Dagblað

Tölublað

Dagblað - 24.12.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 24.12.1925, Blaðsíða 1
Aðfangadag jóla 1925. kÞagGlað I. árgangur. 276. tölublað. ^olatflu^uvna* Jólaklukkurnar klingja! Nú kveikir nóttin sín blys. Hark og háreysti þagnar, og bjaðnar dagsins þys. Hugarins hrannir lægjast, og hjörtunum verður rótt, er hnígur stilt o'nað storðu hin stjarneyga jólanótt. Hvert heimili hlúir að sinum, — en bjartað er rýmra en fyr. — Já, undarlegt er það um jólin, þá opnast þær leyndu dyr. — En bjartara öllum blysum skin barnanna augnasól, því himininn er þeim opinn, — og englarnir halda þar jól! Og Jesus, barnanna bróðir, enn brosir á móður kné. Og barnsraddir bjartar hljóma: Blessuð þin minning sé! * Auðnulaus einstæðingur — á hvorki barn né sprund, — hann leitaði langa æfi að leið yfir torfær sund. 1 kvöld opnast brátt hans augu: Þá eygir hann bernskunnar spor. Hann beygir höfuð sitt hljóður og hvíslar: — Faðir vor.------- Œ jM!œ:pi'@£§'a:p° m 'j Hinn heimsfrægi rithöfundur Sir Hall Caine helir nýlega ritað mjög eftirtektaverða grein, sem hann nefnir Kærleika. Á sú grein erindi til allra manna og þjóða, og þá eigi sizt til vor íslendinga. Er því kaíli úr henni lauslega snarað á islenzku fyrir lesendur »Dagblaðsins«. —------- »Er eg lit til baka yiir liðna æfi, þá er eg var ungur og ósmeykur um alt það, er eg gerði mér að yrkisefni, minnist eg sérstaklega lifandi eins atriðis. Mér hafði dottið í bng að skrifa skáldsögu, er átti að heita »Þúsund siðustu dagarnir«. í sögu þessari ætlaði eg mér að lýsa, hvernig mannkyn- inu yrði algerlega útrýmt af jörðinni, þó ekki með eldi og blóði, heldur sökum þess, að allar sterk- ustn og háleitustu tilfinningar og geðblær mann- legs eðlis uöfðu verið vanræktar og farið forgörð- um. Sökum synda vorra, sérstaklega kynferðis- synda, átti Guð að taka kærleikann frá mannanna börnum, — og siðan átti alt það að visna og deyja, er til þessa hafði verið þeirra meginstyrkur. Eitl kvöld áttu mennirnir að ganga til hvildar með öllum sinum sálrænu eiginleikum, er þeir höfðu hagnýtt sér og misnotað, en morguninn ettir áttu þeir að vakna og finna til þess sárt og óbæril?ga, að hinn fegursti og mikilvægasti þeirra allra — var uorfinn. Þessi vöku-meðvitund átti ekki að koma alt í einu, og þeim skildist heldur ekki undir eins orsðkin til þessa mikla tjóns og missis. Lffið átti að kenna þeim það smámsaman. Eg hafði hugsað mér heimili eitt sem þunga- miðju sögunnar. Ung móðir hafði einu sinni elsk- að barn sitt svo heitt, að hún gat ekki hugsað til þess, að nokkuð skyldi ama að því. En svo kom breytingin. Nú lá barnið hennar fyrir dauð- anum. t stað þess að láta bugast af sorg og kvðl- um, gat hún nú með góðri samvizku gefið sig alla við darjzi, glaum og gleði. Paðirinn, sem nærri takmarkalaust hafði lagt alt í sölurnar til þess að tryggja framtið sonar sins, hamingju hans heiður og frægð, gat nú horít á það rólegur og með köldu blóði, að æskulíf sonarins visuaði fyr- ir augum hans, og hann fór í hundana, án þess

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.