Víðir - 31.07.1943, Blaðsíða 1

Víðir - 31.07.1943, Blaðsíða 1
XIV. Vestmannaeyjum, 31. júlí 1Q43. 12. tbl. Fáein orð um þjóðhátið Vestmannaeyja. Þessi hátíð Vestmannaeyinga var upphaflega til þess stofnuð að Eyjabúar gætu komið sam- an og notið þess unaðar, sem útivist á fögrum stað á sumar- degi getur veitt ef veður er ekki til fyrirstöðu. Hún varð mjög vinsæl meðal almennings og mátti oegj* hér á árunum, að allir sem vetlingi gátu vald- ið, kepptust við að fara í Herjólfsdal þennan dag, ungir og gamlir. Upphaflega var það svo — og sá -siður hélst nokkuð lengi, þótt nú sé hann niðurlagður — áð fólkið fór í skrúðgöngu, eða hópgöngu mætti kanske frekar' nefna það, heiman úr bænum og inn í dalinn. Þetta var eins og til að sýna samheldni fólks og það, að þennan dag væru allir Éyjabúar eiris og ein fjöl- ¦ skylda samankomnir sér og öðr- um tií ánægju. — Ljóst var mönnum þeim, er fyrst stóðu að þjóðhátíðarhald- inu það, að veðrið réð mestu um ánægju fólksins, og því var sá siður lengi uppi að fastsetja ekki daginn með öllu, fyrr en séð var hvort veður væri hag- kvæmt, og þá var flaggað á Skansinum að morgni þann dag, er hátíðin skyldi verða. Þótti þá riægur tími að flytja föggur sínar svo tímanlega, að lokið yrði um hádegi, en upp úr há- degi ^byrjuðu svo hátíðahöldin. Sé hátíðin miðuð við heifna- fólkið, hentisemi þess og ánægju er óþarfi að fyrirfram ákveða dag, sem svo verður að nota hvernig svo sem viðrar, öðru- vísi en með þeim fyrirvara að hátíðin verði því aðeins haldin að veður sé 'gott. öðru máli er að gegna, ef mest tillit er tek- ið til aðkomufólks, sem auð- vitað hefur oft nauman tima og gerir sér ferð til Eyja aðeins vegna skemtunarínnar á þjóð- hátiðinni. Auðvitað á þesskonar fólk að vera velkomið ef það vill á sig leggja þau óþægindi, sem því fylgja, að mannsafnaður flykk- ist á staði þar, sem vitað er að svo sem ekkert gistihúspláss er til, ef það leggur fram sinn skerf til þess að allt fari vel fram, og skellir ekki eftir á skuldinni á plássið eða Vest- mannaeyinga fyrir það, að það hafi orðið að hrekjast úti í rign- ingu og fá litlar og rándýrar yeitingar. En skipulag hátíðarinnar má ekki miða við það, sem þessum gestum hentar best, eða tíma þeirra, heldur við það að hátíð- in sé höfð á þeim tíma, og til hennar valið það veður, sem gerir Eyjamönnum sjálfum fært að njóta hennar eins og vera ber. Ég geri ráð fyrir að ein- hverjir muni segja, að sökum íþróttanna og^ undirbúnings þeirra sé óhjákvæmilegt að binda hátíðahöldin við vissan dag, en hór til er þvi að avara að útisýningar íþrótta njóta sín ekki, nema veður sé gott, en kappleiki tel ég tæpast rétt að hafa á þjóðhátíðinni og yfir höfuð þó að sjálfsagt sé að íþróttirnar séu iðkaðar þenrian dag, þá verði að reyna að haga þeim þannig, hvort heldur er um sýningar, t. d. fimleikasýn- ingar eða kappleiki að ræða, að allt fari fram eftir vandlega hugsaðri áætlun og sérstaklega stundvíslega. Auk þess sem íþróttir geta þreytt áhorfendur ef til þeirra fer óhæfilega lang- ur tími. Ef til vill mætti líka hafa fjölþættara „program" held- ur en verið hefur. Mér hefur dottið í hug að skrúðganga barna inn í Dal á fögrum sum- ardegi, myndi verða mikið augnayndi. Hér í Reykjavík er skrúðganga barna fyrsta sumar- dag til að fagna sumrinu og er það fögur hugsun er þar liggur á bak við. En það er sjjaldnast svo hlýtt í veðri hér fyrsta sumardag að skrúðganga barn- anna njóti sín. Allt öðru máli væri að gegna með skrúðgðngu barnanna á fögrum- stað um miðsumarleytið í góðu veðri. Hugsum okkur slíka skrúðgöngu Eyjabarnanna inni í Herjólfsdal í „8ólskini og sunnanvindi." I henni gætu tekið þátt börn frá 3ja ára aldri eða kannske yngri og allt til 10-—12 ára. Þeim væri raðað eftir aldri eða stærð svona nokkurn veginn, þau hefðu íslenska fána í höndunum og Lúðrasveitin gengi í farar- broddi og iéki íslensk lög. Væri vel til fallið að barnaskólastjóri og kennarai sæju um þennan lið hátíðahaldanna. Skrúðgöngu- brautin gæti verið, hringbrautin í Dalnum og ef til vill ennþá stærra svæði. — Geri ég ráð fyrir ef vel væri að slikri skrúð- göngu staðið myndi hún verða eitt það -atriði í skemtunum dagsins, þegar fram líða stund ir, er fólk vill síst af öllu missa. Skátar hafa myndarlegan fé- lagsskap í Eyjum og gætu þeir nokkuð látið til sin taka. T. d. varðeldar ekáta með tilheyraudi söng og hljóðfæraslætti væri tilvallð til að skemta almenningi ef vel væri tilhagað og skát- unum ætlað afmarkað svæði fyrir leiki sína og söng og fólk hefði aðstöðu til að heyra og sjá, án þess að trufla skátana eða vera of nálægt eldum þeirra. Mér hefur virst söngur og hljóðfævasláttur (lúðraspil) vera af skornum skamti á þjóðhátíð- um síðarí tíma, a. m. k. í fyrra og er það bagalegt. Sterkur kór- söngur og hornaleikur skemtir vel og á vel við á útisamkom- um. Á þjóðhátíðinni þyrfti að hafa sérstaklega mikið af hljóð- færaslætti og söng þjóðlegrar tegundar, en ekki jasamusik nema á danspalli. Þjöðhátíðin er og á að verða í fyrsta lagi skemmtun fyrir Vestmannaeyinga. Ekki rekin sem gróðrarfyrirtæki og ekki miðuð við þann hóp höfuðstað- arbúa, sem þyrpist í allar áttir á allar skemtisamkomur við sjó og í sveit. Ég hefi skrifað þessar athuga- semdir niður þeim til velvilj- aðrar athugunar, sem með þessi mál fara heima í Eyjum. Jóhann Þ. Jósefsson. Athyglisvert samtal það er ekki oft í frásögur . fær andi þó að vcrkamenn tali nra vínnu og vinnutíma hvor við ann- an, en þó er.það stundum. Eftirfarandi athuganir verkamanns eru vel þess virði að þeim sé gaum\ ur gefinn. það var á sólríkum suinardegi, að tveir verkamenn gengu heim til sín frá vinnustað. Vinnudagurinn á enda liðinn, þó að sól vær enn milli nóns og miðaftans. Annar maðurinn var roskinn og reyndur, þéttur á velli og, að því er virtist þéttur í lund. Við getum kallað harjn Árna. Hinn var ungur maður og lítt reyndur, en ekki ó- gjörfilegur. Hann má heita Bjarni. "Hvað ætlar þú að gera það sem eftir er dagsins, Bjarna tet ur?" segir Árni. "það er svo sem hægt að eyða tveimur klt. fram að mat. En eítir matinn kemur bíó og þegar það er búið verður. kannske ball. það er nóg að gera," segir Bjarni og brosti við. "En hvernig eyðir þú deginum?" — "Ég hefi ekki skip til þess að eyða 16 klt. sólarhrings ins við svefn og leiki, um hábjarg- ræðistímann, þegar vel borguð vinna mænir eftir mér. Or því ég fæ ekki að innvinna mér peninga hjá öðrum, þá reyni ég að létta undir með konunni, því hún sér aldrei út úr því, sem hún hefir á sinni könnu, og hefir enn ekki verið bannað að vinna." — ' "það er eins og þú sért lítið hrif inn af stytting vinnudagsins, þó að mér og öðrum þyki nógu gam- Framhald á 2. síðu.

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.