Víðir


Víðir - 22.09.1934, Blaðsíða 1

Víðir - 22.09.1934, Blaðsíða 1
VI. árg. Vestinannaeyjuni, 22. septemoer 1934 27. tbl. Helgi S. Scheving Stud. jur. Fæddur 8. mars 1914. — Báinn 8. sept. 1934. Nokkur minningarórð. ------7 margoft tvítugur ;.S';.-• ' meira liefur lifað ¦ s.vefnugum segg, er sjötug.ur lvjarði. (Jónas Hallgrímssön), Helgi sal. Scheving var fæddur hér í Vestm.eyjum, sonur Sigfúsar Scheving bæjaifulltrúa í Heiðar- hvarnmi og konu hans, Sesselju Sigurðardóttur. Hann kom í Unglingaskóla Vest- mannaeyja 1927 og útskrifaðist þaðan 1929.. Vorið "1930, lauk hann gagnfræðapi öfi við Mennta- skólama í Beykjavík og stúdents- prófi 1933. Sama haust innritaðist hann í lagadeild Háskólans og lauk heim8pekiprófi síðastiiðið vor. Við öll þessi próf náði hann 1. einkunn. Helgi var góður nánismaður, vel geflnn og ötulli við nám sitt en almennt gerist. Hann átti sterk- an viJja og fastmótaða skapgsrð og honum var það vel ljóst, að námiÖ er enginn leikur, endaiagði hann oft mjög að sér við Jestur. Fjarri fór þó þvi, að hann úlilokaði sig frá fólagslífi í skóla eða stein- gerðiat yfir bókum sínum. Svo mátti segja, að han væri líflð og sálin í öllu félagslífi í Menntaskól- anum, var hann um skeið for- maður skólafélagsins, átti sæti í rítstjórn skólablaðsins og gegndi oft öðrum., trúnaðarstörfum fyrir nemendur. Þetta sýnir, að Helgi naut trausts og virðingar þeirra, sem hann umgekkst. Loks var hann kjörinn forseti „Sambands bindindisfélaga í skólum íslands". Starfaði hann í því af frábærum dugnaði og fórnfýsi. Það var sannfæring hans, að áfengisbölið væri eitt mesta böl mannanna og hann einbeitti ptarfskiöftum sínum gegn útbreiðslu þess meðal íslenzkra menntamanna. TJm þessi mál ílutti hann mörg erindi í útvarpið, auk þess sem hann heimsótti allflesta alþýðu og menntaskóia landsins, og flutti fiæðileg erindi um áfengis- málin. Það var stærsta hugsjön Helga heitins Scheving, - að fá útrýnit áfengisbölinu með þjóð vorri. Áfengismálið er að vísu hitamál, en þó held ég, að allir hljóti að bera virðingu fyrir manni eins og Helga Schving, jafnvel þó þeir væru honum ekki sammála. Mér finnst alltaf hvíla einhver helgi, einhver guðlegur ljómi yfir þeim manni, sem á örugga samfæringu, hef ur bjargíasta trú á gildi hennar og fórnar tíma sínum og kröftum fyrir sigri hennar — slikur maður var Helgi Scheving. — Auk »allra starfa sinna lagði Helgi mikla stund á lestur. Hugur hans hneigðist mjög að bókmennt- um og sögu. Hann var vandlátur í vali bóka og eyddi ekki miklum tíma í bækur, sem hann taldi sig ekki hítfa gagn af að lesa. Fylgdisf, hann því vel með í bókmenntum, íslenzkum og erlendum. Helgi var maður gagnrýninn og hafði yndi af.að ræða um t. d. nýja bók o. sl. við vini sína. — í allri framkomu sinnv var Helgi sál. Scheving hinn menntaði mað- ur. Hann var prúður og kurteis og vingjarnlegur við alla, glaður og félagslyndur. Enda var hann hvers manns nugljiífi og hrókur ails fagnaðar. Helgi var mannvinur mikiil og átti djúpa samúð með öllum þeim, sem á einhvern hátt urðu útundan í líflnu. Og yfirleitt má segja um alla viðleitni hans og hugsjónir, að þær hafi miðað að því fyrst og fremst að gera mannlífið sælla, betra og fegurra, Sannarlega lagði hann sinn skerf ti) þess að svo gæti orðið, eftir því sem hans ungu kraftar hrukku til. Sem sonur var Helgi Scheving fyrirmynd og hafði fullan hug á ¦því að verða stoð og stytta for- eldra sinn, þegar ástæ,ður leyíðu. Vegna alls þessa er það sárt að sja á bak Helga sál. Scheving og er þung sorg kveðin að foreldrum hans og systur, ættingjum öllum og vinum. En allt þetta, sem gerir sorgina sárasta er um leið til þess að draga úr henni. Vissan um það, að hann var sannur maður, sem lifði með sóma, maður, sem skilur eftir jafn bjarta og fagia minningu, er oss öllum meiri huggun en oið fá lýst. En vér trúum því, að vér munum aftur fá að sjá hann og njóta samveru hans um aldur. Pú tókst þér eitt sinn í munn andlátsorð Goethes: „Meira ljós". É'g er þess fullviss, að hið skamma lif þitt gerði líf vina þinna bjart- ara — samveran við þig færði oss meira Ijós. — Endurminningin um þig er hrein og fögur og á hana fellur aldrei skuggi. Pú varst heill, tryggur og hjálpsamur — þú varst góður félagi og vinur. Blessuð sé minning þín. Á. G. ffelgi Scheving Kæri vinur, örstutt er síðan ég átti tal við þig, hvorugan okkar grunaði, að það yrði í síðasra sinni. Auðvitað barst talið að kom- andi árum, þú varst fullur áhuga, og talaðir með innri bannfæringu um framtíð þína, sem þú sást í Ijösi dugnaðár þíns, blasa við þér. — Nú ertu hoifinn. — Mig lang- ar til að kveðja þig örfáum orð- um — og tek því til máls. Pað er alkunna, að aldraðir óttast alment dauðann meir en ungir. Því hvað liggur fjær æskunni en dauð- inn, og hvað nær ellinni. Eins er það og, að fáir vita sinn vitjun- artíma og flest allir œskumenn skoða daginn í dag aðeins sem áfanga, og gera ákveðið ráð fyrir að á morgun sé aftur dagur, sem uppi enni • yfir þá, og færi þeim eitthvað nýtt og oftast betra en dagurinn í gær. Og hversu góður hugsanamiðili sem mál vort er, er örðugt að lýsa þeim áhrifum, sem dánar- fregn ungs vinar — vinar, sem aliir luku upp einnm munni um, að ætti sér fagra framtið, hefir. Einkum er oi ðið dauður í sam- bandi við alheilbrigðan, ungan, lífsglaðan mann, fljótt á litið eins og hver önnur fjarstæða. — En eins og okkert er nýtt undir sól- inni, eins virðist þeim mætti, er skóp hana ekkwrt ómögulegt. Ein er huggun til í sarabandi við danða heilbrigðs ungs vinar : sú að oika liður aldrei undir lok, og sá kraftur, sem með manninum bjó lífs, hlýtur og að njóta sín einhverstaðar, þá hann er liðinn. Maðurínn er undraverðasta dýr jarðarinnar, hvað heilann og starf- semi hans snertir. Líkamsafrek mannsins samanborið við álíka stór dýr, er ekki svo, að orð sé á hafandi. — En heilinn — þetta dásamlega áhald, kraftur þess: hugsunin, hefir hafið mánninn upp í æðsta sess meðal dýranna, hví skyldi þá þessi kraftur líða undir lok ? Trúi því hver sem trúa vill. Kæri vinur, þú varst — eða öllu heldu ert — gæddur frábær- um hugsunarhæfileikum, máliö, hugsanamiðilinn, hafðir þú í rik- um mæli á valdi þínu. Alt frá þvi að þd varst kornungur, var þér unun að þvi að láta hugann starfa og tunguna túlka hugsun þína, þú varst í stuttu máli sagt, flug-mælskur. Þ^ann hæfHeika þinn notaðir þrj til að hrinda fram áhugamáli þínu: bindlndismálinu. í Menta- skólanum varst þú aðalkrafturinn í bindindisfélagsskapnum ogforseti Bindindisstarfsemi skóla á íslandi. Þú andaðist, nokkru áfiur en þú ætlaðir þér að hefja aðra ferð þina umhverfis landið íyrir Bindindissambandið. . En eins og tunga þín var auð- sveipinn þjönn hugsunar þinnar; svo lék ritmálið í hendi þér. Margar smásögur samdir þii, og verðlaun hlaustu fyrir bestu rit- gjörð meðal nýbakaðra stúdenta

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.