Dagblað

Tölublað

Dagblað - 08.07.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 08.07.1925, Blaðsíða 1
Miðvikudag 8. júlí 1925. IÞagðfað I. árgangur. 130. tölublað. UM fátt er mönnum nú tíð- ræddara á landi hér held- ur en hin svonefndu Öxna- fellsundur, eða lækningar »Frið- riks huldulæknisa. Fer það að vonurn, að skiftar sé skoðanir manna þar um og að öfgakend- ar verði fullyrðingar manna á báða bóga. Hið skynsamlegasta, sem sagt heíir verið um málið er að finna í siðasta heftinu af »Morgni«. t*ar ritar Haraldar prófessor Nielsson á þessa leið: Yfir land vort virðist nú ganga einskonar trúar-alda á andlegar lækningar, og það svo mjög, að vjer megum varast, að hún verði ekki að barnalegri oftrú og henni blandað saman við hjátrúarkendar hugmyndir fyrri alda. Eg tel það skyldu vor kristinna manna að varðveita opinn hug gagnvart hinu undur- samlega; en fyrir því megum vjer ekki gleyma því, að Guð heíir gefið oss skynsemina sem bið mikla leiðarljós. Og skyn- semina eigum vjer að nota til athugullar gagnrýni, hvert sinn er eitthvað óvenjulegt ber fyrir oss. Hin mesta þörf er á gætni í þessum efnum. Engin ástæða finst mér vera til að búast við stórfeldri læknishjálp úr þessari átt. Á öllum öldum hafa þeir verið tiltölulega fáir, sem, fyrir dásemdunum uröu. Svo er um lækningarnar í Lourdes á Frakk- landi, sem mjög eru frægar orðnar. Jafnvel á Krists dögum voru þeir ekki nema örfáir, sem læknuðust fyrir undursamlegan mátt hans, af þeiui hinum mörgu, er þá voru sjúkir í Gyðingalandi. Hann var og háður viðtöku- hæfileik sjúklinganna og andlega umhverfinu. Lækningar hans voru ekki nema sem dropi í hafið. Sjálfum var honum frem- ur illa við, er þær vöktu mikla athygli. Þær voru honum ber- sýnilega ekkert aðalatriði, held- Ur einn votturinn um nálægð og krafta guðsrikis. Þær virðast hafa verið eitt af því, sem átti að hjálpa honum til að vekja andlegleikann meðal mannanna og færa þeim heim sanninn um, að andi þeirra væri »Guðs ættar« og ætti æðri tilveru framundan. Sama hlutverk virðast hinar andlegu lækningar hafa haft um daga postulanna. Sama hlutverk kunna þær að hafa enn. Einmitt til sliks kanna þær nú að vera notaðar. Allur fjöldinn var orðinn svo gagnsýrður - af hugsunarhætti efinishyggjunnar, að bann vildi ekki trúa því, að neitt undur- samlegt gerðist á vorum dögum. Hversu þræta menn ekki enn gegn helstu niðurstöðu sálar- rannsóknanna — yfirvenjulegum fyrirbrygðum, sem allir sannir rannsóknarar á þvi sviði hafa fyrir lðngu gengið úr skugga um að gerast? En undursamlegri lækning eru margir miklu fús- ari að trúa. Þegar um slikt er að ræða, leggja þeir híustirnar við. Hver er orsök þessa? Sum- um gengur til löngun til að fá hjálp einhverjum þjáðum sjúk- ling til handa, sem þeir þekkja og vorkenna. Aðrir vilja fyrir hvern mun reyna að íá heilsu- bót sjálfir úr þessari átt. Hún sé hugsanleg þaðan, þó að læknarnir geti ekki veitt hana. Alt vilja menn tii vinna, ef þeir geta fengið heilsubót. Ef vér viljum vera hreinskilnir, hljót- um vér að sjá, að mikil eigin- girni er blönduð inn í þessa trú á undursamlegar lækningar. Frá þeirri hlið er ástæöa til að vara við þessari öldu. Hins végar er jafn víst, að athuga ber með gætni og opn- um hug hverja þá atburði, er virðast bera vitni um læknandi krafta. Vér ættum að muna, að bæði kunna einstöku menn að vera gæddir sérstakri lækninga- gáfu og auk þess eru miklar líkur fyrir þvi fengnar, að stöku sinnum takist verum úr æðra heimi, og þá sennilegast helst framliðnum læknum, að ná svo miklu valdi á likama manna, sem gæddir eru sálrænum gáf- um, að þeir geti notað þá til lækninga, einkum þegar þeir eru í svonefndu sambandsástandi. Og auðvitað verður þá næsta eðlilegt, að þeir menn geti helst orðið slikrar hjálpar aðnjótandi úr æðra heimi, sem sjálfir eru gæddir sálrænum hæfileikum, hvort sem þeir vita af þvi eða ekki. Óviturlegt er af læknum að fjandskapast við sliku. Lækn- arnir ættu fremstir i flokki að athuga slika atburði og hag- nýta þá blessun og fræðslu, sem hagsanlegt er, að af sliku fáist. Atvinnu þeirra stendur enginn ótti af slíku. Sönn læknislist verður aldrei óþörf, og á allri þeirri hjálp, sem læknisfræðin getur veitt, verðUr stöðuglega hin mesta þörf. Eftirspurnin eftir henni minkar ekki. Lækn- ingar sumra svonefndra lærðra lækna geta stundum verið hé- gómi. Þær má og nota til fjár- dráttar. Mörg meðulin gera litið gagn. Oft láta læknar þau vegna þess eins, að trú fólksins heimtar það. Vera má, að meðulin styrki sefjana-áhrifin. Að öðru gagni koma þau víst ekki — stundum. Aðsóknin að íslandsglimunni 2. júli, sýndi það að Reykjavik- urbúar hafa yfírleitt mikiun áhuga fyrir þjóðariþrótt vorri. Allir vildu sjá, hversu drengilega þeir glimdu þessir Noregsfarar, sem svo mjög hafa verið rómaðir nú siðustu vikurnar. Sá er þetta ritar, hafði góðar ástæður til að taka mjög vel eftir framkomu allra glímu- manna. Yfírleitt var hún góð, en tveir glímdu þó langdrengi-

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.