Víðir


Víðir - 24.11.1934, Blaðsíða 1

Víðir - 24.11.1934, Blaðsíða 1
 VI. árg. Vestmannaeyjum, 24. nóveinoer 1934 35. tbl. Þekkingai- leysiográðríki Ktatai a Alþingi eru fuið;mlega óavífnir í einkHSölubrölti síuu. Nú BáJÍangar þá til að koma í fiam- kvæmd ríkiseinkasolu a saltfiski. Ef þaim tækisi að koma einka- sölu á langstætstu framleiðslu- vöruna, þá vöru, sem er aðal máttarstólpi ríkisbúskaparins, það er þorakinn. Og framkvæmd öll og stjórn færi líkt úr hendi og hjá stjórnendum Síldareinkasöl- unnar fotðum, þá ætti vissulega rlkisgjaldþiot skamt í land. tiÞað er annars undarlegt hvað sósíalistav eru ófyvirleitnir í fram- komu sinni gagnvart samborgur- um.sinuffl, og einnig flokksmönn- um Binum, sem þeir þykjast vilja styðja. Því varla eru þeir svo einfaldir að álíta að sjómenn séu Tsúnir að gleyma því tilfinnanlega tapi, sem þeir hafa orðið fyrir af völdum Sildareinkasölunnar sál- uðu, sem Sósíalistar og Fram- sóknarmenn i félagi þvinguðu upp á útgerðarmenn og sjómenn, hið fyrra sinn, er þeir, illu heilli, höfðu meirihlutavajdið á Alþingi. Maðuv hefði getað búist við að þaim sjálfum blöskraði svo hin dæmalausu lykkjuföll á hinu fyrra prjónlesi þeirra, að þeir létu liða nokkuvt ávabíl þangað til þeir byrjuðu að fitja upp aftur. En þekkingarleysi á atvinnumálunum, samtvinnað mikillæti þeirra, sem ráðiíkastir eru, ætlar 'ált um koll að keyra. Ferksaga. Eftir Þorst. Jónsson. Það var uppi fótur og fit hér í Eyjum, um -mánaðamótin júli og ágúst 1899. Það kom togari að Eiðinu um hádegisbiiið með hljóð- um og flöggum. Að Eiðinu köm hann vegna þess að austan storm- ur var, en það þótti hér engin nýung þá, heldur en nú. Togari þesssi hét „Fiskines" og var einn af þeim, er gerðir voru út hér .á landi undir stjóvn Jóns konsúls Vítalíns, R.vík, aðallega að eg h ld, fyrir enskt félag. Eritidið var að fa hér 10 menn • t,íl. að fara austui a Mnoallands- sand, til að móka úi tögara, sein stiandaft hi.fði þ.ir fynr nokkvu. Kaup það sem í boði var, voru 4 kionur á dag og afbragðs fæði, en lótl vinna. Það má næiri geta hvort ekki hefir vetið hægt að fá nóga menn, þegar slík kosta- kjör voru í boði, euda fór svo að 13 vovu ráðnii til ferðarinnav, áður en maður sá, er ráðning- una hafði með höndum, áttaði sig. Ég var mjog hrifinn af að vera einn af þeim útvöldu, en faðir minn tók þessu fálega, er ég tjáði houum frá förinni," eri lét þó kyrt. Pókk hann mér lö kvónur, og sagði 'mér að búa mig vel. Ég hélt að ekki þyrfti mikinn útbúri- að því hér væri aðeins um að ræða eina viku, en hann sagði, að þó hér vævu á fevðinni miklir menn, þá réðu þeir hvorki yfir sjó né vindi. Ferðalagið. ICl. um þrjú var lagt af stað héðan, og gjört ráð fyrir að kom ast að strandinu með birtu, en þá var korainn stoi mur af suð-austi i og mikill sjór, svo ekkevt viðlit var að komast.náiægt landi. Daginn eftir var sæmilegt veð- ur, og þá vav haldið til lands og varpað akkeri nokkuð út aístvand- inu. Þangað var þá komiun tog- arinn „Akranes", frá sama félagi, og hafði meðfeiðis yfirmenn þessa leiðangurs, einnig 12 menn úr Reykjavík, ?em ráðnir voru til sömu vinnu og við. Um útbúnað þann og yfírmenn þá, sem „Akranes" flutti, höfðu komist á loft hinar óti'úlégustu sögur, t. d. að dælur þær nem nieðfeiðis v.oíUi væiu svo stói- virkar að halda niun'di skipinu á floti þótt nær bótrðaust væii. Moond.ihl veikf æðingur, sem stjórnaði þessu fyriitæki, átti að h<ifa tekið þetta að sér, vegna þess, að fsland var eina landið eftir á hnettínum, sem hann hafði ekki dregið stiönduð skip á flot, þótt honum þætti Bkömm að því að fáat við annað eins lítilræði og togava þennan. öllu þessu var ttúað, svo að engirin efaðíst um að togatinn mundi nást út, enda hafði okkur verið lofað því í hljóði, að víflfig uppbót mundi veitt, ef, skipið næðist út. Við töluðum imi það okkav á milli, að minna en 100 kvónuv yvðu það hldrei og sumir margföldnðu þossa tfilu, að minsta kosti með 5. Flestii voiu í besta skapi því alluv viðgjörninguv vav í besta lagi á togaranum. Heldur leið mér bðlvanlega, því óg var að drepaáb í sjóveiki. Hásetar og yflrmenn á „Fiski- nesi" voru danskir, en vélamenn Englendingáv. Þennan dag var ekkevt aðhafst, nema varpað var fyrir borð um 100 tómum olíutunnum, sem ráku i land kringum stvandið, þvf vinduv vav hægur á S.A. Daginn eftir var sjó mikið far- ið að lægja, en þó mikið biim við sandinn. Er á daginn leið var gefíð mevki Um, að við skyldum fara í land, og- var þvi skipsbátur- inn settui' á flot, ekki voru nema sjö Eyiamenn " og tveiv hásetar látniv fava í bátinn, tvæv Avar og ekkert stýri. Bátsmaðurinn af „Fiskinesi", að'nafni Jasper Olau- sen Andersen^ uppalinn á yestur- strönd Jótlands, réði förinni. Hann lagði rikt á við okkuv að hliða sér, og mundi þá vel fara, það sem helst væri að óttast, væii að lenda ekki inrii í bátnum, ef hon- um hvolfdi, sem mór heyiðmt helst, hann tölia sjálfsagt. Nú var lagt af stað, og réru hásetavnir, en hægf gekk, en einhvernveginn komumst vlð yflr ystu grynning- una, sem hættulegust var, en er við hðfum átt í land, á að giska 60 fafma, kom stórt ólag, bátur- inn var alveg léttur fyist í sjón- um, en hljóp útúr honum og varð flatur, vcum við þá komnir all- nærri landi, en ekki þó það að band kæmist upp. Pá skipaði Andergen okknr að kasta okkur út undir mpsta sjó, og var það samstundis g]ört. Hve lengi við voium ,að skolast þavna, hafði óg enga hiitcmynd um, en þpgar ég skieið upp í sandinn, með öll vit fuli af sjó og sandi, voiu hinir flftitir staðnir upp. Var þá kast- að tölu á menninn, oí; v.intaði einn, var þetjar tokið að bitnum, som vav á hvolfl fiam i b'iminu. En jlla gekk að vétta hann við, en hafðist þó, og hafði maðuvinn ovðið innan í honum, þá hontim hvoldi. Vav hann allmjfig þjakað- ur og mikið marinn á öðiulærinu því fóturinn var undir hátsokknum á bátnum. Það efast ég ekki um, að ef við hefðum ekki sett okkur útúr bátnum, þá hefðum við orðið flnstir innan í honum, og of fáir þá til að rfetta hann við, og af- diifin því ~"auðsæ. Nokkrir menn voru í, sandi, mig minniv flest Englendingar, en ekki man eg eptiv því, að þeir hjálpuðu okkur neitt í þessu dvasli. Á MeöuUaitdssaudí Nú vovum við komnir í land en helduv vorum við læfílslegiv, rennblautir og auðvitað alveg eins sá litli favanguv, sem þó fáir höfðu með sér, því ekki var búist s við iangri dvöl. En þavna var tjald og eldar stórir, þvi kol voru nóg, nokkrir Englendingar höfðu verið þarna einhvern tlma, til að undiibúa bjövgunina, og höfðu þeir íutt mikju af kolum úr skipinu, svo hægt var að þuvka af sér spjarirnav. sjótinn fór nú biáðbatnandi, svo að slysalaust tókst flutninguv á öllu, sem í land átti að fara. Skipio sem átti að taka út, stófi þarna í btimgaiðintim, og braut yfir það að aftán, en framstafnið var oftast upp úr. Þetta vav mjög vandaður togavi, sem hét Richard Simpson H. 91, og hafði lenr þavna í fyrstu veiðiför sinni til fslnnds. Fyvsta vevk okkav var að reísa skýli, og var það gjört á þann hátt, að olíutunnum var raðað i sporöskjulagaðan hn'ng, og tvær tunnur hver ofan á annari voru hafðar undir mæniásnum, sem voru plankar er nóg var af um allan sand. Siðan breitt segl yfir alt saman og mokað sandi að ált í kring. Þettá tjald varð öú heimili okkar þvettán Eyjamanna og tólf Reykvíkinga og er víst áreiðanlegt að minni þægingi en þarna voru, er naumast hægt að hugsa sér, því þau voru engin ,nema hlýjan. Menn vöðuðu sér hlið við hlið, og lágu svo þarna, án þess að hafa nokkuð til að breiða yflr sig. Emhvetjir gætu nú baldið, að ekki væii afleitt að ligtíja á sandi, en allir sem þarna voui fengu sig mjfig flj.<ti ánægða af leguiúmunum. Einnig kom annað fljðlt i \j<^, sem reyndist þó miklu alvarlegra og það var, að hið góða fæði, sem lofað hafði vmið, reyidist hvo Ht- ið að vrixtum, að dvol okkar þarna á satidinum, vavð hreinasta hunguvdvöl. Vinna sú, sem inna ktti af hendi,

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.