Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.02.1939, Blaðsíða 13

Dýraverndarinn - 01.02.1939, Blaðsíða 13
DÝRAVERNDARINN 5 Hestarnir okkar. Flestir útlendingar, þeir er hinga'ð hafa lagt leið sína og ferðast um landið á hestbaki, hafa borið hestunum okkar hið besta orð. Þeir sé fallegir, vilj- ugir og þægir í notkun, fótvissir og góðir ásetu, duglegir og nægjusamir. Og víst er um það, að marg- ir þessara erlendu manna hafa sýnt hestunum nær- gætni og viljað vera þeim góðir, en fæstir kunnað með þá að fara. Hins er vitanlega ekki að dyljast, að hingað hafa slæðst erlendir menn, sem reynst hafa hinir mestu hestaníðingar, en þeir munu þó ekki mjög margir. Það hefir og ýtt undir þessa er- lendu kæruleysingja, er þeir liafa séð Islendinga sjálfa misbjóða hestum sínum á hinn gr'eylegasta hátt. En það kemur því miður fyrir enn í dag, að íslenskir menn, einkum blindfullir siðleysingjar, fari þannig með hesta, að varða ætti háum sektum og fangelsi. I dönsku blaði, Dyrcvenncn (Jólablað 1938), birt- ist grein um íslenska hesta. eftir mann nokkurn, Ole Hammer, sem hér hefir ferðast á hestum — um sveitir og óbvgðir, að því er virðist. Segist hann hafa lesið um það fyrir löngu, i einhverri kenslu- bók, að hestarnir okkar væru kargir og þrjóskir, en reynsla sín sé alt önnur. — Að vísu hafi áburð- arhestarnir verið heldur ólundarlegir á svip, meðan verið var að búa upp á ])á og eins þegar lagt var af stað, enda hefði hverjum verið hnýtt í annars tagl, svo að úr hafi orðið leiðinleg halarófa. En bráðlega hafi klárarnir verið leystir sundur og rekn- ir og hafi þá undir eins hýrnað yfir þeim. •— Segist maður þessi hafa ferðast um hraun og veg- leysur, riðið jökulár o. s. frv., og dáist mjög að þvi, hversu prýðilega hestarnir hafi reynst. t vatns- föllum hafi þeir beinlínis þreifað fyrir sér og kann- að nákvæmlega, hvar fært mundi að stiga. Og hið sama hafi þeir gert, er um hraun var riðið, þar sem alt sé krökt af hættulegum gjótum og glufum og örðugt um fótfestu á traustum grunni. Og alt af hafi þeir verið þolinmóðir. þrautseigir, óttalaus- ir og hlýðnir. Segist Hammer þessum svo frá, að hann hafi jafnvel verið búinn að fá ást á þessum ágætu þjónum og vinum mannanna, er hann varð við þá að skiljast að ferð lokinni. — Og hann tel- ur ást íslendinga til þessara vina sinna eðlilega og sjálfsagða, enda sé sumstaðar i bókmentum þjóð- arinnar um þá ritað á þá leið, að ]reir sé nálega taldir jafningjar mannanna. Og síðasta þjónusta hestsins við manninn hafi verið og sé enn víða sú, að bera lik hans til grafar. Hlaupasnapir. 1 síðasta tölublaði Dýraverndarans er greinar- korn um fjölskyldulíf sauðkinda. Segist höf. ekki vita þess dæmi, að dilkær þekki afkvæmi sitt eftir vetrarfjarveru. Þetta kom mér undarlega fyrir sjón- ir; svo rnörg eru dæmi þess gagnstæða, að íriinni reynslu, að eg hefi talið algengt, að dilkær þekti lömb sín veturgömul, þó aðskilin hafi veri'ð allan fóðrunartimann. Að vísu er sá tírni oft í styttra lagi, þar sem eg hefi kynnst sauðfé, en varla get- ur það breytt stóru hér um. Hitt gæti verið, sem fróðlegt væri til samanburðar, að ættir fjárins væru misjafnar í þessu tilliti, og má að vísu telja það gefið, svo augljós er munurinn á því, hvernig ein- stakar mæður gæta lanrlra sinna. Sumar halda þeim i návist sinni, jafnvel þó að nokkur hundruð fjár séu rekin að í einu, og það að hausti til, og leita þær þá vanalegast í horn eða til dyra, og halda sig þar á meðan féð er í réttinni. Aðrar týna lambinu svo fljótt sem féð hefir hnappast sarnan úti, og finna þau síðan aldrei, nerna ]rví aðeins að fjár- maður sé svo nærgætinn, að sleppa hverri á með sínu lambi, eins og rétt er, þó að hausti sé, og það hvort heldur er urn líflömb að ræða eða slát- urlömb, sem bíða förgunar. Surnir telja ]rað að vísu betra, að skilja líflömbin frá ánurn strax í réttuni, og hygg ég ekkert á móti því, ef þau verðn þá höfð í girðingu, svo að þau konrist ekki á flæk- ing. En þar sem fé gengur óhindrað, eins og al- mennast er, tel ég svo rnikinn kost, að forða lömb- unum við slangri, að réttast sé að stuðla að því eftir megni, að þau fylgi mæðrurn sínurn þang- að til þau eru tekin í hús. Að vísu hættir þeim til að skilja, þegar keinur franr á vetur og ær fara að ganga, en þá eru þau orðin svo vön í heima- högum, að litil hætta er á, að þau fari á slangur. Eg tel það ástæðulaust, að nefna dærni þcss, að veturgamlar kindur fylgi mæðrum sínum eftir vetr- ar fjarveru. Veit eg slík tilfelli svo mörg, að alls

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.