Vesturland


Vesturland - 02.09.1933, Blaðsíða 3

Vesturland - 02.09.1933, Blaðsíða 3
VESTURLAND 63 I! Vesturland. | Útgef.: Sjálfstæðisfél. Vesturlands. 1 = Ritstjóri: Arngr. Fr. Bjarnason. = §j Utkómud.: miðvikud. og laugard. j§ g Verð til áramóta 4 kr. i| g Gjaldd. 15. sept. í Iausas. 15 aura. g Augl.verð 1.50 cm. eind. 1J = Stærri augl. eftir samkomulagi. §j Ieggja hug sinn í bleyti um það, hver sá höí. sé, er nefni hann (H. V.) „alræmda hlupatík krat- anna við ísafjarðardjúp". Það er ekkert leyndarmál, hr. H. V., og á ekki að vera, að það er Wilhelm Jakobsson, tollvðrður, sem skrifar undir nafninu Haki. Ef þér hafið haldið, að það hafi átt að vera leyndarmál, þá hefir þar óviljandi verið samin getraun við yðar hæfi. Með þvi að segja frá því, að eg hafi slaðið við borðsendann í stofunni á ísafirði, þegar þér vor- uð að hvísla að Finni Jónssyni, segi eg þeim mönnum, sem í stof- unni voru, óbeint frá því, hver skrifi undir nafninu Haki, hinu get eg ekki gert við, að það litur út fyrir að hafa orðið yður allerfið gáta. Hr H. V. tekur upp í gæsalöpp- um nafnið „alræmd hlaupatik kratanna við ísafjarðardjúp", lik- lega þykir honum það vel til fund- ið, annars hefði hann naumast farið að endurtaka það. Eg veit, að ýmsir af lesendum VI. hér i bæ, hafa hiegið dátt að því og þótt það mjög sniðugt. Þá talar hr. H. V. um brjálæðis- kent æði einhvers eða einhverra yfir þvi, að hann sé eindreginn andstæðingur ihaldsins og vinni sinum flokki það litið, sem hann megni. Er hr. H. V. svo skyni skroppinn, að honum sé það ekki ljóst, að hver og einn annar flokk- ur en sá, sem hann telst til, myndi finna til einhvers svipaðs, af ein- skærum viðbjóði, ef hr. H. V. ætlaði að nálgast hann? Það er, meira að segja, altalaö hér í bæ, að flokksmönnum hans flestöllum þyki hann leiður drellir að drag- ast með, enda þótt hann sé talinn ólaunaður ritstjóri Skutuls, að þvi er Finnur Jónsson segir. Þeir vilja helzt verða lausir við hann samtl ))Mmm&öiL3EiNil Fyrirliggjandi: Hessian, Bindigarn og Saumgarn. Hr. H. V. segir, að I grein minni sé fjorum sinnum talað um sjónar- vott að ræðuhöldum. Egfinnekki, að orðið sjónarvottur komi oftar en þrisvar fyrir, allstaðar í eðli- legum samböndum. En það er eðlilegt, að maður bæöi nefni og hugsi um sjónarvotta, þegar hr. H. V. talar, því að engan mann hefi eg séð láta svo dólgslega á ræðu- palli sem hann. Þarna stendur maðurinn stundum og lemur sig utan, sem óður væri, hristist, skelf- ur og skekur sig allan, svo að ógn er á að horfa; en orðbragð- ið er svo ieiðinlega ofstækisfult, að mann sárlangar að hafa eitt- hvað til að troða upp í eyrun. Nei, menn vilja helzt vera lausir við að hlusta á hr. H. V., en hitt þykir sjálfsagtmörgum æringjanumgam- an, að horfa á fíflalæti hans. Þá lætur hr. H. V. það í veðri vaka, að eg vilji smyrja þeirri smán á Bolvíkinga, að þá skorti andlegt þrek til að hlýða á and- stæðinga sina. Fjarri sé það mér. En hitt getur máske komið fyrir, að þeim þyki það svo ilt verk og óþokkalegt að hlusta á þá, að þeir taki heldur það ráðið að ilytja þá i burtu. Finst mér það bera vott um andiegt þrek og einlæga löng- un til að atast ekki af aðfluttum saur. Eg efa það ekki, að Bolvikingar muni hlýða kurteislega á hr. H. V., þegar þeir hafa á annað borð yfir- unnið löngun sina til að flytja hann i burtu. Bolvikingar standa sjálfsagt ísfirzku boisunum miklu framar að þvi leyti, að vilja heyra málin rædd frá öllum hliðum og munu sjálfsagtsýna þá prúðmensku að leyfa manni, sem ráðist er á á umræðufundi, að verja sig. Þá talar hr. H. V. um, að eg beri fyrir mig „um sannindi þess- arar sögu einhvern „ólyginn" áhorfanda að ræðuhöldunum". í grein minni stendur: „En sjónar- vottur segir svo frá". Hitt er alt skáldskapur hr. H. V. Það er alveg eins og hin nafnkunna frú á Leiti hafi lesið yður fyrir. Persónulegar hnútur hr. H. V. til min og öll uppnefnin á mér nenni eg ekki að ræða við hann að sinni. Umrædd grein hr. H. V. er með svo augljósu handbragði hans, aft nafninu undir henni virðist næst- um ofaukið. Hún sýnir ennfremur greinilega, að manninum er ekki með ðllu sjálfrátt um aumingja- skap sinn og geðbilun. Verður þvi frekar að telja hana óráðshjal sjúklings en venjulega blaðagrein, væri því rétt að gefa eigendum Skutuls þá bendingu, að Iáta hér eftir mann, sem að minsta kosti gæti talist með „hálfu viti" annast ritstjórn blaðsins. Það er ekki til mikils mælst. Það er rétt að vekja athygli á einu í umræddri grein hr. H. V. Það er hræðslan, sem skin i gegn- um hana. Hann hefir komið auga á Hakakrossinn, merkið ginnhelga, sem ekki fellur fyrir fúkyrðum ein- um, merkið, sem hann hræðist, merkið, sem hann veit, að á eftir að sigra! Hannibal skelfur! Nú er hlaupið hland fyrir hjartað á bolsahetjunni Hannibal Valdemarssyni! Haki. Sjálfsagt hefir þótt að veita hr. V. J. rúm hér í blaðinu til and- svara, vegna mjög fruntalegrar árásar i „Skutli". Að öðru leyti eru hinar persónulegur deilur þeirra V. J. og H. V. blaðinu óviðkom- andi. Ritstj. Prentsmiðja Njarðar.

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.