Dagblað

Tölublað

Dagblað - 02.04.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 02.04.1925, Blaðsíða 1
Fimtudag 2. apr'il 1925. l&agBlað I. árgangur. 52." tölublað. MEÐAN á stríðinu stóð og eiflðast var um aðdrætti, fundu menn vel til þess, að gott er að geta búið að sínu og að holt er heima hvað. Var margt um það ritað á þeim dög- um og var aðallega bent á það hvað nöta mætti af innlendum fæðutegundum fram yfir það sem nú er gert, og spara þannig kaup á útlendum matvælum. En siðan stríðinu lauk, hefir aftur orðið hljótt um þetta mál og er það undarlegt, því að það er þýðingarmikið, bæði vegna þess að vér eigum hér í landi margar fæðutegundir, sem gæti orðið mjög ódýrar, og væri þeirra neytt, mundi sparast ut- lendur gjaldeyrir, og yrði þannig tvöfaldur sparnaður að þessu, bæði fyrir þjóð óg einstaklinga. Og á þessari sparnaðaröld ætti málið að fá byr meðal mikils þorra þjóðarinnar, sé ekki alt sparnaðarhjalið uppgerð ein og látalæti. Af innlendum matvælum, sem lítið er eða ekki notuð, má telja fjallagrös, söl og aðrar ætar fjörujurtir, skelfísk og síld. Alt eru þetta hollar fæðutegundir og mörgum sinnum hollari heldur en margt af því er menn leggja sér nú til munns og kaupa dýr- um dómum frá útlöndum. Lesi menn t. d. lýsingu Uptons Sin- clairs á niðursuðuverksmiðju, hver þrifnaður er þar og sam- ^izkusemi. Skyldi þeir hafa jafn góða lyst á niðursoðnu útlendu kjötmeti eðá pylsum eftir og áð- ur? Og margt mætti fleira telja. Er það þá ekki hörmulegt, að menn skuli heldur kjósa slíkar fæðutegundir heldur en þá hina hollu og góðu íslenzku fæðu, er beir geta útvegað sér með litlum ^ostnáði, og vita með vissu, að ekki er skemd vegna óþrifa? ^að hefir verið mikið rætt Utn húsmæðraskóla hér f landi °8 ^ikið hefir styrkt húsmæðra- öátnskeið hér. Væri ekki rétt að setJa það sem skilyiöi þegar fé er veitt í slíku augnamiði, að aðaláherslan sé lögð á það að kenna húsmæðraetnum að nota íslenzkar fæðutegundir sem allra mest, kenna þeim hvernig eigi að matreiða þær, því að allur fjöldinn veit þetta ekki og af því stafar að miklu leyti það kæruleysi sem er um það að nota íslenzk matvæli. En hús- mæðrum er bezt til þess trúandi að fá þessu breylt. Er það iniklu vænlegra til þess að fá menn til að búa að sínu, að það sé kent í verkinu hvernig á að fara að því, heldur en þótt ritaðar væri margar bækur um slíkt efni. StiídeKtasJkifti. Mörg er búmanns raunin. Næstkomandi vetur og sumar fara þessir stúdentar utan á vegum stútlentaskiftanefndar- innar: Til samardvalar i Danmörku: Ólafur Einarsson, stud. med., Ríkarður Kristmundsson, stud. med., Sveinn Ingvarsson, stud. jur., Jakob Jónsson, stud. theol. Er gert ráð fyrir því að þrír hinir fyrsttöldu dvelji um tveggja mánaða skeið í Danmörk, en sá fjórði einn mánuð. Til veirardoalar í Kaupmanna- höfn: Jakob Jónsson, stud. theol., Guðni Jóqsson, stud. theol.., Benjamín Kristjánsson, stud. theol., Sigurður Stefánsson, stud. theol. Dvalartimi hinna þriggja fyrst nefndu er 5 mán., en þess fjórða 4 mán. Til vetrardvalar i Pgzkalandi: Þorcpóður Sigurðsson, stud. theol., og dvelur þar um fjög- urra mánaða skeið. Það er eftirtektarvert, að af þessum 9 stúdentum eru 6 guð- fræðinemar, tveir læknisfræði- nemar og ekki nema einn lög- fræðiuemi. Úr Aðaldal í Suður-Þingeyjar- sýslu er »Degi« skrifað á þessa leið: Við sem nú erum miðaldra menn og þar yfir, teljum þetta liðna ár vera þaö versta, sem við munum eftir. Frá nýjári og fram yfir miðjan maí voru sí- feldar hríðar og umhleypingar og jarðlaust víðast hvar. Urðu flestir bændur heylausir og fáir, sem gátu miðlað öðrum, þó voru það nokkrir. t. d. Helgi bóndi Jóhannesson í Múla, sem mun hafa látið nokkuð á annað hundrað vættir af heyi og kom það í góðar þarfir. Keyptu menn afarmikið af kornmat og síld meðan hún var til. Urðu skepn- ur mjög grannar óg bar víða á ýmsum kvillum, eins og oft vill verða þegar fé er orðið mjög aðþrengt, og mistu sumir nokk- uð af fullorðnu té og fjöldi lamba drapst og sumir skáru tvílemb- inga framan af sauðburði. Leið nú fram að 15. júní. Voru menn þá búnir að sleppa flestum ám, en þá gekk hann í norðan bleytu- hrið, sem stóð í þrjá daga. Smoluðu menn þá ám sínmn og reyndu að halda lifinu í þeim með matargjöfum, en lömbin hrundu o*viður af kulda og hungri. Mistu margir bændur * einn fjórða af lömbum sinum og sumir helming og einstöku þar yfir. Grasspretta var mjög rýr framan af sumri vegna kulda, en þegar leið á sumarið, varð hún í meðallagi viðast hvar. Sláttur byrjaði seint og gekk mjög illa vegna votviðra. Hrökt- ust hey og stórskemdust, eink- um töður. Náðu menn alment ekki töðum sinum fyr en eftir höfuðdag og ekki hirtu menn úthey sín þau seinustu fyr en í október. Uröu hey bænda þvi fremur litil og fækkuðu menn al-

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.