Vesturland


Vesturland - 27.09.1927, Blaðsíða 1

Vesturland - 27.09.1927, Blaðsíða 1
V ND Ritstjóri: Sigurður Kristjánsson. IV. árgangur. ísafjörður, 27. september 1927. 34. tölublað. Kosnliigaféð I síðasta blaði var skýrt frá því, eftir símtali, að upp væri komið, 'að erlenf fé hefði verið borið á rneiin við Alþingiskosningar hér. Nú hefir blaðið fengið nánari frétt um þetta. Skýrslan, sem þar um getur, er í bók, sem jafnaðarmenn i Danmörku hafa gefið út: Pro- tokol for socialdem. Partikongres í Vejle den 12.—15. Juni 1927 o. s. frv. í bók þes.sari eru ýmsar skýrsl- ur. Þar á meðal um fjársöfnun o'g fjárframlög vegna kosninga. Þar gefur á einutn stað að lfta gjalda- megin: Valget paa Island 1923, Folke- tingsvalget og Landstingsvalget 1924 samt Folketingsvalget 1926 Kr. 320296.00. Það er engin smáupphæð, sem hér er um að ræða. Það er hvorki meira né minna en rúmar þrjú hundruð og tuttugu þúsundir króna við þrennar þingkosningar. Ekki er hægt að sjá, hve mikill hluti þessa fjár hefir gengið til Alþingiskosninganna á íslandi, og væri æskilegt, að blöð „Alþýðu- fiokksins" hér vildu gefa um það sannar upplýsingar, fyrst skömm- in er þó hvort sem er komin upp. Eins og menn sjá, nær skýrsl- an um kostnað við þingkosningar ekki lengra en til 1926. Alþingis- kosningarnar hér í sumar eru ekki komnar til, þegar skýrslan er gef- iu. En ef miðað er við þessa gif- urlegu upphæð, nær x/3 úr miljón, og vaxandi frekju kommúnista og socialista, má vist gera ráð fyrir, að sú upphæð hafi verið allgild. Vill Vesturland skora á blöð Al- þýðuflokksins hér að skýra frá því rétt og afdráttarlaust, hve miklu fé danskir socialistar hafa varið til þess að kaupa núverandi stjórn þingmeirihluta. Það hefir altaf verið talið sví- Virðilegt að gefa og þiggja mútur, og fullkominn glæpur var það talið, ef keypt var sannfæring manna og atkvæði í velferðarmál- um lýðs og lands. Þannig varðaði fjörbaugssök aö múta mönnum til liðs sér í málaferlum, og voru mútur yfirleitt metnar glæpur f opinberum málum. En þegar svona hart hefir ver- ið tekið á fégjöfum millli inn- lendra manna til áhrita á með- ferð opinberra mála, hvernig mundi það þá metast, að taka við stóríé úllendra til þess að hafa áhrif á skipun Alþingis, til þess að ná í atkvæðj og greiða grímu- klæddum byltingamönnum leið inn á Alþingi íslendinga? Mundi það ekki nálgast það, sem menn hafa kaliað föðurlandssvik? Hvet getur sagt, hver nú mundi sitja í sætuni Jóns Baldvinssonar, Héðins, Erlings, Haraldar og Sig- urjóns Ólafssonar, ef þeir hefðu ekki stuðst við erlendar mútur í kos'ningahríðinni? það .eru mestar líkur íil þess, að það væru and- stæðingar núverandi stjórnar. Og þá kemur sú spurning: Hvernig ætlar iandsstjórnin - að hreinsa af sér þennan nýja blett? Ætlar hún að hylja hann á Tímavisu með öðrum dekkri? það er tæplega sæmilegt stjórn ríkisins, en engin getur móti því mælt, að núverandi stjórn er komin til valda fyrir erlent mútufé og á að minsta kosti algerlega líf sitt undir þeim mönnum, sem flotið hafa á því inn á þing. En það er ekki heldur neitt um það sannað, að Tíma- flokkurinn hafi ekki fengið eitthvað af þessu fé beint í sínar hendur. Það verður að krefjast ákveðins svars um það, því athæfið getur ekki skoðast öðruvísi en svivirði- legt. Það er sannast að segja, að þeir menn, sem kjósa með svo kölluðum Alþýðuflokki til Alþing- is, vita" víst fæstir um ráðagerðir foringjanna og meðul, því siður um tilgang þeirra. Kjósendur þeirra iifa í trú, þeirri fánýtu trú, að þetta séu þeirra menn. Trúin bygg- ist ekki á þvi, að foringjarnir hafi fórnáð hagsmunum sínum eða þægindum fyrir fólkið, heldur á því, að þeir hafa ofsótt einhverja menn eða stéttir í nafni fólksins. Þeir hafa á vísu gömlu klerkanna búið til helvíti og málað það af- skaplega svart. Þetta helvíti er skorturinn, fátæktin, og þeir sem skapa það og halda því við, segja þeir vera þá sem betri lífskjör hafa. Þannig er fjandskapurinn til at- vinnurekenda, efnamanna og mentamanna kveiktur. Hann bygg- ist á trú en engri rökréttri hugsun. En sá tími hlýtur að koma, að al- þýðumentun opnar augu almenn- ings, sem smámsaman mun komast á það þroskastig að'láta rökfestar skoðanir ráða afskiftum sínum af málefnum lands síns. Og þegar- því þroskastigi er náð, rnun fólk sjá og skilja, hver andstygð það er, að láta útlenda menn kaupa sig. Það mun þá skilja, hve af- skaplega háskaleg sú braut er fyrir jafn fáment ríki og ísland með sjálfstæði sitt jafn ungt og á jafn veikum þræði fjárhags og stjórn- málaþroska, er leiðtogar flokka opna erlendu fé leið inn i landið til pólitísks undirróðurs. Menn munu þá alment læra að fyrirlíta og fordætna slíkt athæfi sem hin blygðunarlausustu föðurlandssvik. Og mönnum muri þá skiljast, hve örðugt sú stjórn uefir átt með uö skapa sér ófalsað traust og hve rotið set hennar er og fótskör, er orðið hefir að feta upp að stjórn- arsessimim slíkt svívirðingarrið. Það:, vissu menn áður, að önnur hver trappa var blygðunarlaus ó- sannindi og rógburður, en að þriðja eða fjórða hver trappa væri fémútur útlendra, hafði fáutn dott- ió í hug. Einlæg og vakandi þjóðernis- tilfinning er höfuðstyrkur smá- þjóðanna í baráttunni fyrir þvi að vinna og vernda sjálfstæði sitt. Það er það, sem helst bætir þeim upp fámennið og fátæktina. Æskilegt væri að þjóðernistil- finningin væri svo vakandi og rik hjá fámennu og fátæku þjóðinni, sem byggir þetta land, að meðal hennar findist ekki einn einasti maður, er sig léti henda þá sví- virðingu að taka við útlendu fé, sem lagt er til hötuðs pólitísku sjálfstæði landsins. Og að minsta kosti ættu þeir, sem slikt gera, að mæta svo djúpri fyrirlitningu hjá samlöndum sínum, að þeir dirfð- ust helst ekki að láta sjá sig á hinum pólitíska orustuvelli. En^ hve miklar líkur ætli séu til þess, að íslensku þjóðina, ein- staklinga hennar eða flokka, hendi aldrei það, sem kalla má föður- landssvik? Um það má fá nokkra hugmynd af svörum stjórnarinnar við því, hvort hún sé viðriðin þessa landráðaskildinga frá social- istum í Danmörku. Stjórnin þegir eins lengi og hægt er, en loks 17. þ. m. minnist Tim- inn á þetta hneyksli. Blaðið lætur sem sér eða stjóm- inni komi þetta ekkert við. Það sé Alþýðuflokkurinn sem fengið hafi féð. Svo er eins og það ranki við sér að skylt muni skegg- ið hökunni, og að stjórnin muni ekki frelsast fullkomlega, þótt skömmin skelli á Alþýðuflokkinn. Hefir og enga handbæra sönnun fyrir því, að ekki hafi eitthvað af þessum Júdasarpeningum runnið beint til Tímaflókksins. En /þá finnur blaðið upp það snjallræði að fara á ni'itíðarráðherra vísu að skvaldra um danska stuðnings- menn Mbrgunblaðsins. Og rnitt í þessum vandræða útúrdúr, strýkst yfirhúðin af loddaranum og glyttir á socialistann. Orð blaðsins eru öruggust sönn- un fyrir skyldleikanum við þá rauðu. Þar segir: „En það skiftir miklu, hjá hverj- um féð er fengið. Að Morgun- blaðinu standa, eins og kunnugt er, einkum íhaldssamir kaupsýslu- menn. Af dönskum íhaldsmönnum og dönskum kaupmönnum hefir oss oftast staðið lítil heill um dag- ana, og einn af styðjendum Mbl. sýndi ekki alls fyn'r löngu htigar- þel sitt i vorn gut'ð, með því að j|l!lllll!l!IIIIIIIIIIIIIHI!l!lll!lllll!lllll!!!lilll!l!llllll!lll!lll>llllllll!lllllllll|l^ lllllllillt | 11 Myndarammar j j 1 1 margar tegundir, afar ó-| | §.f§ Loptur Gunnarsson. 1 I I ^IIIIIIHIIIIIIIIIIIl!llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllll# I ^ÍIIII!!lll!l!li!lllllll!ll!ll!lll!lll!l!i!!!lllllll!l!!llllll!lll!llllllllllllllllllllllllF hlakka yfir óhöppum Eimskipafé- lags íslands. Öðru máli er að gegna með danska jafnaðarmenn. Þeir og róttækir vinstrimenn hafa reynst oss best af ölhun dönskum stjórn- málaflokkum". (Leturbr. hér.) Framsóknarbændur. Hvað segið þið um þessa vörn. Finst ykkur nokkur socialistalitur á henni? Við eigum dönskum socialistum svo mikið að þakka, að við megum ekki taka eins hart á því, þó þeir reyni með fémútum í stórum stil að hafa áhrif á stjórnmál lands- ins, eins og ef það gerði einhver annar! En ef við stöndum svo nærri dönskum socialistum og eigum þeim svo mikið að þakka, að við megum ekki rísa gegn tiiraunum þeirra, til að séilast inn í íslenskt stjórnarfar, hversu miklu meira hljótum við ekki að eiga islensku socialistunum, okkar kæru sam- löndum, að þakka. Og hversu fjarri væri það þá ekki öllum sanni, ef þið bændur færuð að rísa önd- verðir gegn breytingatilraunum þeirra á stjórnar- stétta- og at- vinnumálaskipulagi? Nei hafðu bóndi minn hægt um þig og hlustaðu og horfðu á stjórnina þína. Fóðrunarskýrslur. Nú haustar óðum að, og rauða kynið dregur sig nær og nær rík- isjötunni. Jafnvel gamlir húðar- klárar eru nú teknir á gjöf. Maður heitir Björn, kendur við Dvergastein. Hann er uppgjafa- klerkur og lifir nú í Reykjavík á eftirlaunum sínum og því litla, er liann gat reitt saman á Dverga- steini. Vesturland vill ekkert segja um verðleika þessa manns, en vísar mönnum þar um til fyrv. sóknarbarna hans. — Eri að hann hvorki hefir kafnað úr vinsældum né mannviti er nú sannað, því dótnsmálaraðuneytið leiddi hann bráðlifandi að ríkisjötunni i miðj- um september. . Ekki hefir Vesturland frétt, hvort þessum er bætt í sparnaðarnefnd- ina, eða hann hefir bás út af fyrir sig, en víst er það, að ekki er ællasl til að íóður sé við hann

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.