Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.05.1928, Blaðsíða 9

Dýraverndarinn - 01.05.1928, Blaðsíða 9
DÝRAVERNDARINN 23 þarf eigi langt a'ð ganga, áöur en sló'ðin sýnir at- hæfi tæfu. Hún hefir rifið sjer holu ni'ður í snjóinn, alt a'ð jarðvegi og í holubotninum sjer í flus af eggi, sem tunga dýrsins hefir sleikt úr. Þessi vegsum- merki bera vott um, að tófa hefir fundi'ð lyktina af eggi, sem liggur írosi'ð undir álnar djúpum snjó. — SkotmaSur heldur áfram. Hann finnur aðra holu og enn dýpri og í þeim holubotni sjer í sauðkindar beiri. — Skyttan heldur áfram. Þri'ðja holan ber vott um rotin fuglsbein, sem enga æta tætlu hafa á sjer haft. Lei'ðin liggur upp á ás, þar er snöp fyrir rjúpur í lyngi og víði. Þarna sýnir slóðin, a'ð tæfa hefir lagt sig á kvi'ðinn og hikað, þokast áfram og lúpt sig niSur. Alt í einu hefir hún stokkið langt fram. Þar sjest bæli eftir rjúpur, sem lagst hafa til svefns eða leita'ð sjer afdreps í hrí'ðinni. Bló'Ö og fja'ðrir sjást í einu bælinu og vottur þess, a'ð tæfa hefir matast. Barmar rjúpnabælanna sýna, að vængjum hefir ver- i'ð slegiö niður í snjóinn. Þessi hjörð hefir orðið felmtsfull við komu þessa óvinar og gripið til vængj- anria, a'ð forða sjer. Skyttan rekur tófusló'Öina áfram. Hún leggur enn krók á hala sinn. Ef til vill er það orStæki komi'ð upp í tófuslóð, i fyrsta sinni. Hver veit! ¦—¦ Loksins þegar kvölda tekur og á daginn lí'ður, linnur skotmaður endalyktir tófusló'ðar. Hún sýnir, að skepnan hefir holað sjer inn í urðarhrygg. Þar er ef til vill gren. Skyttan veit, aS jörðin þarna er hol og fer nærri um, að dýrið er óhult fyrir byssunni. En skyttan hefir náð takmarki að því leyti, að hún veit nú hvar tæfa er niðurkomin. Og skotma'ður getur ná'ð tæfu, ef hann bíSur tækifæris — bíður hálfa eða heila nótt, þaugað til hún leitar út til fanga. En þá ver'ður hann a'ð hafa hljótt um sig og vera svo nærri fylgsni skolla, a'ð hann veröi í dauðafæri, þegar út kemur úr holunni. Ef tunglskin er eða bjart af stjörnum og nor'ður- ljósum, má vel takast a'ð skjóta dýrið vi'ð þá glætu. En cf myrkt er aí nótt, getur svo til tekist, að tæfa fari ósærð sína leið, enda þótt skoti'S sje á hana. Enn í dag sjer merki þeirra vei'Öivjela frá forn- öld, sem kallaðar eru tófugildrur. Ein er ósködduð í mínu landi — í Aðaldalshrauni. Hún stendur á hraunkambi og er hlaðin úr hellum. Við munnann eru reistar upp hellur, jarögrafnar, sem mynda gróp eins og fyrir hleypilok í nálhúsi. Þar hefir hellan átt að falla niður í, þegar dýrið tók agnið inni í gildruholunni. En eigi sjest nú, hvernig um var bú- ið, svo að fall-hellan dytti í grópið. Þessi gildra er lukt í annan enda. En vott sjer þess á öðrum hrund- um gildrum í landi jarSar minnar, að sumar þeirra hafa verið opnar í báða enda — til að lokka dýrið inn i gildrugöngin. Þess eru dæmi, að skyttur, sem rakið hafa tófu- slóð, hafa hitt tæfu í svo grunnri holu, t. d. undir steini, e'Öa í snjóliengju-sprungu, aö sjeð hefir í trýn- ið. Þá er auðvelt a'ð skjóta í lifandi mark og fá góð daglaun. Þvi að einn mórauður tófubelgur hefir verið seld- ur fyrir 4—5 hundruS krónur. Svo mikið er unt að hafa upp úr því að rekja.tófu- slóð. G. F. Lítið æfintýri. Sólin sk'm glatt og sendir geisla s'ma til jarðarinn- ar, sem öll er döggvot undan nóttunni. Og döggin glitrar í sólskininu, svo a'ð hver dropi er eins og ofurlítil, glansandi og gagnsæ perla. Lengst frá austri heyrist suðandi elfarniður og í suöri blánar fyrir Hengli, f jallinu stórhrikalega, með standbergs-klettunum og blómabrekkunum. I vestur nær sljettan svo langt sem augað eygir. Á stóru tjörninni suður undir Henglinum situr hópur af fannhvítum svönum. Þeir eru að ba'ða sig. Eftir stutta stund synda þeir út á mi'ðja tjörnina og hefja sig þar til flugs. Þeir fljúga í suðurátt. Og glóandi heitir sólargeislarnir verpa þá slikjugulum ljóma. Þannig bar þessa stóru, hvítu fugla, hæst við hatnrabrún Hengilsins. Svo lækka þeir flugi'ð og liða meðfram klettabelti, sem er neðar í fjallinu. En að lokum hvería svanirnir út í geiminn, suður undir sólroðaskýin. Nú flytjum vi'ð úr landi, á me'ðan svanirnir fljúga til suðurs, förum í sömu átt, og erum komin á ann- aS land, löngu á undan þeim. Þa'ð land er ólíkt hinu, en það er líka íagurt. Undir gróðursælu f jalli stend- ur konungshöll og í kringum hana Hggja aldingarð- ar, þar sem fögur blóm og trje vaxa.

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.