Brautin


Brautin - 31.08.1928, Blaðsíða 3

Brautin - 31.08.1928, Blaðsíða 3
BRAUTIN /.\/.\/.\S.\S.\/.\S.\/*\/.\S.\/.\A\A\>£>£>£>X/.S>.\S*\S.\/«\/«\/*\"™ >S >k >'< >.< y< >.< y< y< >.< y< >.< y< >.< y< >.< y< >.< y< y< >.< y< >.< y< >.< y< >.< y< y< >.< WjttáL • """uuuuuuuu^00 WASHBUHN-CHOSBYCO Ifiiilirll y< es /•\ EQ y< >.\ >.< Biðjiö kaupmann >X yðar altaf um éíoíá <Æeóal * y< >.< w >.s y< y< >.< >.< y*y*?y<y»?y<y«y<*>xNXNMy<y<y<^^^ *.\>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<>.<te^ w tas >.< >.< y< frétti lát Jóns komst hann svo að orði: »Þar gátu þeir farið með hann, nú er úti um ís- lumk. Þessi orð sýna hug Skúla til Jóns, en ekki reyndist hann sannspár sem betur fór. Nokkr- um vikum eftir lát Jóns var 'verslun íslands gefin frjáls við alla þegna Danakonungs. I Danmörku er Jón ekki síst fraígur sem bókavörður. Hann tók við konunglega safninu í mikilli vanhirðu, en kom fljótt á það góðn skipulagi. Hann byrjaði á að semja bókaskrá og gerði safnið aðgengilegt fyrir mentamenn. Telja Danir hann einn hinn merkasta bókavörð, er þar hefir verið, og var þó alt það starf hans unnið í hjá- verkum. Jón elskaði bókavarða- störfin, en sagt er að hann hafi þá ofreynt sig svo að hann hafi aldrei beðið þess bætur. Jón Eiriksson fékst allmikið við ritstörf. Hann var forseti Lærdómslistafélagsins frá því það var stofnað og til dauða- dags. í rit þess skrifaði hann nokkrar merkilegar ritgerðir. Hann bjó ferðabók Eggerts Ólafs- sonar undir prentun og einnig ferðabók Olaviusar og skrifaði að henni innganginn, sem er eins merkilegur og bókin sjálf. Fleiri bækur gaf hann út og samdi ýmsar ritgerðir, einkum á latínu. Hann hafði mikla ást á fornbókmentunum íslensku og studdi að útgáfu fornrita og vann að því sjálfur. Frá 1772 átti hann sæti í Árna Magnús- sonar nefndinni. Samtimamenn Jóns Eiriksson- ar eru sammála i dómum sin- um að hann hafi skarað fram úr flestum í gáfum og lærdómi, en þó einkum i iðni, enda gegn- Þegar þér farið út til að kaupa straujárn þá biðjið ekki um rafmagnsstraujárn, heldur um TH ERM A straujárn. Það hafa mörg hundr- uð hyggnar húsmæður gert á undan yður, og gefist vel. T H E R M A strau- járn fást hjá Júlíusi Björnsyni Austurstræti 12. ir það furðu hve miklum störf- um hann fékk afkaslað. Þá eru menn ekki síður sammála um mannkosti hans. Hann var trygg- ur vinur vina sinna og systkin- um sinum og ættingjum reynd- ist hann vel og kom þeim til þess þroska er orðið varð. Hann var litillátur og yfirlætislaus, og eftir að hann var kominn til æðstu valda í Danmörku skrif- aðist hann á við sveitunga sína á íslandi og studdi þá í ýmsu. Mátti segja svo, að hann reyndi að gera hverjum Islendingi það gott er hann gat. Nokkuð þótti hann ráðríkur og þoldi illa mót- mæli, eins og titt er um mikla menn. Hann var tilfinninganæm- ur og örgeðja, einkum síðari hlut æfinnar. Sagt er að hann hafi verið farinn að ryðga í is- lensku er hann kom frá Noregi til Hafnar, en þá tók hann aft- ur að læra móðurmál sitt, og þar kom að hann skrifaði það betur en flestir samtiðarmenn hans. Mælskur þótti hann í betra lagi, hraðmæltur nokkuð, en sagt er þó að menn hafi jafnan hlýtt betur á mál hans en flestra annara. Um Iærdóm Jóns Eirikssonar kemst danskur rithöfundur svo að orði: »Sakir þess að J. E. var maður víðlesinn og marg- reyndur, mátti hann eigi tæma i samtali, sem hann þó ætíð flutt með þeirri siðprýði, sem heima á hjá hinum vitra. Menn heyrðu hann tala með besta smekk um heimspeki, tungumálafræði, verslun, sjóferðir, landstjórn, fornaldarfræði og hag þjóðar vorrar á þann hátt er sýndi skarpleik og vísdóm. Þess vegna trúði konungur honum, landið heiðraði hann, fróðir elskuðu 36 stæði til, og fylgdist með honum. — Hvað stendur til? spurði hún aköf, þegar þau voru komin inn i herbergi hennar. — Mér hefir verið veitt staða með átjánhundruð króna launum, og tek til starfa á morgun. — Hvaða staða? Hvar þá? — Á skrifstofu Scotts. — Æ, Vilhelm! Hún vissi ekki, hvað segja skyldi, hvort hún ætti að gleðj- ast, eða hryggjast. — En hvað verður um námsiðkun þína? í rödd hennar mátti heyra bergmálið frá hans eigin eftir- sjá, er hann varð að kæfa niður harðri hendi. Með uppgerð- ar kæruleysi valt hann athugasemdum hénnar á bug með því að ypta öxlum. — Er þér hent að ganga þá braut? — Eg má til að breyta mér þannig, að mér veröi það hent. — Þú ert ekki þann veg gerður, að slíkt verði þér neinn hægðarleikur. Hann þagði við. — Eg er hrædd um, að þú beitir sjálfan þig of mikilli þvingun. Slikt hefnir sin. — Eg hugði, að þetta mundi gleðja þig, en í stað þess ertu með tómar hrakspár. Fyrst er nú það, að með þessu móti get eg séð fyrir mér sjálfur, og i öðru lagi verð eg, ef til vill, bráðum fær um að hjálpa þér. Og hver veit — um leið brosti hann, en í brosinu leiftraði eins og af köldu, fág- uðu stáli — ef til vill verð eg með tíð og tima auðugur mað- 33 Cecilia og Vilhelm mættust i fordyrinu. Hún var að koma heim, hann að fara út. — Hvert ætlar þú? spurði hún. — Út. . — Það þykist eg sjá, en hvert? — Þú færð, ef til vill að vita það, þegar eg kem aftur. — Altaf ert þú svo dulur! Hann virti hana nákvæmlega fyrir sér. Cecilía var glæsileg álitum í nýja, svarta sumarbúningnum sínum. Hinn prúði búningur, ásamt friðleik hennar, snart, móti vilja hans, feg- urðarsmekk hans, en gerði honum jafnframt gramt í geði. -— Það litur svo sem ekki út fyrir að þú sért fátæk stúlka, mælti hann þurlega. — Hvers vegna ætti eg að gera mér far um að vera fá- tækleg ásýndum, úr því eg get með dálítilli handlægni og smekk gert mig snotra útlits? — Hvar hefir þú fengið þenna feikna fína hatt, og hvað hefir hann kostað? spurði hann, til þess að neyða hana til að kannast við, að meira þyrfti til, en smekk og handlægni, til þess að ganga til fara eins og hún. — Hattinn? svaraði hún hreykin. Hann hefir nú kostað mig fimm krónur, enda þótt hann, eftir útliti, mætti hafa kostað fjörutíu og fimm krónur. Fjöðrina fékk eg hjá Möllu frænku í saumalaun fyrir treyju, er eg saumaði fyrir hana. Skúfana og bandið átti eg sjálf, og hattinn hefi eg saumað sjálf. Þarna getur þú séð! Hún leit á hann sigri hrósandi.

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.