Brautin


Brautin - 15.11.1928, Blaðsíða 4

Brautin - 15.11.1928, Blaðsíða 4
BRAUTIN Ó, fögur er vor fósturjörð. | Man ég grænar grundir. Man ég grænar grundr. | Dagur er liðinn. Fanna skautar faldi háura. | Vorið er komið. Draumalandið. | l'.ósin. EidL>amla Í<afold. | 0, fögur er vor fósturjörð. Systkinin | Kirkjuhvoll. a) Áfiam, b) Kirkjuhvoll. | Heimir. Lofsðngur(Beethoven). | Ó, guð vors lands. Paradisararían úr »Die Afrikaner- in«. | Stretta úr »Trúb <dúrnum((. Mattinata (Leoncavallo). | For yoa alone. Serenata (Toselli). | Sol paa Havet Turnaria úr »TosCa«. (de Curtis). Danagramur (Sveinbjörnsson). | Sverrir konungur. Blóma-aria úr »Carmen«. | Verð- launasöngurinnúr »Meistersingei((, Graulsöngurinn úr »Lohengrin«. Af himnum ofan boðskap ber. j Signuð skín réttlætis sólin. Ei >nr E. Harkan, barytop. Sverrir konuagur. j Betlikerlingin. Erla. | Miðsumar. Heimlr. | Leiðsla. Asareiðin. | Bósin. Brúnaljós þín bliðu. | Huldumál. Slgne Llljekvlst, <» sópran. Bf, bí og blaka. | Sofnar lóa (snngin af Dnru Sitjurösson). a) Vöeguljóð (Bí, bi og blaka), b) Vikivakalag (Góða veislu gera skal). | a) Una við spunarokkinn, b) Bfum, bium bamba. Nótt. I a) Solðu unga ástin min, b) Fifilbrekka, gróin grund. | Ljúfur ómur. ] a) Yfir kaldan eyrtisand, b) Aarolilja. Svarta rosor. | Mademois- elle Rococco. Dóra Signrðsson, sópran. Ein sit ég úti á steini. | Ðu bist wie eine Blume. LÍnoleum,fjölbreYttúrval. Látúnsbryddingar Taurullur Tauvindur Gasvélar Gasslöngur Kranaslöngur A. EiiftSón t Funk. Vetur (Hvar eru fuglar). I Drauma- landio.. Sofnar lóa. | Bi, bi og blaka (snng- íð af tiú Ltljekvist). Sveinbj. Sveinbjörnsson, pianósótó (eina sólóplatan. sem til er spiluð af Sveihbiriá próf. Sveinbjornsgni. íslensk rhap*odia. ! a) Idyl, b) Viki- vaki. Orkestur. íslensk rhapsódia. Ó, guð vors lands, Íslenskar rimur og þjóðlög, kveðin af Rík iði JÓII'SJIIÍ. Grænlandsvisur. j Lagnætti (fsl. rfmnalag). a) Poiri bjó oss þrönga skó, b) Ilt er mér í augunum. | a) Soföu unga ástin min, b) Austan kald- inn á oss blés. Ungur var ég og ungir. | í Hliðar- endakoti. Litla skáld á grænni grein. | Fyrsti mai, Rammi slagur. \ a) Ofan gefur snjó á snjó, b) Bangá fanst mér þykkju- þung. G»*ymið listann, sent gegn póstliröfu. Hljóðfærahúsið. MALTOL Bajerskt Öl PILSNER Dest. Ódýrast. INNLENT V Ölgerðin Egill Skallagrímsson. F Vandlátar húsmæður nota eingöngu L heimsins besta suðusúkkulaði. Fæst í öllum verslunum! J Völdin. Völdin eru, sem stendur, 1 höndum þeirra manna, er aka seglum eftir vindi, miklu frem- ur en hitt, að bysígja á prin>íp- um og meginreglum siðgæðisins Höfum nýfengið fallegt úrval af alskonar úrskinni og Bocade Lárns í Lúövígsson. — í höndum þeirra manna, meira að segja, sem hafa si og æ hugsjónir að oiðlaki, en eru innantómir Og alvórulausir. Af þessu leiðir þad, að öll hug- sjónamál komast i óáiit og falla mattlaus niður. En, þrgar ollu er á botnin bvolft, eru það hug- sjónirnar, sem hreift fá þau fjöll, er á annan hatt verður ekki um þokað. Nú er þörf þeirra manna, sem gæddir væru siðgaðiskrafti Gladstones og þeim hæfileika hans að geta séð í gegnum og út yfir hið margflókna mannlif og komið auga á hinn ósvikna andans neista, sem bér einsog annarsstaðar, iifa enn í djúpinu, í lijguin og hjörtum alþjóðar. Á þessum tímum er, framar öllu öðru, þörf þess, að beitið sé með alefli á siðgæðistilfinningu og MÖgaeðisþrótt æðii sem l*gi. Prentsmiðjan Gutenberg. 78 glaðværð hennar í návist hans. Þetta kom flatlupp á hann. og honum féll það svo vel i geð, að hann á svipstundu bjó sig til varnar. I skyndingu virti hann fyrir sér hið töfrandi fríða andlit með fallegu spékoppunum, hvítu tennurnar, er skein í á milli blómlegra, brosandi varanna, hinar skæru bláu brúnastjörnur undir löngum augnahárunum, hið gull- gula, silkimjúka hár undir hvítri húfunni, en leit brátt í alt aðra átt. Og ekki gat hana grunað, að það var gremjan yfir hans eigin hrifningu, er gerði það að verkum, að rödd hans varð enn kuldalegra, en noklcru sinni fyr, er hann svaraði: — Þá hefir það verið alveg ósjálfrátt, eg var aðeins að hugsa um starfið. Þetta kuldalega svar kom henni til að roðna, svo sem hefði hún sagt eitthvað ótilbærilegt, og aftur greip hana, eins og nokkrum sinnum áður, ónotatilfinning. Hann tók eftir því, að svar hans hafði komið óþægilega við hana, og varð að hafa sig allan við, að fara ekki að bæta úr þeim óþægindum með nokkrum vingjarnlegum orðum. Hann stóð á fætur í skyndi og gekk út úr salnum til þess að Ijúka sjúkravitjunum sínum, og hún fór á eftir, Nokkrum sinnum gaf hann henni auga í laumi, tií þess að athuga, hve nærri hún hefði tekið sér kaldyrði hans, en hún lét sem hún tæki ekki eftir augnatilliti hans, og á því sá hann, að hún gat líka haft vald yfir svipbrygðum sínum. Lengst dvaldi Vilhelm hjá Nikulási litla, fimtán ára göml- um dreng, er hafði þjáðst af fótameini, og var orðinn. eftir- lætisgoð allra sakir þolinmæði sinnar og glöðu lundar. En einkuni var hann uppáhald Vilhelms, því að á honum, fyrst- 79 uní allra, sýndi hinn nýi aðstoðarlæknir snild sína. Fótar- meinið hafði verið.svo alvarlegt, að prófessorinn hafði talið ráðlegast, að taka af drengnum allan fótinn, en Vilhelm hafði beðið um, að það yrði ekki gert. Eftir það hafði hann lagt sig allan fram um, að bjarga þessum gáfaða pilti frá fóta- missi. Þrautseigja Vilhelms og dugnaður hafði loks borið hærri hlut; pilturinn fékk að halda fætinum, og prófessorinn hafði í einrúmi óskað aðstoðarlækni sínum til haminjgu, og viðurkent í heyranda' hljóði, að honum væri að þakka, hve vel hefði lekist. — Hvernig gengur það, systir Vera? Eruð þér leið yfir þessu hérna í kvöld, spurði Lási litli, þegar doktorinn var farinn, og Vera komin aftur inn í herbergið að rúmi hans. — Hví skyldi eg vera leið yfir því? spurði hún og brosti við honum. — Systir Vera er altaf svo glöð í bragöi, þess vegna tekur maður eftir hverri hinni minstu breytingu. — Eg get stundum, alveg eins og aðrir, haft eitthvert á- hyggjuefni, svaraði hún léttilega. Glettnin skein út úr augum drengsins. — Varið þér yður a honum doktor Gripenstam, systir góð! Hvað skyldi hann geta gert mér til miska? í — Hann var eitthvað svo töfrandi i kvöld. — Hvað kemur útlil hans mér vtð?. — Ja, varið þér yður bara, systir. — Nú ertu að bulla, Lási litli. Mér i'alla ekki svona lagað- ar bendingar, svaraði hún vingjarnlega, en jafnframt með yndislegum virðuleik, sem hafði sin áhrif á drenginn.

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.