Vesturland


Vesturland - 24.11.1927, Blaðsíða 2

Vesturland - 24.11.1927, Blaðsíða 2
VESTURLANÖ. ^iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiniii!!!.........iiiiiiiiiiiiiiiijiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.....iiiif íjf iiftúiíii i inji i tuií luni L § Hjartanlegar þakkir votta eg öll'um þeim sem sýnt hafa | mér vinsemd og sóma og þátt áttu í því að tnér var af | sóknarnefndinni á ísafirði, færð stórhöfðingleg gjöf hinn | 20. þ. m. í tilefni af því að eg hefi gegnt hér prestþjón- = ustu um 10 ára skeið. | I . ísafirði, 22. nóv. 1927. | 1 . Sigurgeir Sigurðsson. iiiiiiiiiiiiiiiíiiiifiiiiiiin!iiii»iiiiii!iiiiiniiniiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!iiiiiiiiiiiiiiii.......itiiiiiiiiiiitiiiiiíiiiiiinniiiniiniininiiinííii1^ ^liiu KELLOGGSV0RUE kaupa allir hjá Lopti Qunnarssyni. hafði hann með sér tvo atkvæða- seðla, er hann taldist sanna, að gömlu hjónin Sigurður* og Frið- björg hefðu skrifað. Þrír klukkutímar gengu til þess, að þröngva þessum hjónum til þess að gera tilraun til að skrifa nafn Jóns Auöuns, og lét rann- sóknardómarinn þau hafa að for- skrift seðlana, sem hann þekti rithönd þeirra á. Voru tilraunir þessar margendurteknar, og þótt árangurinn yrði ekki betri en vænta má hjá handhrumu fólki, sem engrar kenslu hefir notið í skrift og aldrei þurft annað að skrifa um æfina ¦ en nafnið sitt og það sjaldan, líktist það þó helst „fyr- irskriftinni". Var nú sekt hrepp- stjórans alveg sönnuð. En slysin eru ekki lengi til að viljgi og getur oft galeyða mikil strandaö á litlu skeri. Rannsókn- ardómarinn hafði ranglað út i Hnífsdal. (Líklega til að standa af sér ferð til Reykjavikur). Setti hann þar rétt yfir nokkrum mönn- um, sem kosið höfðu skriflega. Er þá einhver karl þar svo frek- nr, að þykjast endilega eiga „for- skrift" gömlu konunnar í Bolung- arvík. Dómarinn klóraði sér í höfðinu. Hér hjálpaði hvorki að hlæja, bölva né berja sig utan. En eitt- hvað varð að gera. Hann þaut í simann, kallaði upp hreppstjórann í Bolungarvík og tilkynti honum, að nú sé sýkna hans sönnuð að hálfu leyti, og þar með líklega að öllu leyti, og óskaöi honum til hamingju. Hreppstjóraiium þótti þetta dá- litið skrítið, því að loknu síðara réttarhaldinu í Bolungarvík hafði dómarinn sagt honum að hann hefði aldrei verið jafn sannfærð- • ur um sekt hans eins og þá, og að hér eftir skyldi hann ekki væria hann þess að vera saklausan. Auðvitað er staðhæfing karlsins | i Hnífsdal engin sönnun þess, að j hann hafi skrifað á umræddan ! seðil, því skrift manna getur ofí i líkst hver annari. En atvik þetta j sýnir, hver skrípaleikur rannsókn | £essi er að öðrum þræði. Tveir atburðir. Fyrir tæpum tveim árum gerð- ist. sá atburður hér á ísafiröi, aö þjónandi embættismaöur æsti upp hóp manna til að ráðast á einn af borgurum bæjarins og taka með ofbeldi eignir hans. Sá sem fyrir ofbeldisverkinu varð, sneri sér til lögreglustjórans og bað *) Misskrifasl hefir íöðurnafn Sigurðar Vagns hér að framan.THann er Magnússon. um vernd hans. Vörður laganna og réttarins hér á staðnum, um- boðsmaður ríkisvaldsins, sjálfur bæjarfógetinn, kom með lögregl- una á vettvang og fyrirskipaði reglu og frið. En þar var ekkert hik í móttökum. Hinir uppæstu menn lögðu þegar hendur á lög- regluna og völdu sjáifum bæjar- fógetanuin hin skrílslegustu ókvæð- isorð. Þeir menn, sem eru að reyna ! að koma upp skríl hér á landi, reyna að ginna siðsama alþýðu þessa lands út í skríldansinn með sér, sömu mennirnir, sem mynda lífvörð núverandi stjórnar, hæld- ust um og völdu þjónum réttvís- innar og ríkisvaldsins hæðileg orð. Og við sjálft lá að hin einsdæmis srnágeðja landsstjórn bæði afsök- unar á því, að réttvísin skyldi gera mönnum það ómak að fót- um troða sig. Með stórkosllegri erlendri mútu- fjárupphæö, með blygðunarlaus- ustu þjóðmálalygum og persónu- rógburði, með afarvíðtækri og þrautundirbúinni skuldaflækjukúg- un að öðrum þræði og hagsmuna- ginningum að hinum þræðinum, tókst rauða bandalaginu hér á landi að ná nær því helmingi at- kvæða við síðustu Alþingiskosn- ingar og meirihluta þingsæta. Eitt af fyrstu verkum þeirrar stjórnar, sem . varð ávöxtur allra þessara pólitísku klækja, var það, að breyta rannsókn hins alvar- Iegasta máls í pólitíska ofsókn. Mál þetta er hið svo kallaða Hnífs- dalsmál. Þessi stjórn sendir hing- að vestur með víðtæku rannsókn- arumboði mann, sem þegar gerir af sér hvert hneykslið á fætur öðru, er hvert um sig hlýtur að varða hann mikilli ábyrgð og refs- ingu, ef svo verður litið á, að hann sé óbilaður á geðsmunum. Maður þessi lagði leið sína til Bolungarvíkur og réðst þar að hreppstjóranum, hinum mesta sæmdarmanni, með fáheyrðum of- stopa og dónaskap. Gekk fárskap- ur mannsins gegn hreppstjóranum og fleiri mönnum, jafnvel allri sveitinni, svo langt, að almenna blöskrun og gremju vakti. Og er hann fór að slá um sig með íangelsisögtiunum og krafð'St 4000 kr. lausnargjalds fyrir hreppstjór- ann, urðu almenn samtök urn það að hefja rnótmæli. Var Pétri kaup- manni Oddssyni falið að bera fram þessi móhnæli sem voru skrifleg og í alla staði hin kurt- eislegustu og hógværlegustu. Er þar ekki með einu orði látið að þyi liggja, að heft verði nokkur framkvæmd eða fyrirskipun rann- sóknardórnarans, þvf síður var nokkuð framkvæmt í þá átt. Má af því sjá live mikla virðingu lög- hlýðnir og vel siðaðir meiiu sýna ríkis- og lögregluvaldinu, slíkt sem hér var til saka. En hvað skeður? Sömu menn- irnir sem mestri velþóknun lýstu á atburðunum á ísafirði 1926 ætla nú alveg að rifna út af „uppreisn- 'inni í Bolungarvík"! Aðalsorpblöð stjórnarinnar Timinn og Alþýðu- blaðið svívirða Bolungarvík, jafn- vcl alt ísafjarðardjúp. Tímanum blöskrar alveg þessi spilling í þess- um fordæmda reit, ísafjarðarsýslu, að rísa svona gegn ríkisvaldinu! Skutull litli geltir með af öllum sínum litlu kröftum. Rannsóknin er frá hendi þess opinbera að snúast í ofsókn gegn héraðinu, ísafirði og Norður-ísa- fjarðarsýslu. . Frh. Læknamálið. Öómur undirréttarins: Mál þetta er, eftir skipun dóms- og kirkjumálaráðuneytisins, höfð- að af valdstjórnarinnar hálfu gegn kærðum Eiríki Kjerulf aðstoðar- lækni á ísafirði fyrir brot á lög- utn nr. 15, 1925, um aðflutnings- bann á áfengi og reglugerð nr. 59, 1. júlí 1925 um sölu áfengis til lækninga til refsingar og tnáls- kostnaðargreiðslu. Tildrög máls þessa eru þau, að lögregluþjónn bæjarins kærði fyrir dómaranum með skjali dags. 19. ágúst f. á. að sá orðrómur leiki á, að tveir læknar hér í bænum, sem sé kærður og annar læknir, skrifi áfengisseðla á ólögleg eyðu- blöð og selji mönnum, en lyfja- búðin láti áfengi úti gegn seðlum þessum. Um sönnur á þessu kveðst lögregluþjónninn ekki vita, en þyki það hinsvegar grunsamlegt, að menn, er hann veit að séu drykk- feidir venji komur sínar í lyfja búð- ina og voru að drukknari eftir lítinn tíma. Erindi þessu fylgdi skýrsla undirskrifuð sama dag af Jóni nokkrum Björnssyni, málara- nema hér í bænum. Kveðst téður Jón hafa farið til kærðs sama dag, og beðið hann að selja sér lyfseðil á áfengi, er kærður hafi selt honum, gegn 5 kr. endurgjaldi. Ekkert kveðst hann hafa minst á sjúkdóm við kærðan og þeir hvor- ugur. Kveðst svo hafa farið á leið 1 lyfjabúðina með lyfseðilinn, en er hann var kominn upp á riðið við dyr Iyfjabúðarinnar hafi lög- regluþjónninn kallað til sín og hann þá gengið á móts viö hann. Hafi lögregluþjónninn spurthann, hvort hann hefði meðferðis lyf- seðil á áfengi. Kvað hanu já við því, og er hann hafi beðið hann að sýna sér lyfseðilinn, gerði hann það og leyfði honum að halda lyfseðlinum, er hann fór fram á það. Lyfseðill þessi er lagður fram í jnálinu í frumriti og eftirriti á rskj. nr. 3 og hljóðar á spir. conc. 210 gr. ætherol carvi gtt. II aqua dest. gram 375 að nota eittstaup eftir samtali. Á síðara stigi máls- ins hafa ennfremur verið lögð fram í frumriti og eftirriti lyfseðl- ar frá kærða á rskj. 9 og 10 á nákvæmlega sömu þlöa&u. Að því er nú snertir það atriði í erindi ofannefnds Jóns Björns- sonar, að hvorugur þeirra kærðs hafi neitt á sjúkdóm minst, áður en kærður fékk honum lyfseðilinn, þá hefir kærður ákveðið -neitað því sem ósönnu og þar sem vitn- ið er eitt til frásagnar um það og framburður þess einnig nokk- á reiki að þessu leyti, þykir þetta eigi sannað gegn mótmælum kærðs. Um framangreinda lyfseðla kærðs er það að athuga að þeir eru ritaðir á venjuleg eyðublöð, en eigi á hin fyirirskipuðu eyðu- blöð, sbr. 5. gr. reglugerðar nr. 59, 1925. Heldur kærður því fram að hann skrifi lyfseðla á hin tölu- settu eyðublöð, þegar hann gefi lyfseðil á ómengaðan spiritus, eða einungiá vatnsblandaðan, ennfrem- ur á koniak eða vín, er löggild séu til lækninga, en ávalt er hann gefi lyfseðil á spiritus blandaðan öðrum efnum, hvað lítið sem er, þá skrifi kærður það á venjuleg eyðublöð, eins og rskj. 3, enda skírskotar kærður til álits land- læknis þessu viðvíkjandi. Að því er snertir spurninguna um það, hvort kærðum beri að skrifa greinda lyfseðla á hin fyr- irskipuðu eyðublöð samkv. 5. gr. reglugerðarinnar bá þykir verða að svara því samkvæmt fyrirmæl- um regluge'rðarinnar í sambandi við fyrirmæli reglugerðar nr.^56, 1922, um sölu á iðnaðaráfengi, suðuvökva o. fl. þannig, að orðið ómengað áfengi í 3. grein reglu- gerðarinnar nr. 59, 1925, beri að skýra með hliðsjón af fyrirmælum reglugerðar nr. 66, 1922, um mengað og hálfmengað áfengi (spiritus). En samkvæmt því verð- ur eigi álitið að spiritus verði mengaður, háifmengaður eða full- mengaðan þó hann sé blandaður æthe^ol carvi gtt II. Það virðist eðlilegt að skoða það frekar sem smekkbæti, en hitt að það breyti aðaláhrifum áfengisins sem nautn- armeðals. Áfengi (spiritus) verður þrátt fyrir svofelda blöndun að teljast ómengað og leiðir af því, að kærðum ber að gefa lyfseðla á þannig lagaða áfengisblöndu á hin sérstöku eyðublöð samkv. 5. gr. reglugerðarinnar. Eins og fyr segir ber kærður fyrir sig álit landlæknis viðvíkj- andi skilningi hans á 3. gr. reglu- gerðarinnar. En um það er upp- lýst í málinu að með símskeyti 18. ágúst 1924' gerði lyfjabúðin hér svofelda fyrirspurn til land- læknis. „Skil reglugerðina þannig að aðeins þurfi að skrifa á áfengis- eyðublöð vina medicata og sptrit- us óblandaðan og vatnsblandað- an en eigi blandaðan með öðrum medicinskum efnum t hvaða hlut- falli setn er. Er það rétt?" Með svarskeyti 19. s. m. svar- ar landlæknir fyrirspurninni þann- ig: „Skilningur yðar er í samræmi við fyrri málsgr. þriðju greinar I reglugerð 7. ágúst 1922 um sölu áfengis til lækninga svo og fimtu grein sömu reglugerðar." í svarskeytinu skírskotar land- læknir tij reglugerðar 7. águst 1922, er þá gilti, en þareð núgild-

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.