíkum tilfellum er hún nauSsyn- leg, því hún er talsvert sárari en aSrar tegundir svipa, og sér- staklega þá hylst er til þess aS slá hestinn á hálsinn eSa fæt- urna. Vegna sársauka drífur hesturinn sig þá áfram í dauSans ofboSi og af sársauka og kvölum brýst hann upp brekkuraar, þótt hann aS hinu leytinu sé dasaSur eSa í þann veginn aS gefast upp. Tyrkjasvipan, eSa hin illræmda járnsvipa ætti ekki aS sjást í höndum nokkurs ökumanns. ÞaS er í fylsta máta ljótt vopn og ósamboSiS nokkrum hvítum manni aö brúka þaS á varnar- lausum vinnudýrum sínum og allra helst á þeim vinnudýrum vorum sem eru oss jafn-þörf og nauSsynleg og hesturinn er. í vetrarhríSum og vegleysum hefur hesturinn oft sýnt á- þreifanlega aS hann hefur vit meira en margur hyggur; hversu oft hefur hann ekki tekiS þar viS aS rata sem maSurinn var frá horfinn, og hversu oft hefur hann ekki bjargaS lífi manna úr beinum lífsháska. Fyrir þaö erum vér í stórri skuld viS hann, sem svo margt annaS. Og meS það fyrir augum er þaö mjög áríSandi aö viS látum góSa tuggu bíSa í stallinum, þegar viS komum meS hestinn okkar heim úr langferS, þvi þaS er valt aS reiSa sig á þaS æfinlega, „aS þangaS vilji klárinn, sem hann er kvaldastur". Sönnu nær væri hiS gagnstæSa. Þegar maSur lítur nú á þaS í einni heild, hversu „þarfasti þjónninn" er oss þarfur og nauSsynlegur, þá getur engan mann .-- og dýraverndara ekki heldur — undraS þaS neitt, þótt manni verSi tamast aS hugsa eSa tala einna mest um hestinn, þar sem

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.