Víðir


Víðir - 08.12.1934, Blaðsíða 1

Víðir - 08.12.1934, Blaðsíða 1
YL árg. Vestinannaeyjuni, 8. desember 1934 37. tbl. Aðstoðu- munur. Eins og kurinugt er, hafa Noið- menn um langan tima veriö h»lstu keppinautar okkar í fiskiveiðum og fiskverslun. Aðstaða þeirra og aðstaða okk- ar í samkephinni er hatla ólik. Útgerðarvoi ur allar fa þeir mikið ódýrari" Olian er t. d. um þriðj- ungi ódýrari í Noregi en hór hjá okkur, og svipað er um veiðar- færin að segja. Útgerðin okkar er skattpínd á allan hugsaulegan hátt, t. d. eru margir toilar á hverjuin fiski seni við öflum til útflutnings, og nokkr- ir á þeim sem við étum sjálfir. En hvernig er það hjá Norð- mönnum? Par er enginn útflutn'mgstollur á fiski eðn flskafurðum, og nú heflr rikisstjórnin norska lagt fram lJ/t—hálfa aðra miljón — króna, handa illa stæðum fiskimöhnum til veiðarfæiakaupa. Á þessu er fljötséð hve geysi mikiil aðstöðumunurinn er. Norsk ir stjórnmálamenti, með stfornina í broddi fylkingar, er víst svolítið hagsýnni en hin svo kallaða ÍB- lenska stjóvn, og hið litförótta föruneyti hennar. Hún er fjarri þvi að vilja lótta útflutningstolli af sjávarútveginum, um stutt ára- bil og á þann hitt gefa honum tækifeeri til að rétta sig við á eigin spýtur. • Það liggja nú fyrir Alþingi frumvörp, sem stefna í þá att að lofa sjávarútveginum að vmna sig fram úr kreppunni, en óvíst er enn hvernig um þau mál fer. En svo mikið er óhætt að fuflyiða, að þótt eitthvað verði samþykt útveginum í vil, þá er það ekki stjórninni, eða meiri hluta stuðn- ingsmanna hennar, að þakka. Svo mikið hafa hinir ráðandi menn þar látið til sín heyra. En fari svo að ajávarútvegsmálunum verði á einhvern hátt bjaigað, þá mun orsökin sú, að í stjórnarliðinu finnast tveh tiJ þvír svo vitibornir menn og sanngjainir, að þeir sjá hvert stefnir ef stjótnborðsræðarar fa að ráða, og vilja ekki verða þesa valdandi að skútan strandi áskerinu. — Því skeri, sem stjórn- in sýnist hvorki hafa vit né vil]a til að stýra fram hjá. Við biðum og sjaum hvað setur. Ferksaga. Eftir Þorst. Jónsson. Framhald. Heimferðín: Það var komið fram yfti hádegi, þegav sást til hestanna, og hafði þeirra verið beðið með mikilli eptirvæntingu, það var því heldur handagangur, er þeir komu, sér- staklega þegar vitnast hafði, að fengnir voru ekki hestar handa öllum og nokkrir hestar reiðtýgja- lausir, Aðeins var einn hestur af höpnum sérstaklega- ætlaður Moondahl, enda föngulegur mjög og vel týgjaður. En víkingar faia ekki að lögum. Gullsmiður úr Eeykjavík, að nafni Magnús Dal- hoff, komst á bak hestinum og hleypti á brott, og dugðu engar fortölur við hann. Að ná honum þýddi ekki, þótt reyut væri, og hann svaraði, að holv. Englending- arnir, hefðu kvalið okkur nóg hingað til, og taldi jafngott þött það minkaði. Annars héldu þeir hestum sem náðu en 10 urðu að ganga, fyrir það fyrsta úr sandi, en upp að næstu bæjum, var um 2 stunda gangur. Eftir var skilið í sandinum alt, sem þar var, og þar á meðal tunn- ur fullar af mátvælum, kjöti og kexi, og býst ég við að Halldór moi mónr prestur hafl átt að njótar' þess, fyrir trúa þjónustu. Ég náði í jarpan hest, smaan vexti, en uijög þýðgengan, sem kom sér vel því engin votu reiðtýgin. Ann- ars voru þarna í ferðinni gæru- skinn, þófar, sandavii ki og hnakk- ar. Fyrsti ákvorðunarstaðurinn var Sandaoes, sem steudur á eystri bakka Kúð.ifljóts, þó vai komið við á Rofabæ og Var mönnum víst þar gefln sú mjólk er til var. Einkennilegt fyviib.ygði kom fyrir er að Sandanesi kom. far var stór rófugarður, og var ekki beiðst leyfls, heldur fóvu flestir, að fá sór rófur, en þá kom allt { einu í ljós, að Híilldór moimóni, (hann átti þar heima) kunní ágæta Hjartans þakkir til allra, nær og fjær, sem auðsýndu hluttekningu við fráfall og jarðarför Hallberu Illugadóttur. Eiginmaður og börn hinnar látnu: Hjartans pakkir fyrir auðsýnda samúð, við andlát og jarðarför eiginkonu og móður okkar, Jóhönnu Andersen. Peter Andersen og börn. íslensku, að minsta kosti helstu áhersluorðin. Sigað var hnndum á hópinn, en ekkert dugði, hver hélt þvi sem náð hafði. farna áttu þeir að bíða, sem ekki höfðu reiðtýgi, en þau komu ekki. Hestar að flestu sæmilega útbúnir komU handa þeim, sem gengu úr sandi ogþegarvom komnír. fá var aðalhópurinn lagð- ur á stað fyrir nokkru, undir leiðsögu kunnugra manna. Kúða- fljót er sem kunnugt er, með mestu vatnsföllum þessa lands, en er mjög stiaumhægt þarna. Bónd- inn í Sandanesi, Hjörleifur að nafni, átti að fylgja okkur eftir- legukíndunum, yfir fljótið, en hon- um leiddist fljótt biðin eftir því sem vantaði, og heflr víst ekki verið búinn að gleyma rófumiss- inum, því altí einu setti hann sig yfir, beint vestur af bænum, og kallaði tii okkar, að ef við ekki þyrðum að koma á eftir sór, þá mættum við' sín vegna vera eftir. Við urðum auðvitað að elta mann- inn, þótt í íleiri skifti væri a sund, en alt fór vel og var það víst aðallega hestunum að þakka, því fæstir af okkur munu hafa verið vötnum vanir. Bæirnir Sandar standa á hólma i Kúðafljóti, aðalvatnið rennur austanmegin. Parna náðum við félögum okkar og höfðu þeir feng- ið þar kaffl, og þótti nýnæmi, en pkki þoiðum við að bíða eftii því. þó boðið væri, því við vildum ó- gjarnan veiða eftir aftur. Ferðin yflr ytri álana gekk tíðindalaust, og vav maður nú kominn inn i Alftaverið. Nokkrir af okkur gátu með sanni sagt, að blaut var landtakan í Meðallandinu, og lítiÖ skárri viðskilnaðurinn. Haldið var uú áfram og gjörft- ist fátt til tíðinda, nema einhvern- veginn tókst okkur, að afkróa matsveinana, og var öftrum fleigt af baki ofaní bleytu, en hinn íékk litilsháttar olnbogaskot, sem vott þeirrar elsku, sem þeir höfðu verðskuldaö. Komið var að Mýrum seintum kvöldið og áð þar um nóttina, og sváfu flestir i hloðu. Rnynt var víst að fá mat handa öllum, en var hoifið frá þvi, vegna dýileika að sagt var. Þó var það ekki séia Bjarna Einarssyni, né konu hans að kenna, því þau voiu ekki heima, en kaffl fengu flestir eða allir, og sumir tvisvar eða oftar eftir dugnuði. Ekki man eg með vissu hvenær við komum til Víkur, en mönnum var sktft þar niður á bæi, og urðum við Vestmannaey- ingar og Reykvíkingar í Norður- vík. en Englendingar og fylgdar- menn í SuSuv vik. Ekki var Þorsteinn bóndi Jóns- son i Norðui vík, dulinn þess, að menn mundu allmjog mat þurfa, og kvaðst hann síst lasta það, enda kom það í Ijós, að hann vjrtist kætast því meir, sem meira hvavf ofan í gestina, og það var hreint ekkert smáræði. Eftir að allir höfðu borðað sig metta um kvöldið, var farið út á tún og haldinn reglulegur sam- söngur, og hvatti söngstjörinn menn mjög að draga nú ekki af sér, því sönguvinu vævi það eina, sem við hefðum til greiðslu fyrir höfðinglega möttöku.

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.