Víðir


Víðir - 26.10.1934, Blaðsíða 1

Víðir - 26.10.1934, Blaðsíða 1
VI. árg. Vestmannaeyjuin, 26. október 1934 31. tbl. Síðasti sumaráagiir. Dagurinn í dag er síðasti sum- ardagur. Að nokkrum klukku- stundum liðnum byrjar veturiun. Af eðlilegum ástæðum sakna margir sumarsins, þess áistíma, sem vanalega flytur j>1 og ljós yfir land og lög, þó að stundum virðist hlýju þess cg bhtu mis- skiffc um bygðiv okkar litla lands. Hvemig heflr nú sumarið reynst okkur? Hér á Suður- og Suðvesturlandi má óefað 'telja það eitt hið blið-. asta sem komið heflr hin- siðari árin. Hiti, að minsta kosti hér í Vestmannaeyjum, meirí en veiið heflr að undanförnu. Þurkar voru dauflr fram eftir sumrinu, en úr- komulitið hér Suðvesturlands mest- an hluta sumursins. Grasvöxtur og heynýting i besta lagi um alt Suðurland. Fiskþurkun gekk sæmi- lega og mikið betur en áhorfðist fyrrihluta sumarsins. Veðrátta 1 hinum landsfjórðung- unum var rhikið erfiðari, einkum á Norðaustur- og Norðurlandi. Hefir naumast komið jafn öþurka- samt sumar þar, hina síðustú tvo til þijá áratugi. Grasvðxtur var þar ágætur, eins og annarstaðar á lanainn, en nýting heyja bvo slæm, að varla hefir óskemdur baggi í garð eða hlöðu komið. Verða bændur því annaðhvort að kaupa mikiá af fóðurbæti handr fénaði sínum, eða fækka honum að miklum mun. Sennilega verð- ur um hvortveggja að rœða að nokkru leyti. Þorskafli hefir ekki verið svo teljaridi sé hér sunnanlands, en nóTfkuð hefir flskast af kola og ýsu í dragnót, og dálítið aflasr af lúðu. Síldveiði hefir verið lítið stund- uð úti fyrir Suðurlandi, þó munu Akranesingar hafa veitt nægilega beitusíld handa sér til næstu vertíðar. Sjálfsagt hefði mátt veiða nokk- uð af síld hér í kringum Vest- mannaeyjar, en enginn reyniv það, mest sökum þsss, að íshúsin hér þótt fjögur séu, munu öll svojafn ófullkomin, að þau geta fiyst aðeins fáar tunnui á sólarhring híerjum. Norðanlands heflr þorskafli ver- ið rír, en sfldveiði í góðu meðal- lagi. Mun þó aflroma síldarút- vegsins rir, Kökum hins laga verðs. Austaniands . og vestan hefir þoiNkafii orðið i mpðallagi, eða sem næst því, en sildveiði litil. Uni sumarið má i fæsttim otð- um segja að það hafi verið gott og hlýtt um Suðvestur- og Suður- land, votvlðrasamt og kalt um Norðuiland og í meðallagi um Austur- og Vesturland. Framhald. Bækur Þjóðyinafélagsins. Al- manak fyrir árið 1935 er með liku sniði og áður, en erlendu árbókínni, sem lengi - var þar, er slept, eina og síðastliðin ár, en það er engin umbót. Al- manakið flytur nú myndir af fjórum frægum stjórmálamönn- um, og æfiágrip þeirra eftir Vil- hjálm Þ. Gíslason. Þá er Árbók Islauds 1933, í sama\sniði og undanfarin ár, eftir Ben. G. Benediktsson. — „Bálfarir" heitir grein eftir Gunnl. Claesen læknir, í sama anda og hann hefir áður skrif- að um það mál, Itmlendur fræðabálkur heitir ein grein, tekin úr „Samtíuingi" sr. Friðr. Eggerz, að vísu tniklu skárri en síðustu tvö ár, og þó ómerki- legur. Segir þar mest frá sr. Suorra Björnssyni, sem iöngum er kendur við Húsafell. Mest segir þania af göldrum hana, aflraunum og fimleikum. Var sr. Snorri atgerfismaður mikill og talinn ramgöldróttur, en sagnir um hann' fara fram úr flestum ýkjum frá haiis dögum. Góð ritgerð um HúsafeJlspresta er í Prestafélagsritiuu fyrir fá- um árum, og er sr. Snorra get- ið þar með verðugu lofi, sem heiðurspresti sæmir. Þessi innlendi fræðabáikur, sem svo er kallaður í Almanak- inu undanfarin ár, er með því allra lítiltjörlG^íiata, sem út er gefið til alþýðufræðslu. Almannk Þjóðvinafólagsins 8iendui\nri á sextugu. Andvari er tveimur árum yngri. Þar er nú mynd og æfi- aaga Björns Sigfússonar alþni. á Kornsá, eftir sr. Þorst. B. Gíslason. Ferðasaga eftir Hann- es Finii8son bískup, um ferð er hann fór frá Kaupmannahöfn til Srokkhólra8 árið 1772, os; kall- ar hann ritgei'ðina „Stokkhólms- rellu". Ekki er sagan skemti- leg en þó merkileg að sumu leyti. Mjög er hún óltk því sem menn skrifa nú'ferðasögur, bæði að efni og orðfæri. Kynlegt er það hve fáíióður hann er um biltinguna er varð í Stokkhólmí dagana, sem hann dvaldi þar. Blaðamaður nú á dögum, t. d. Finsen afkomandi höfundar, mundi hafa gert sér meiri mat úr þvi efni. Fraratið sveitanna heitir löng ritgerð i ritinu, eftir Metúsalem Stsfánsson búnaðarmálastjóra, og Viðbót er þar um sarna efni eftir sama höf. Ritstjórnin seg- ir ao ritgerð þessi komi í stað ritgerða dr. Bjarna Sæmund3- sonar um fiskirannsóknir. Mjög ólíku er þar saman jafnað, nið- urstöðum af víaindalegum rann- sóknum og ritgerö þessari, þó góð hugleiðing kunni að vera 1 sinni röð. Hinu mikla riti um Jón Sig- urðsson, sem raunar er að tals- verðu leyti saga þjóðarinuar á síðustu öid, er nú loks lokið, siðasta bindið kom í fyrra. Nú hefst aftur Bókásafn Þjóð- vinafólagsins, með hinni frægu bók, Býflugur eftir Maurice Maeterlinck. Höf. er heimsfræg- ur fyrir ekáldrit sin og heflr hlotið Nobelsverðlaunin. „Bý- flugur" er mjög fræg bók og hefur verið þýdd a margar tung- ur, Segir þar mjög ýtarlega frá lífi og háttum býflugna, og er víöa farið með efnið af mikilli snild. Þó virðibt bókin óþarf- lega löng, og margt er þar tek- ið með, sem ekki snertir sjálft aðalefni bókarinnar. Sumirkafl- arnir eru bráðskemtilegir og fróðlegir. Það er gal i, og enda skömm að því, að bókin skuli vera myndalaus. Bogi Ólafs- son mentaskólakennari hefir þýtt bókina. Það hefir verið vandaverk^ því að sumt er þar, sem eifitt er að koma á góða og óbjagaða islensku. En þýð- andi heldur stihium rólegum og tilgerftarlau8um hvernig aem höf. leikur sér að efninn bak við tjöldin. Það er fáura gefiðað reka svo erindi útlendra snill- iuga. — Bók þesai verður ef- laust mikið lesin af alþýðu manna, því fremur sem hún segir frá háttum hinna furðu- legustu dýra, þó að þau séu ekki hér á landi. Býflugurnar eru búfé hér í nágrannalöndun- um, og gefa af sér vax og hun- ane:, svo eem kunnugt er. Nýlega stakk einn framfara- maður upp á að flytja býflug- ur hingað til lands og reyna að rækta þær. Sennilega.verð- ur ekki úr þvi að sinni, landið mun vera of kalt og sóíarlítið, en hver veit nema bætt verði úr þvi. Þeir finna upp svo margt í útlöndum, og fram- kvæma hér á landi, nú á dög- um, að síst er aö vita hvað kemur næst. Framhald. . Pdll Bjamason. Yfrgangur togara. Á þessu hausti hefir mikið yei> iö talað um yfirgang togara á fiskimiðum hér við land, éinkum úti fyrir austfjoiðum. Pað er svo sem ekki ný saga, að togarar skafl fiskimið Aust- firðinga og spilli veiðarfærum þeirra, eu frekastir til skemdanna munu þeir hafa verið á þessu sumri, eftir þvi sem frettir að ausfcan s»)gja. Veiðarfæratap hefir nú prðið al- veg gifuilegt af völdum togara. Ástæðan til þess mun einkum vt»ra 8Ú, að á þessu sumri munu enskir togarar hafa verið langt- um fleiri en nokkru sinni áður. Að svo hefir verið mun stafa af því, að fjóra heitustu mánuði árs- ins er bannað að leggja á land í Englandi þann fisk, sem veiddur er við Bjarnarey. Fyrra ár mun . innflutningur hafa verið bannaður i tvo mánuði, en m') var bannið r; fært upp í fjóra mánuði. Hefir því meiri hluti enska flotans skaf- ið Islandsmið á þessu sumri. Orsök þess að Bjarnareyjarflsk- ur er bannaður á fyrnefndu tíma- bili mun vera sví, að Vegurinn frá Bjarnareyjarmiðum er svo langur og fiskiimm hætt við að skemm-

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.