Vesturland


Vesturland - 13.02.1951, Blaðsíða 2

Vesturland - 13.02.1951, Blaðsíða 2
VESTURLAND PiWHffi) „Lengi jórtrar tannlaust dýr á litlu fóðri" Ritstjóri og ábyrgðarmaður: Sigurður Bjarnason frá Vigur Skrifstofa Uppsölum, sími 193 Afgreiðsla og auglýsingar: Engilbert Ingvarsson, Hafnar- stræti 12 (Uppsalir). — Verð árgangsins krónur 20,00. --------------------------------------------r^*JT________r . , . r r . , , ., , .¦ r , ., ., i , ., r.------------------------------------________________» Nýr atvinnugrundvöllur. öllum er ljóst, að Isafjörður byggir aíkomu sína svo til eingöngu á fiskveiðum og vinnslu sjávarafla. Svo hefur það verið og mun jafnan verða. Mál málanna í atvinnumálum þessa bæjar var því að treysta grundvöll fiskveiðanna og fiskvinnslunnar, á grundvelli þéirra mögu- leika, sem beztir voru fyrir hendi. Því miður átti ísafjarðarbær ekki þá forustumenn, sem skildu þessa nauðsyn, á þeim tíma, sem auðveldast var að hefjast handa — veltiárum stríðsins. Þessi ár voru lá'tin líða hjá í að- gerðarleysi. Einu aðgerðirnar voru þær, að selja togarann Skutul burt úr bænum. Þar með var teningunum kastað. Tryggt var að stríðsgróðinn sigldiifram hjái Isafirði og allt uppbyggingarstarf eftir stríðið torveldað slórlega. Sala Skutuls var táknræn um stefnu hins raðandi flokks. Togara- útgerð átti að Jeggja niður á Isafirði, en byggja afkomuna eingöngu á vél- bátaflotanum. Foringjar kratanna, Guðm. Hagalín og Hannibal Valdimarsson, fóru ekki dult með þá stefnu sína og flokks síns. „Ihaldið má sjálft eiga sína hugmynd um togaraútgerð á Isafirði", sagði Hannibal eitt sinn. Um áhuga þingmannsins, Finns Jónssonar, fyrir togaraútgerð á Isafirði þarf enginn að fara í grafgötur. Þessi stefna krataflokksins í útgerðarmálum og sú þröngsýni, sem hún er tákn um, varð örlagarík fyrir þennan bæ. Það verður ekki sagt, að Vestfirðir séú ákjósanlegir til vélbátaútgerðar, og veldur þar um erfitt tíðarfar á vetrum og léleg aflabrögð, sérstaklega eftir að ásókn togara á Vestfjarðarmiðin fór að gera meira vart við sig. Hinsvegar eru hvergi betri og nærtækari togaramið, en úti af Vestfjörðum. Þessa staðreynd vildu kratarnir ekki viðurkenna eða skilja, og það, þrátt fyrir það, að vitað var, að síldveiðarnar á sumrin héldu vélbátaút- gerðinni fjárhagslega uppi árum saman. Uppbygging sjávarútvegsins eftir stríðíð var mótuð af þessari stefnu. Keyptir voru 5 vélbátar frá Svíþjóð. Ráðgerð var bygging myndarlegs fiskiðjuvers og pantaðir voru tveir nýsköpunartogarar. Svíþjóðarbátarnir hafa reynzt illa, fiskiðjuverið var aldrei byggt og aðeins annar togarinn fékkst liingað til bæjarins. Var Isafjörður eini aðilinn, sem ekki fékk jafn marga togara og um var beðið. Hinsvegar fékk t.d. Norðfjörður, með 1200 íbúa, tvo togara. Alkunnugt er að þingmaður ísfirðinga, Finnur Jónsson, eyðilagði bygg- ingu fiskiðjuversins með klofningsstarfsemi sinni í hópi útgerðarmanna, og andúð hans á togaraútgerð varð þess valdandi, að Isafjörður fékk að- eins einn togara. Ekkert var auðveldara fyrir ráðherra í nýsköpunar- stjórninni, en að tryggja kjördæmi sínu tvo togara og fiskiðjuver. Eri Finnur Jónsson bar ekki gæfu til þess. Það er nú ógæfa Isfirðinga. Sildveiðarnar fyrir Norðurlandi hafa nú brugðist árum saman. Þorsk- vertíðin hefur líka brugðist. Vélbátaflotinn er á barmi gjaldþrots. Hærra fiskverð kemur að engu gagni, ef afli fæst ekki úr sjónum, en svo virðist, sem togaraflotinn. gangi svo nærri fiskigöngunum, að enginn fiskur nái að ganga á grunnmiðin. Það er nú komið á daginn, hve fávís og óraunsæ sú stefna kratanna i útgerðarmálum var og er, að byggja eingöngu á vélbátunum, þrátt fyrir þá staðreynd, að ágætustu togaramið laiidsins eru hér rétt við bæjar- dyrnar. Það er hart fyrir Isfirðinga að vita af togurum og jafnvel hundr- uðum togara fá ágæta veiði á þessum miðum, en hafa ekki tæki til að hagnýta þau sjálfir. tsafjörður var afskiptur við úthlutun hinna fyrri nýsköpunartogara. Ríkisstjórnin hefur enn möguleika, til að bæta fyrir það misrétti og það verður að vænta þess, að hún vegi ekki oft í sama knérunn og tryggi ísa- firði a.m.k. einn af þeim 10 togurum, sem hún er nú að ráðstafa. Ekkert bæjarfélag landsins á skýlausari rétt á að fá einn af þessum togurum, en Isafjörður. Mottó: Fjöldi manna felur sig á bak vio tjöldin, þeir narta i orSstí ndgratinanna, niðra þcim, sem hafa völdin, eiga holu i hlýfum bœjum, hlera o<j standa á ffægjum, grafa undan stoSum sterkum, stoltir af sínum myrkra verkum. Allar nætur, alla daga, er eoli þeirra og saga, ao líkjast rottunum tneó löngu skotlunum off naga, og naga. D. St. Birgir Finnsson birti dæmalausa grein í síðasta tölublaði hins dæma- lausa blaðs, Skutuls. Nefnir hann ritsmíðina: „Hans dýra hátign". Er þar á lævíslegan hátt reynt að koma því inn hjá lesendum blaðs- ins, að rafveitustjóri hafi tekið út 15 þús. kr. hjá Rafveitu Isafjarðar, sem hann hafi ekki staðið skil á. Segir svo í greininni: „. .auk þess (kaupsins) hefir hann tekið út hjá fyrirtækinu um 15 þús. kr., og 3 þús. kr. húsaleigu, sem honum ber að greiða, hefir hann ekki staðið i skilum með. — Fimmtán þúsundin og húsaleiguna hafa endurskoðend- ur fyrirtækisins gert athugasemdir við fyrir nokkru síðan, en leiorétt- ing ekki fengist". (Leturbr. Vestur- lands). Hér eru þungar ásakanir bornar á rafveitustjóra. Er því dróttað að honum, að hann hafi dregið sér 15 þús. krónur úr kassa rafveitunnar, sem hann hafi ekki staðið skil á. Hver eru nú sannleiksgildi þessara orða? Guðmundur G. Kristjánsson, skrif- stofustjóri Rafveitunnar hefir lýst því yfir, að rafveitustjóri hafi greitt inn í reikning Rafveitu Isafjarðar hjá Electric h.f. í Reykjavík 17 þús. krónur, daginn áður en end- urskoðendur Rafveitunnar gerðu sínar athugasemdir, enda skýrði skrifstofustjórinn endurskoðendun- um frá því, að þessi greiðsla hefði verið innt af höndum eða væri væntanleg einhvern næstu daga, er þeir gerðu sínar athugasemdir. Rúmum mánuði síðar, eða 2. febr., segir Birgir Finnsson, að leið- rétting hafi ekki fengizt, þó að hon- um hafi vafalaust verið kunnugt um, að hann færi þar með rangt mál. Hér virðist því koma til sjúk- légt hatur Birgis Finnssonar á raf- veitustjóra, hin meðfædda löngun til að „narta í orðstí nágrannanna". I rúm fimm ár hefur Birgir Finnsson ekkert tækifæri látið ó- notað, til að ófrægja rafveitustjóra. Þessar kjánalegu níðgreinar um rafveitustjóra, hafa að vonum haft gagnstæð áhrif, enda er rafveitu- stjóri sérlega vel liðinn maður. Það traust, sem hann hefir notið meðal lsfirðinga, er líka skýringin á því ofurkappi, sem kratarnir hafa lagt í að ófrægja hann, því að „allar nætur, alla daga, er eðli þeirra og saga, að líkjast rottunum með löngu skottunum og naga, og naga". Birgir Finnsson hefir ekki verið að skýra lesendum Skutuls frá því, að fyrir ötult starf rafveitustjóra, hefir orkutap Rafveitu Isafjarðar minnkað úr 17% í 6,5%, eða um rúm 10%. Þegar rafveitustjóri tók við starfi sínu árið 1945 var orku- tap rafveitunnar 17%, en er komið niður í 6,5%. Er það minnsta orku- tap hjá rafveitum á landinu. Fram- leiðsla stöðvarinnar á Fossum er upp undir 3 milj. k\v. st. á ári. Tíu prósent af ársfram- leiðslunni gera því hvorki meira né minna en 300 þús. kw.st. Meðal- verð hverrar útseldrar kw.st. mun nú vera um 35 aurar. Það eru því hvorki meira né minna en rúmar 100 þús. kr. tekjur á ári, sem raf- veitustjóri hefir raunverulega aflað rafveitunni með ötulu starfi sínu við að finna orkutap rafveitunnar. En Birgi Finnssyni finnst það að sjálfsögðu ekki þess vert, að skýra lesendum Skutuls frá því. Níðgreinar um rafveitustjórann eru honum geðfelldara viðfangs- efni, heldur en að skýra lesendum frá því, hvað rafveitustjórinn hefir áunnið í starfi sínu. Þa8 hefir verið venja kratanna hér frá fyrstu tíð, að 'rægja alla sér- menntaða menn, því að á sér- menntun og sérþekkingu hafa þeir ávallt haft hina mestu óbeit og fyr- irlitningu. Enda hefir þeim orðið furðulega ágengt í að svæla alla slíka menn héðan burtu. Tilvera þessa bæjar byggist á fiskveiðum og fiskvinnslu. Reynslan hef- ur sýnt, að hér vantar þau veiðitæki, sem bezt henta, til að skapa traust og blómlegt atvinnulíf á þessu sviði-. Isafjörð vantar fleiri togara. Togara, sem leggja afla sinn á land meirihluta ársins. Þvi er treyst, að ríkisstjórnin skilji þessa þörf og þá staðreynd, að tog- araflotinn, sem stundar veiðar 8—10 mánuði ársins hér út af, er að eyði- leggja aflamöguleika vélbátanna, og þar með þann grundvöll, sem atvinnu- líf Isfirðinga hefur hvílt á til þessa. Því verður að skapa nýjan gmndvöll atvinnulífsins. Sá grundvöllur er aukin togaraútgerð héðan, og hagnýting togaraaflans í landi.

x

Vesturland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vesturland
https://timarit.is/publication/633

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.