Dagblað

Tölublað

Dagblað - 17.09.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 17.09.1925, Blaðsíða 1
Fimtudag 17. september 1925. I. árgangur. 189. tölublað. VESTURBÆRINN er líklega einhver hreinlegasti bæjar- hlutinn, þegar litið er til alls, og víst er um það, að þar er hver blettur bezt notaður. Að vísu er gatnaskipunin þar mjög ruglingsleg og alveg stíl- laus, og er það að sumu leyti eðlilegt, því hann hefir bygst út frá miðbænum á löngum tíma. Flest gömlu húsin voru bygð meðfram götum sem lagð- ar voru hægustu leið til ein- stakra húsa, sem voru löngu áður bygð, og auðvitað sett þar sem hægast var, eftir þáverandi aðstöðu. Siðan hefir það verið látið ráðast sem komið var, og ¦virðist lítil rækt hafa verið lögð við að gera framtíðarskipulag hans betra en verið hefir. Helði þar þó mátt breyta um til betra viðhorfs jafnóðum og nýbygg- ingar voru reistar, og bæta þannig smámsaman úr mestu lýtunum, sem eru á þessum bæjarhluta vegna gatnaskipun- arinnar. Þannig hefði verið inn- an handar að láta Stýrimanna- stíg halda áfram beina leið niður að sjó, ef ekki hefði ver- ið leyft að þvergirða væntanlegt framhald hans með byggingum þeim, sem reistar hafa þar ver- ið, neðan við Vesturgötu, núna siðastl. ár. Var mjög hæfileg breidd milli Ægisgötu og Stýri- mannastigs, og má telja það mjög illa farið, að nú er ekki hægt að lengja Slýrimannastig alla leið til sjávar. Þetta eina dæmi sýnir hve lítillar fyrir- hyggju er gætt bæði þarna og annarstaðar, og er aldrei of oft að þvi fundið, meðan ekki er breytt um til batnaðar. Um húsagerðina sjálfa er að miklu leyti sama að segja. Þetta bæjarhverfi er bygt á mjög löng- um títna, og húsin auðvitað œjög mismunandi að útliti og allri gerð. Þau eru fyrst og fremst bygð viö hæfi mismun- andi einstaklinga og lengst af eftirlitslanst eða eftirlitslítið af forráðamönnum bæjarins. Reynd- ar er vafamál hvort orðið hefði nokkur breyting til batnaðar, þótt meiri afskiftasemi hefði gætt frá stjórnarvöldum bæjar- ins, eftir sumum allra síðustu ráðstöfunum þeirra að dæma. En eitt er víst, að margt hefði þar métt betur fara. En Vesturbærinn hefir samt sem áður eitthvað aðlaðandi við sig fram yfir suma aðra bæjar- hluta. Það er sagt um Vest- mannaeyjinga, að þeir uni hvergi vel nema þar. Og sama má segja um flesta þá sem fæddir eru og uppaldir í Vesturbæn- um, að þeir kunna þar altaf bezt við sig. Það er einskonar átthagatrygð, sem er meiri meðal almennings þar en annarstaðar. Útsýni og umhverfi hefir s(n áhrif á fólkið, og e. t. v. er það eitt af því sem heldur fólkinu stöðugu í Vesturbænum, að út- sýnið þar er víða mjög fallegt, og er því verra, að ekki skuli séð fyrir því að það geti hald- ist til frambúðar. Áður var minst á að Vestur- urbærinn væri yfirleitt hrein- legri en önnur bæjarhverfi og mun þar um mestu valda að hver landreitur er fullnýltur. Þar skiftast á matjurtagarðar og fiskreitar og eru garðarnir í Vesturbænum sérstaklega vel yrktir. Fiskreitarnir gefa líka mörgum góðan arð og eru ótalin til verðs þau hlunnindi sem aö þeim eru. Nokkuð er samt farið að þrengja að þessum aflareit- um, því nýby^gingarnar þurfa sitt rúm og þær eru auðvitaðhelzt bygðar þar sem landrýmið er. Margt fleira mætti segja um þenna bæjarbluta þótt ekki sé gert að þessu sinni. En víst er um það, að Vesturbærinn mun lengi búa að því sem hann hefir fram yfir aðra bæjarhluta og einnig gjalda þess, að þar hefir ekki verið að öllu farið eins að og vera þyrfti. Bann og bindindi. i. Inngangnr. ÁfeDgisbannið hefir lilið verið rökrætt nú um alllangt skeið. Mikið hefir verið um það rifist. Það er satt. Og allsnarpur »stormur« hefir staðið um þa_ð undanfarin missiri, svo mold- rokið hefir fylt'öll skilningarvit. En annars hefir farið sem áður fyrri, að önnur kerlingin sagði klipt, en hin skorið. Og því- líkar kerlingar eru til í báðum flokkum. Þess vegna verða deil- urnar æði oft fremur einsýnt kapp með lítilli forsjá. Nú orð- ið virðast báðir partar hafa gleymt, hvað áfengisbannið í raun og veru er, og hvers vegna það er komið á. Bindismenn allmargir virðast haí'a gleymt því, og fylgja banninu aðeins sem »dogme«, og telja það nauð- synlegt, án þess að gera sér frekari grein fyrir þvf, en sum- ir þeirra eru jafnvel á móti banni nú orðið — eða hikandi — þar eð þeir hafa hælt að hugsa sjálfstætt og hlusta ein- göngu á aðra. Og andstæðing- um þeirra liggur hæst rómur. Andbanningar eru á móti banninu af eðlishvöt, án þess að hafa gert sér fulla grein fyr- ir, hvað það er, sem þeir berj- ast á móti, eða hvað þeir í raun- inni meina með vígorði sínu ófrelsi, sem þeir hrópa svo hátt um. Allir segjast þeir — eða a. m. k. allflestir ¦— unna bindindi ogallri »sannri bindindisfræðslu« — en þeir vilja auðvitað hvorki njóta þeirrar fræðslu sjálfir, né ganga í bindindi. Að þvi leyti svipar þeim mikið til Péturs sál. Gauts: »Að hugsa þao, óska þess, já enda vilja það, en gera pað sjálfur, — nei, skrattinn má skilja það!« Jæja, góðir hálsar, sleppum nú þvi. Nú ætla ég í fáeinum

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.