Víðir


Víðir - 12.01.1935, Blaðsíða 1

Víðir - 12.01.1935, Blaðsíða 1
VL árg. Vestmannaeyjum, Í2. janúar 1935 42. tbl. Samningur milli Útvegsbænda- félags Yestm.eyja og Sjómannafél. Jötunn. Gyldir um þessa árs vertíð. Undirritaðar nefndir í um- boði Utvegsbændafélags Vest- mannaeyja og Sjómannafélags- ina Jötunn gera með sér svo- feldan samning um ráðningar- kjör sjó- og beitumanna i Vest- mannaeyjum. 1. Hlutaskifti haldist óbreytt, þ. e. þriðjungastaðaskifti, þannig, að skipshöfn fái þriðjung af afla bátains, frítt á bryggju, fyrir að vinna öll sjó- og beitumannaverk er á bátnum vinnast. Auka- hlutir formanns og véla- manns takist af óskiftum afla. 2. Óski hlutamenn að fá hluti sina úrvigtaða ábryggju, er útgerðarmanni skylt að sjá þeim fyrir viðunandi hús- næði fyrir ekki yflr kr. 2.25 á skippund, þó því aðeins að skipshöfnin fylgist öll að með hluti sína 3. Sé um 8ölu á nýjum fiski að ræða til íeunar, ber hlutamanni sama verð og útgerðarmanni fyrír hinn selda fisk. 4. Vilji hlutamenn salta hluti sína með útgerðarmsnni og aðstaða leyfir, skal hluta- maður greiða útgerðarmanni fyrir aalt aðgerð og húsa- leigu kr. 15,75 á skippund, en fyllverki útgerðarmaður hluti hlutamanna ber hluta- manni að greiða fyrir það kr. 30,45 á Bkippund auk vaxta vátryggingar og tolla. 5. Óski hlutamenn, er salta fiskinn með útgerðinni, að þvo og þurka hluti sína, skal þeim það heimilt og ber að reikna fyrir þvott kr. 2,70 fyrir skippund (þar í talin að og frátínsla) fyr- ir þurkun og keyrslu kr. 6,50 eða samtals kr. 9,20 á skippund. 5. Kaupi úrgerðarmaður hluti 8Jóin3nna»siuua eða annara, skal hunn greiða fyrir þá sem hér segir: Línuþorsk óe löngn, óslægð- an og óskfímdtin 6,5 aura fyrir kílo. Nelaþorsk og löngu I og 2ja nátta úr djúpi 5,5 aura fyrir kíló. Netaþorsk einnar nætur und- an sandi og 3ja nátta úr djupi 5 aura kg. Netaþorsk- ur 2ja nátta undan sandi 4 aura kílóið. Eldri netafiakur sem álýst að geti orðið verslunarvara 3 aura kg. Ufsi 2,5 aura kíló. Greiðsla fari fram eftir sam- komulagi eða jöfnum höud- um og fiskurinn kemur á land og skal að fullu lokið 11. maí, sé hluturinn ekki greiddur eins og að framan greinir, er útgerðarmanni óheirnilt að veðsetja hann nema með leyfi hlutámanns. Sé fiskurinn illa blóðgaður, að mati óvilhallra manna, hefir kaupandi rétt á að fella hann i verði. Setji Fiskimálanefnd nýjar reglur eða takmarkanir um veiði eða verkun fiskjar, skal blutamanni skylt að hlýta þeim eftir sömu regl- um og útgerðarmanni. Samningur þessi gíldir um þessa ár3 vertíð. Vestrnaunaeyjum 8. janúar 1935 í samninganefnd Útvegsbænda- félags Vestmannaeyja Arsæll Sveinason Jónas Jónsson T. Guðjónsson Eiríkur Ásbjörnsson Sig. A. Gunnarsson. I samninganefnd Sjómanna- félagsins Jötunn Kristinn Astgeirsson Sighvatur Bjarnason Guðjón Tómasson Helgi Guð;augsson Vigfús Guðmundsson Bruggið ög baimið Mavgir hafa bent á ¦ eða þóst þekkja þá, sem við bátana hafa rjálað, enda ekki liklegt að um marga sé að ræða En það er ógæfa að veva giunaður um slíkt eða þvílíkt og þó betra fyrir þann, sem saklaus kann að vera grun- aður, en fyrir hinn, eða hina, sem sekir ©ru. Lögreglan hefir eflaust verið í öllum skörðum, hún hefir eflaust leitað og leitað af öllu afli. En hvoit hún hefir verið eins spr.ett- hörð í þessu eins og brennivíns- málunurn og biuggunarmálunum 1933 veit maður ekki. En- það veit maður, að í þeim inalum gekk hún nokkurskonar berserks- gang, svo að flestum bauð ótta af henni. Engir þorðu að biugga og allir hættu að selja og mun því, að minstakosti um tima hafa ver- ið alger vhmustöðvun eða hvíld. Þetta kom sér líka fiemur vel, eins og nærii má geta, því að hvíld er hverjum manni nauðsyn- leg, biuggurum ekki síður en öðrum og vínsölum ekki siður en brugguium. Allir þurfa hvild ng er það jafnan viðurkent, ekki síst af þeini, sem mest unnhyygju bera fyrir hinum „vinnandi lýð". Og ekkert er öruggara til þt<ss að veita nauðsynlega hvild í þvj. likum efnum en einmitt fanga- husin, þessar „nauðsynlegu" stofnanir og fjölsóttu nú á tim- um. — Líklega man hann eftir þessu, eins og fleiri, maðurinn. sem var i vevinu. Hann hafði fengið sér senda 2 pfiddur eða 4 af þvj, sem hann hafði skilið éftir heima af siðustu. framleiðslu áður en'hann fór 1 verið, og hnfði hann nú þetta til þéss að hlýja kioppinn þBgar lcalt var í veðri. Þetta var svo algengt og sjalfsagi í sveit- inni, að engum þótti það tiltöku- mál. En hér var öðiu mali að gsgna, eins ,og sjálfsagt vai, en það varaðist hann ekki. Hann hafði verið svo góðsamur og um leið svo kjánalegur, að hann hafði gefið eða selt félaga sínum ein- hvern dropa af þessu, en það varð stil þess að alt komst upp og var þá maðminn samstundis settur í steininn, svona til geyroslu eins og vera bar. Hann mun hafa játað brot sitt eins og hann átti að ge;a og var það að vísu nokk- ur bending fyrir lögregiuna og eiginlega sönnun þess að hún væri á réttri leið. En ekki þótti þetta nægja og þess vegna slapp mað- uiinn ekki eins fljott eins og hann hafði búist við, geymshmni var haid'ð afrarh.J En þótt vistin væri þarna óaðfinnanleg, þa vai mað- urinn óvanur svona kyisetum og „kaupstaðarsvælu", eins og yfit- leitt allit, sem í sveitununi búa, og þess vegna virtist hann taka fóðrinu illa. likt og fé sem ekki er „húsvant''. Fyrir þá sftk var bveytt um bústað, maðurinn var fluttur á sjúktahúisið til áfram- haldandi geymslu og hressingar. þetta gekk allt saman vel og ptýðilega eins og við var búist og eftir hæfilegan tima kom maður- inn út þaðan aftur hraustur og hvitur á lagðinn eins og lamb af ljalli. En tregur mun hann hafa ver- ið að borga „legukostnaðinn" h spítalanum. Hinn, sem framleiðsluna hafði bragðað var einnig settur í stein- inn um tima og geymdur þar, svo sem einhveiskonar dýigripur. En hann þoldi vistina piýðilega, enda var víst ekkert að henni að finna. En óþægari var hann í alla staði og verri viðureignar en hinn, að minnstakosti í byrjun. Én þó endaði þetta piýðilega, því að maðurinn kom þaðan út aftur feitur og pattaralegur eins og hann átti að sér. Það má segja að þetta haft allteaman gengið eins og í sögu. Einhverjir slæddust þó þarna imi siðan. En þá komu ýmsir bæjarbúar til sogunnar. Þeír hafa líklega ekki viljað' láta framleið- enduina sitja þarna auðnm bönd- um ucri aldur og æfi og tóku þeir nú til sinnar raða. Þeir opn- uðu þessa virðuglcgu geymslu upp ;¦ gátt. En þa b'á svo við að helmingur fanganna (þ.e. ann- ar þeina) vav þá komhm á s]úkra- húsið otí J.eið vel *.ftfí hætti. En hinn htílmingumm, þ. e., sá emi,

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.