Dagblað

Tölublað

Dagblað - 28.10.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 28.10.1925, Blaðsíða 1
Miðvikudag 28. október 1925. I. árgangur. 224. tölublað. HELGIDAGAVINNA er nu orð- jn eins algeng og hún var sjaldgæf áður, fyrir manns- aldri síðan eða svo. Þykir nú ekki lengur tiðindum sæta þótt venjuleg erfiðisvinna sé unnin alla helgidaga, og allur fjöldinn virðist ekkert hafa við það að athuga. Eru jafnvel sumir sem sækjast fremur eftir að vinna heiga daga en rúmhelga, vegna þess að kaupgjaldið er þá hærra. Nú þekkjast ekki lengur kær- ur fyrir helgidagabrot, og eftir því, sem þau eru nú orðin al- menu virðist það ekki álitið neitt brot hvorki á Guðs né manna lögum, að vinna helga daga eins og aðra og taka sér ekki einu sinni hvíld um hinn svonefnda messutíma. Svo hefir trúin og iíðarandinn breyst á síðustu áratugum. — Það er alnient viðurkent og sannað af reynslunni, að öllum mönnum, sem vinnu stunda sé nauðsynlegt að taka sér a. m. k. •einn hvildardag í viku hverri, frá venjulegum störfum, alveg eins og svefninn er nauðsynleg- ur að ailoknu hverju dagsverki. Vegna þessarar hvíldarþarfar mannanna munu ákvæðin um sérstaka hvíldardaga fyrst vera lil orðin, og siðan hafa þessi ákvæði verið tekin inn í trúar- hragðakerfin. Það er hér auka- atriði hver dagur vikunnar sé ákveðinn hvíidardagur, en vegna -venju og löghelgaðrar hefðar er sjálfsagt að hafa það sunnudag- inn eins og verið hefir, og er ekkert, sem mælir með að ann- ar dagur sé valinn til almennr- a* hvíldar, en mjög margt, sem ^*ti þar á móti. Eq það þarf ekki að gera ráð fy"1" að breytt verði um hvíld- ardaga, en það er full nauðsyn á að breytt verði til um notk- un þei'rra. — Helgidagavinnan, séi-staklega hér í bænum, er orðin alt of mikil og heldur þó áfram í sumn átt og vex með ári hverju. Þetta setur þann svip á bæjarlífið, sem ekki er vansalaust við að búa. Með öðrum þjóðum er miklu meiri helgi yfir hvíldar- deginum, og t. d. í Englandi þekkist varla að menn taki hand- tak á helgum degi, nema þeir, sem gegna verða einhverjum nauðsyrjjastörfum, svo sem við ýmsa opinbera afgreiðslu, sem ekki er hægt að komast hjá að starfrækja jafnt helga daga sem aðra. — Hér er nokkuð öðru máli að gegna, því mest öll helgidagavinnan er unnin að nauðsynjalausu og mundu eng- in vandræði hljótast afþóttfyrir hana væri tekið. Það er hverj- um nóg að vinna 6 daga vik- unnar og öllum gott að hvílast þann 7. — og ætti sízt af öllu að borga hærra verð fyrir helgi- dagavinnu en aðra, svo freist- ingin yrði minni til ofþrælkunar alla vikuna. Ef ekki væri borg- að hærra kaup á helgum dög- um en öðrum myndi flestir draga sig í hlé og helgi hvíld- ardagsins koma af sjálfu sér. Öðru máli er að gegna um næt- urvinnu, sem oft getur verið nauðsynleg, og því réttmætt að borga hærra kaup fyrir hana. Á sameiginlegum fundi kirkju- safnaðanna í kvöld verður rætt um helgidagavinnuna og verður Fróðlegt að vita um, að hvaða niðurstöðu menn komast þar. Er gott að þetta niál er komið á þann rekspöl, en ekki ætti að þurfa trúaráhrif til að jafnsjálf- sagðri réttlætiskröfu væri full- nægt og þeirri, sem hér er hald- ið fram, að helgidagavinna eigi ekki lengur að líðast. Því hún'' er bæði óviðeigandi og óþörf. Grænlandsmálið. ii. Landhelgrisbrot. Prjá þýzka botn- vörpunga kom Islands Falk með i gærkvöld, og haföi tekiö þá alla aö ólöglegum veiðum fyrir sunnan land. Mál þeirra verða tekin til meðferöar i dag. öherajnmiklar ilskitorfitr við Yestur-Grænland. líemiik Mannes segir frá. Blaðamaðurinn i »Gula Ti- dend« hefir orðið: Herðabreiður heljarraumur labbar hægt og stilliiega eftir götunni. Það er Bendik Manncs, skipstjóri, nýkominn frá Græn- landi. r»Pér lítið of vel út til þess, að yður geti hafa liðið illa á Grænlandsferðinni«, segi ég við hann. »Ég hefi enga ástæðu til að kvarta« svarar hann, »og ég vildi ekki hafa farið á mis við þessa ferð. Að vísu öfluðum við lítið, af mörgum ástæðum. Græn- landsveiðarnar eru nýmæli, enn sem komið er, og eins og ætið, þegar um eitthyað nýtt er að ræða, þarf nokkurn tíma til þess að átta sig og finna réttar að- ferðir, og þær munum við óef- að finna«, bætir hann við. »Og þá geta Norðmenn haft góðan hagnað á fiskiveiðunum í Græn- landshafi!« »Þar er þá nægur fiskur?« »Já, þar er fiskur! Ég er ann- ars skipstjóri, svo nú haldið þér efiahst, að það séu skipstjöra- ýkjur úr mér, er ég segi yður, að ég hefi aldrei á æfi minni séð aðrar eins þorskvöður. Þorskurinn óð alveg uppi í 'þykkum torfum!" »En hvernig stóð þá á, að þið veidduð svo lítið?« »Veðrið var óhagstætt í sum- ar, en þó var það ekki það, sem bagaði oss mest. Við höfðum ekki hæfilega beitu. Er leið á sumarið, komu stórar torfur af loðnu og siidar-átu, inn undir land. Og þangað hélt þorskur- inn, en við höfum ekki leyfi til að fara á eftir honum. Einn daginn lentum við heldur inn- arlega og náðum í dálitið af loðnu til beitu, og þá veiddum við 7000 þorska á handfæri á

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.