Vesturland


Vesturland - 13.08.1927, Blaðsíða 2

Vesturland - 13.08.1927, Blaðsíða 2
VESTURLAND. argjöf hin ítarlegasta kenslubók er fáfróðum kennurum. „Hvað skal rögum langt vopn?" Þeim or jafn óbjargandi sem hugdeigum manni á vopnaþingi. Qóðum kennurum eni langar kenslubækur sem nærri má geta engin nauðsyn. Þeir geta gert efnið skemtilegt — skemtilegra v.n nokkur kenslubók, sem við það verður teygð svo á langinn, að hún verður hinum tornæmari börnum algert ofurefli. - Enn- fremur getur góður kennari ávalt gefið nemendum sínum þann fróð- leik og miklu meiri þó, en jafnvel hin lengsta kenslubók; en þar að auki getur hann veitt þeim þann fróðleik, er hann veit, að nem- endurnir hafa mestan áhugafyr- ir, er sá fróðleikur í raun réttri hinn einasti, er nokkuð lífgildi heflr. Það hefir löngum verið og ec því miður enn helbrautarstefna skólanna, að þeir bjóða öllum nemendum, gáfuðum jafnt sem tornæmum, alt hið sama að vöxt- um og efm', og. krefjast þess vægðarlaust, að alt sé numið á sarna tíma af öllum. Og þó er þetta bersýnilega óverjandi krafa, er að eins veldur því, að hin tor- næmii börn hafa skólans nær því engin not, og hin gáfaðri minni en skyldi. Hin síðarnefndu fá ekki að neyta krafta sinna að fullu og fyllast leiðindum, en á hinn bóginn er hraðinn þó svo mikill, að tossamir svokölluðu fá ekki að tileinka sér efnið á þann hátt, sem eðli þeirra krefur. Þetta er aiveg óverjandi og óþoiandi. Halalallarnir í skólanum hafa ekki aitaf orðió halalallar í lífinu, en það er vegna þess, að börnin eru neydd til að hlíta settum reglum skólans, en skólinn gerir sér ekki að sama skapi far uín að hlíta þeim lögum sem ráða í sálarlifi barnanna. Og þó blandast víst engum- hugur um, að skólinn er til vegna barnanna, og þau ekki vegna hans. í lífinu geta þau betur hlítt pessum lögum, og þá orðið að manni. Séu nú kenslubækur stuttar, eru þær betur við hæfi hinna tornæmu barna. Að vísu verður þá verk- efnið of lítið til aleflingar kraft- anna hjá hinum duglegustu, en svo búið má ekki standa. -- Hvernig á þá að ráða bót á því? I>að má meðal annars gera á þann hátt, að hver skóli komi sér upp dálitlu bókasafni, er snið- ið sé að þörfum barna. Með skyn- samlegri notkun þess, getur kenn- ari gefið börnunum tækifæri til að beita kröftunum til hins itrasta við lausn viöiangsefna, er hver hefir hneigð til og sérstakan á- huga á. Þessi _vinnuaöferö hcfir i fyrsta lagi þann kost, að börn- in venjast á sjálfstæðan starfa, þar eð þau aðeins njóta leiðsagn: ar kennarans, er í nauðir rekur. Hér er ekkert: Þú skalt, heldur cr þetta ævagamla skólaboðorð leyst af hólmi með: Eg vil. — Hvort rnundi nú holíara vera? Meö slikri kensiuaðíerð geta börnin þegar á skólaaldri aflað sér nokkurrar vitneskju um það, i hvaða átt hæfileikar þeirra og vilji hneigist. Qetur þá og faríð svo, að tossastimpillinn félli af allmörgum, sem hanu með gamla laginu hefði hrinið á, því engin sönnun er það gáfnaskorts, þó það fari í handaskolum, sem menn hafa hvorki hæfileika eða vilja til og þó skipað að gera; en hitt fer að jafnaði vel úr hendi, sem sjálf- viljað er og einbeittlegur áhugi fylgir. Þess verður að gæta í skóla framtíðarinnar. Á skólabókasöfnum er því rneiri þörf, sem kennarar bera það tíð- ar fram, að þeim heimilum fjolgi æ meir, einkaníega í bæjunum sem enga bók eigi, er banii sé boðleg til lestrar. Af þessu ástandi leiðir það, að; barninu er ómögulegt að fulluægja þeirri sanngjörntt ósk kennaraus, að það lesi kafla heima á degi hverjum, til þess að við- unandi lestrarleikni verði náð. Þó ekki væri nema vegna þessa eins, bæri samt brýna' nauðsyn til, að kennarar beittu sér fyrir stoínuu skólabókasafna um alt land, a. m. k. við hvern skóla, þar sem húsakynni eru svo, að bækurnar ekki eyðilegðust jafnharðan. Qætu þeir t. d. aflað nokkurs fjár til þess máls með því að halda fyr- irlestra, eða fá samkoimi haldna málitiu til styrktar. Væri þessu máli komið.í við- unanlegt hoif, myndi enginn sakna þess, þó kensiiibækurnar væru nokkru styttri, og þá auðvitað um ieið ódýrari. Því það mundi sann- ast, að bókstafsdauði sá, er enn- þá heldur mörgum skólum í hel- greipum, yrði við þessa ráðbreytni óferjandi, en nýirlífsstraumargætu náð inn í babelsturn óeðlis og 6- freisis, sem eg vil leyfa mér að nefna hirin andlausa lexíuskóla, þar sem kenslubókum er ætlað það hlutverk að bæta upp ónytjunga á kennarastóli. ísafirði, 8. júli 1927. Hannibal Valdimarsson. Helgi Sigurgeirsson gullsmiður. ísafírði ©míðar og grefur enn. 1930. Þaö þarf ekki að efa, að árið 1930 verða hátíðahöld á Þingvelli, og því síöur þarf að efa það, að þann dag, eða þá stund, verður ieldur aómur um menningu og sjálfstæöisrétt íslands af flestum eöa öllum menningarþjóðumheims- ins, eða réttara sagt: safnað rök- um til þess dóms. Vér eigum þess engan kost að dyljast fyrir umheiminum, þvi þann dag munu sækja oss heim óvefenganlegir menn, sem bera munu hróður "vorn eða óhróður til menningarþjóðanna. Hver ís- iendingur skyldi því hugfesta það, að vilji hann ekki reynast ættleri og frændaskömm, ber honum að leggja fram sína getu til -þess, að feldur verði um þjóð hans Fóðursíld í skiftum fyrir töðu. Eg sel og flyt fóðursíld heim til manna hvar setn'er við ísa- fjarðardjúp. Andvirði síldarinnar má greiðast með töðu. Sendið pantanir sem fyrst. 0. G. Syre. sannur dómur og henni sem mest í vil. Nefnd sú, sem Alþingi kaus til þess að undirbúa hátíðahöldin á Þingvelli 1930, hefir snúið sér til héraðsstjórna um land alt, því henni mun hafa orðið það ljóst þegar, að öll alþýða landsins varð að gera sameiginlegt átak til þess að enginn misbreslur yrði á. Bæjarötjórn ísafjarðar tók mála- leitun nefndarinnar með litlum skilningi. En hlutur Vestfirðinga má ekki fyrir þær sakir niður falla. • Vesturland vill nú heíja máls á því, að héruðin á Vestjörðum byrji sem fyrst á samtökum um þátltöku Vcstfjarða í hátíðahald- inu. Vestfirðingar verða að hafa metnað til þess að gæta sóma síns á þessari þjóðarhátíð. Þeir verða að hafa samtök um það, að bera vel uppi sæmd Vestfjarða svo þar verði ekki. skarð fyrir skildi. Þingvallanefndin hefir ákveðið að .úthluta hverju héraði ákveð- inn stað á hátíðasvæðinu. Kæmi þá- í hvers hlut að undirbúa sitt landnám þar. Og er /ekki' að efa, að þar verði sén og fundin sönn vitni um það, „hverju geði ræður gumna hver". Heppilegt væri, að á næsta vetri kysi hver sveit eða hvert hérað á Vestfjörðum sérstakan mann eða nefnd, til að undirbúa þátttöku Vestfirðinga í hátíðarhöldunum og að þeir, sem kosnir yrðu, hefðu síðan samvinnu um það. Skjóti héraðsstjórnirnar sér undan þess- um vanda, verða aðrar stoðir þar undir að rísa. En Vestfirðingar mega ekki koma svo seínt fram, að hlutur þeirra verði fyrir borð borinn í úthlutun bústaðar á Þing- velli. Væri lítt við unandi að flat- leudingar tjölduðu búðir hinna fornu Vestfjarðahöfóingja', en af- komendur þeirra yrðu í urð hraktir. Frá ísafirdi. Fjártaka. Sláturfé er farið að koma til bæjarins. Kjötið selí á kr. 1.80— 2.00 kg. Slátrin kr. 3.00—4.75. Nautakjöt hefír verið selt á kr. 1.40 kg. Aflabrögð. Smábátafiskirí er framúrskarandi gott allsstaðar við Djúp og vest- ur um fjörðu. Sildveiði á reknetabáta hér er jöfn og allgóð. Þorsteinn Guðmundsson klæðskeri er staddur í bænum Kom með „fsland" að s'unrian og fer með þyi aftur suður á mánu- daginn. Stephan G. Stephansson skáld er fátinn. Hann dó 10. þessa mán- aðar. Landssímastjórinn Gísli J. Olafssori er staddur í bænum. Hann kom vestan úr fjörðum úr eftirlitsferð og fer héð- a*n norður um land með Brúar- foss. Fer hann þó fyrst snögga ferð inn í Djúp til að athuga væntanlega símalínu frá Ögri til Æðeyjar og Snæfjallastrandar. Ólafur Johnson og Björn Árnason komu hingað með „Island" til að vinna að úttekt Landsbankans (úfbúsins) hér. Hér voru fyrir úr nefndinni þeir Björn Kristjánsson alþm. og Jakob M^ller bankaeft- irlitsmaður. Þurkur er daglega og er nú fiskþurki hér alveg lokið, nema þvf litla sem aflast, en héðan ganga fáir bátar á þorskveiðar yfir sumar- mánuðina. Tún eru alhirt hér og í nágrenn- inu (nema Seljalandstúnið). Bæjarstjórn. Fundur var haldinn 9. þ. m. Á dagskrá nokkrar tillögur frá bygg- ingarnefnd, sem samþyktar voru. Og Oliugeymsla, sem frá var skýrt í síðasta blaðí. Svo undarlega brá nú við, við þessa síðari umræðu, að hafnar- nefnd hrundi öll í ^mola. Einn nefndarmanna greiddi atkv. með tillögum nefndarinnar, annar greiddi ekki atkvæði, en þriðji — Finnur Jónsson — greiddi atkvæði á móti þeim. Voru tillögurnar steindrepnar. Var síðan samþykt ný tillaga í málinu, er svona hljóðar: Bæjarstjórnin gefur Shell olíu- félaginu kost á lóð undir uppfyll- ingu ca. 1000 m. undir olfugeyma á Neðstakaupstaðarlóðinni Sunda- megin 3 m. frá götu og 30 metra upp frá ishúsinu. Lengd lóðarinn- ar sé ca. 50 m. og breidd ca. 20 m. Leyfið sé bundið eftirfaraldi skil- yrðum: 1. Félagið gerir uppfyllinguna að öllu leyti á sinn kostnað og sé hún úr varanlegu efni og vel vönduð. 2. Uppfyllingin verði eign bæj- arins jafnótt og hún er gerð og sé henni að fullu lokið innan árs frá undirskrift væntanlegs samn- ings. 3. Lóðín verði Ieigð til 40 ára frá undirskrift samningsins og hef- ir leigutaki rétt til framleigu l

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.