Vesturland


Vesturland - 21.10.1943, Blaðsíða 2

Vesturland - 21.10.1943, Blaðsíða 2
122 VESTURLAND VESTURLAND Ritstjóri og ábyrgöarmaður: SigurSur Bjárnason, frá Vigur Silfurgata 6. Sírui 5. Skrifstofa Uppsölum, sími 19 3. Verö árgangsins 10 krónur. Af greiðslumaður: Jón Hjörtur Finnbjarnarson. Skipagata 7. yfir fyrirhugaðri stærð sund- laugarinnar, sem allir vita nú að er af Sundlaugarnefnd á- kveðin 16% X 8 metrar. Og sízt af öllu munu þó þeir mörgu er sáróánægðir eru yfir að stofna til þessarar litlu laugar, sætta sig við, ef af f yrirhygg j uleysi á áð velja henni svo þröngan stað mill- um annara bygginga að ókleyft verði um aldur og æfi komandi kynslóða að stækka hana um einn einasta meter á nokkurn veg, hvað svo mikið sém allar aðstæður um þörf- og getu um stækkun á laug- inni síðar kann að verða að- kallandi. Það virðist vera minnsta og sj álfsagðasta krafa, að hvorki sundlaugarnefnd né bæjarstjórn leyfist að innsigla svo rækilega skammsýni sína og fyrirhyggj uleysi í skipulag bæjarins, þvert á móti vilja þess fólks, sem hér mun þó mest af mörkum leggja í vinnu og öðrum fjárafla til þessarar stofnunar. S. 1. sunnudag boðaði sund- laugarnefnd til almenns borg- arafundar til að ræða um sundlaugarbygginguna. Fund- urinn var haldinn i Góðtempl- arahúsinu og var fjölmennur. Sundlaugarnefnd skýrði þar frá framkvæmdum sínum, á- kvörðunum og allri afstöðu til þessa máls og ágreiningsins um stærð laugarinnar. Flestir nefndarmanna, sem þar tóku til máls, voru sammála um að fjárhagslega væri óráð og ó- kleyft að byggja laugina stærri en hún þegar hefði verið ákveðin, 16% X 8 mtr., sérstak- lega af því hve reksturskostn- aður stærri laugar yrði óvið- ráðanlega mikill. Án þess að Vesturland hafi átt nokkurn kost á að sannfæra sig um gildi þeirra kostnaðaráætlunar og talna sem sundlaugarnefnd hefir borið fram um reksturs- kostnað mismunandi stórra sundlauga, þá vill það á eng- an hátt véfengja, að allmikl- um mun kostnaðarsamari muni rekstur t.d. 25 metra langrar laugar verða, en 16% X 8 mtr., er mest muni stafa af aukinni hita þörf. En heldur engin viðunandi ábyggi- leg áætlun varð lögð fram um hvort hin fyrirhugaða laug muni nægilega stór til að full- nægja á viðunandi hátt svo al- mennri þörf, sem hér mun bæði fyrir sund-nám og iðkan- ir allra skólanemenda og alls almennings í bænum. Auk þess hve nauðsynlegt er að fá hér hæfilega stóra sundlaug til að fullnægja og efla al- menna sundíþróttakeppni bæði isfirzkra og annara nágranna íþróttamanna. Eflaust nægir hin litla laug tii að fullnægj a almennri skólaskyldu um sundnám í skólunum hér og verðúr þeim því gott og nauð- synlegt kennsluáhald, sem mikil þörf er að skólarnir njóti sem fyrst, hvernig sem séð kann að verða fyrir þörf- um alls almennings, sem lokið hefur skólavist, eða hvort hann vérður iátinn sitj a á hak- anum um allt annað en að leggja fé og vinnu til að koma lauginni upp? Borgarafundinum s.l. sunnu- dag lauk með því að svohljóð- andi tillaga frá Ágúst Leós- syni og Karl Bjarnasyni var borin fram og samþykkt með öllum greiddum atkvæðum: „Borgarafundur á Isafirði um sundlaugarmálið samþykkir: Að fela sundlaugarnefnd á- samt meðfulltrúum sjómanna og íþróttamanna að athuga gaumgæfilega um stærð laug- arinnar, byggingar- og rekst- urskostnað og verði álit þeirra lagt fyrir borgarafund, svo fljótt sem auðið er. Jafnframt mælist fundurinn til að áfram sé haldið við þau verk sem þegar eru hafin". Vinna við að grafa fyrir grunn sundlaugarinna'r hófst aftur s.l. mánudag og má þvi vænta að þrátt fyrir óánægju margra og ágreining við sund- laugarnefnd um stærð laugar- innar muni það ekki spilla samvinnu um framkvæmdina og almenna þátttöku í henni, sérstaklega ef tryggt verður að lauginni verði af hendi stjórnarvalda bæjarins tryggð- ur nægilega stór grunnur til hæfilegrar stækkunar, sem vafalaust, áður en langt um líður, verður aðkajlandi þörf að. Það mætti teljast ótrúlegt að allir gætu ekki orðið sam- mála um þá kröfu til bæjar- stjórnar Isafjarðarkaupstaðar, en þó ennþá ótrúlegra ef hún yrði ekki vel við henni. Margt fleira væri þörf á að athuga nánar um fyrirhugaða byggingu sundlaugarinnar ,og efláust verður nánar vikið að því síðar hér í blaðinu áður en langt um líður. Frú Anna Ingvarsdóttir. Minningar orð. Skýrsla Gagnfræðaskólans á Isaf irði fyrir s. I. skólaár er fyrir nokkru komin út. Enda þótt hún í sparnaðarskyni sé nú nokkru styttri og ekki eins ýt- arleg og áður, þá er vel frá henni gengið af skólastjóran- um, Hannibal Valdimarssyni, er að mestu eða öllu mun hafa samið hana og búið undir prentun. p ins og getið var um í síð- *H asta tbl. Vesturlands, flutti síminn okkur Isfirðing- um þá sorgarfregn, að frú Anna Ingvarsdóttir, kona Jón- asar Tómassonar bóksala og tónskálds hér á Isafirði, hefði látist á sjúkrahúsi vestur í Ameríku, að afloknum upp- skurði. Anna var mjög heilsutæp síðustu árin, hafði leitað beztu lækna hér innanlands, en ár- angurslaust. Töldu þeir það einu von hennar um bata að hún leitaði til sérfræðinga vestan hafs. Var sú tilraun gerð, en allt kom fyrir ekki. Hún andaðist þar eins og áður segir, þann 6. þ. mánaðar. Fór svo bálför hennar fram þar vestra þann 11. þ. m., en á- formað mun vera að minning- arathöfn fari fram siðar hér í kirkjunni. Anna var fædd hér á Isa- firði þann 8. april árið 1900, dóttir hinna góðkunnu hjóna Sigríðar Arnadóttur og Ingvars Vigfússonar blikksmiðs, og átti hún alla æfi sína heima hér á Isafirði. Giftist eftirlif- andi manni sínum, Jónasi Tómassyni, árið 1921. Eignuð- ust þau þrjá efnilega sonu, þá Tóríias Árna, sem nú er við háskólanám í Reykjavík, Ing- var, sem stundað hefir nám við Tónlistarskólann, og Gunnlaug Friðrik, sem er þeirra yngstur, aðeins 13 ára. Eru tveir þeir síðasttöldu nú heima og stunda nám við gagnfræðaskólann hér. Heimilislíf þeirra hjónanna var með ágætum og hið á- nægjulegasta. Áttu bæði sömu áhugamálin, sérstaklega söng- og hljóðfæraslátt. Það mátti heita svo, að allar þær stund- ir sem ekki voru óhjákvæmi- lega háðar hverdags önnunum, væru á einhvern hátt helgað- ar söngmálunum og heimili þeirra jafnan miðstöð alls sönglífs i bænum, því að ávalt voru þau reiðubúin að aðstoða, fræða, kenna og hjálpa hverj- um þeirti sem þess óskaði, og með þurfti. Stundum stilltu þau saman hljóðfæri sín og léku ýms tónverk, hún á píanóið, hann á orgelið, og seinni árin bættist sonur þeirra við með fiðluna, Stundum söng hún og lék sjálf undir á píanóið. Var yndi að hlusta á söng hennar og hörpuslátt, því að röddin var þroskuð og í senn bæði mjúk og fögur og naut sín því sérstaklega í þýð- um og hrifnæmum lögum. Minnist sá, er þessar línur rit- ar, margra slíkra ánægjulegra stunda á heimili þeirra. En Anna átti fleiri hugðar- mál. Því að auk heimilsstarf- anna, sem alltaf hljóta að taka mikið af tíma húsmæðranna, hafði hún einnig tíma til þess að sinna ýmsum félagsmálum all verulega. Hún var t.d. templari frá barnsaldri, vann alla ævina af áhuga að bind- indismálum og vildi verða samferðafólki sínu að eins miklu liði og unnt var, á þeim vettvangi. Þá starfaði hún einnig mikið í kvenfélaginu Hlíf, sem vinnur mikið og gott starf að ýmsum mannúðarmál- um hér í bænum, og var for- maður þess um mörg ár. Naut hún sín ágætlega i slíku starfi, því að hvar sem hún hittist var hún alltaf jafn alúðleg og glaðleg, við hvern sem var. En -þótt hún gæti þannig starfað af alhug að almennum félagsmálum, munu þó söng- málin hafa verið hennar hj art- ans mál. I kirkjukórnum söng hún frá því á unglingsaldri, og eftir að Sunnukórinn var stofnaður — hún var ein af stofnendunum — söng hún þar alltaf meðan kraftar leyfðu. Var hún allan tímann ein af beztu söngkonum kórsins og söng þar oft einsöngva við á- gætar móttökur og yaxandi hylli áheyrenda. Hafði og fyr- 'ir nokkrum árum, stundað nám við Tónlistarskólann i Reykjavík, i píanóleik, músik- sögu og hljómfræði. Það kom oft í hlut önnu, að vera í þeim flokki Sunnukórs- ins sem margan samferða- manninn „söng' heim", og þá jafnframt að flytja þeim hinstu söngkveðj u hinna eftir- látnu. Hefir hún áreiðanlega, við þau tækifæri, mýkt mörg- um treganda sorgarsárin, þeg- ar hún með sinni hljómþýðu hluttekningar rödd, söng af sannfæringu um endurfundi ástvinanna. Það sannfæringar- afl hefir sjálfsagt átt sinn þátt í því, hve rólega og æðrulaust "hún tók sjúkdómi sínum, og létt henni að lokum þeirri þungbæru stund, er hún sjálf varð að kveðja ástvini sína og hverfa til framandi lands, til hæitulegrar læknisaðgerðar. Eitt góðskáldanna kvað eitt sinn: l „Gef þeim söng þinnar sálar að syngja burt nótt". Þessi ljóðlina gæti vel yerið einkunnarorð fyrir lífi önnu, því að hún var alltaf að gefa okkur samferðamönnunum söng sinnar göfugu sál'ar, vildi alltaf og allstaðar koma fram til góðs og alla gleðja. Þess vegna er það, að við ^sem áttum því láni að fagna að kynnast henni, söknum hennar eins og góðrar systur, Verður sá söknuður auðvitað

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.