Brautin


Brautin - 23.11.1928, Blaðsíða 4

Brautin - 23.11.1928, Blaðsíða 4
BRAUTIN ii 1 i Tvær listakonur íslenzkar, Bvjóstnæluv sérlega fallegt URVAL hjá JÓNI SIGMUNDSSYNI, gullsmið. Laugavegi 8. II i stofnun og rekstur ferðamanna- hótels á ísafirði. Veiða ísfirð- ingar að sýna þann metnað fyrir Vestfirðingafjórðung, að koma upp á ísafirði nýlýzku gistihúsi. Ætti helzt að koma þ\í á fót á næsta vori, eða ekki seinna en í ársbyrjun 1930. Munu ídend- ingar frá Vesturheimi, sem þá koma heim, hafa ánægju af að dvelja á fsafirði um tíma og ferðast inn í djúp, að Vatns- firði og Ögri. Gæti það oiðið álitlegur gróðavegur fyrir Isa- fjarðarbæ, að hæna að sér ferða- mannastraum og sumargesti. — ísland er framtiðarínnar ferða- mannaland, að því ber að vinua með dugnaði og alúð, og i þvi þjóðræknisstarfi eiga vestfirðing- ar að vera fremstir í flokki. Siyrán. Þær Nína Sæmundsen mynd- höggvari og Soffia Stefánsdóttir myndskeri eru forgöngukonur i li«t sinni bér á landi, hver á sinu sviði. Nína Sæmundsen hefir stundað nám erlendis og dvelur þar; hefir hún unnið sér hinn bezta orðstír og borið hróður íslands viða um heim- inn með myndum sfnum. En aldrei hefir Alþingi íslendinga veitt benni nokkuin nájisstyrk né viðurkenningu. Sofiía er dótlir Stefáns heit. Eiríkssonar hins oddhaga; var hann sem kunnugt er braut- ryðjandi endurbótamaður og höfundur islenzkrar myndskurð- arlistar. Soffia lærði myndskurð og teikningar af föður sinum. Byrjaði húu námið á barns- aldri. Hatði faðir hennar miklar mætur á listhneigð hennar og lagði mikla alúð við nám henn- ar, og áheizlu á að hún legði eingöngu stund á myndskurð; hafði Stefán Eiríkssou ótrú á að lögð væri stund á margt í senn. Soffia lauk námi sama voiið og faðir hennar andaðist. Tók hún þá við myndskurðar- verkstæði föður sins og hefir rckið það síðan með dugnaði og hlotið einróma lof og að- dáun viðskiftavina sinna. Mynd- skurður er seinlegur, og er ekki bægt að fá svo hátt verð fyrir útskorna muni, að borgi að fullu tíma og fyrirböfn. Þegar Alþingi kom saman veturinn ettir frá- fall Stefáns Eiríkssonar, sótti Soifía um styrk til að geta haidið áfram verki föður síns, Sff «¦ JOLABASAR EDINBORGAR VERÐUROPNAÐUR 1. DESEMBER STÓRKOSTLEGT ÚRVAL. ilÍTTl en fékk enga áheyrn. Slðan heíir hún sótt um styrk til utan- farar, til framhaldsnáms og til að sjá sig um, en fengið afsvar. Er þetta furðulegt og stóróvið- eigandi gagnvart endurminning Stefáns Eirikssonar, sem sieit sér út íyrir litið enduvgjald að koma á fót islenzkum mynd- skurði óg kenna fólki að virða hann að makleikum. Stjórnar- völd og fulltrúar á löggjaíar- þingi þjóðarinnar ættu að vera svo drenglyndir, að ganga ekki svo langt i kynferðishroka, að veita listamannastyrk eingöngu eftir kynferði. En nú litur dap- urlega út fyrir, að því sé samt þannig varið. Allskonar æfin- týramenn eru styrktir til út- landa, ýmist til náms, sem svo er kallað, eða til að ferðast um, og er engu likara en að karl- menn hér á landi hafi myndaö samtök um að baegja konum frá að geta notið hæfileika sinna. Y. Ðurstar allskonar, Gólf- klútar, Fægiklútar, Fægilög- ur, (Spelkum), Gólfmottur, Stufukústar, Tausnúrur, Tau- klemmur, Flautukatlar, Hita- flöskur og margt fleíra. VALD. POULSEN, KLAPPARSTÍG 29. JFréttir. Einmuna góð veðrálta hefir verð um land alt, það sem af er vetri. — Snemma í þessum mánuði voru gefin saman í hjónaband á Desjamýii i Borg- aifirði eystra, unul'rú Nanna Þorsteinsdótlir frá Úlfstöðum og óðalsbóndi Sigurður Jónsson frá Seljamýri i Loðmundarfirði. Brúðbjónin fóru beim til sin ylir bratta beiði á flatjárnuðum hestum, sem um hásumar væri. Mun það vera nær einsdæmi að íjöll séu marauð um þetta leyti ars, þar eystra. S. J. Jaróskjálftar á Reykja- nesl. í gærmorgun byrjuðu jarðskjálftar aftur á Reykjanesi. Harður kippur kom kl..6Vs, en alls höfðu komið 7 til S kippir, er komið var fram á miðjan dag. Sagði vitavörður að Geysir væri ekki farinn að gjósa eon. Hann hefir legið niðri siðan nokkru fyrir jarðskjálftana um daginn. Prentsmiðjan Gutenberg. 82 og var það engin smáræðis ánægja fyrir hinn stórlynda, sjálfstæða, unga mann. Starf sitt stundaði hann með lífi og sál, og það sem enn frekar ýtti undir. hann var það, að lækningarnar fóru hon- um æ betur úr hendi, og eins hitt, að prófessorinn mát að fullu dómgreind hans og dugnað. Eri með því að hann var laus við alt yfirlæti og sjálfs- dýrkun duldist honum ekki, að, þrátt fyrir góða profseink- unn, væri hann aðeins á byrjunarstigi og þyrfti miktu og mörgu við sig að bæta. Bókleg þekking og framkvæmd í verki er sitt hvað, og hið raunverulega líf gerir oft strik í reikninginn hjá Iærdómsmanninum. Þetta vissi hann, og gekk því að daglegum störfum sínum með gætni, ei'tirtekt, og nákvæmri rannsókn, og var fyllilega ljós ábyrgðin, er á honum hvíldi, án þess að þetta drægi neitt úr áræði hans eður kjarki. Leggi maður sig allan fram, verður hamingjan að ráða úrslitum, var kjörorð hans. Þegar hann nálgaðist deild þá, er systir Vera var i. nam hann staðar, og leit út um gluggann. Úti var hvass snjóbylur, og hörð snjókorn buldu á glugga- rúðunum. En það var ekki hvinurinn í storminum, sem vakti etfirtekt hans, heldur glaðværar raddir innan úr deild- inni. Alt i einu heyrðist hljóma „Vintern rasat ut bland vára fjállar". Sungið var einraddað af mörgum, hjúkrunarkonum og sjúklingum. Honum virtist hann geta greint rödd systur Veru, fjör- 83 lega og silfurskæra .... Mundi hún hafa komið þessu af stað, og mundi hún var forsöngvarinn? Hann vék sér inn í stuttan gang, sem lá úr aðalganginum inn í deildina. Þegar hann fór í'ramhjá dyrunum inn í þá deildina, sem geymsluherbergið var í, baðherbergi sjúkling- anna og lítið eldhús, þar sem dagsysturnar héldu til, heyrði hann að söngurinn kom þaðan. Án þess að gera vart við sig hjá' þeim er sungu, lagði hann leið sína inn í salinn, og fór éinn síns liðs að athuga sjúklingana. Sjúklingur einn, er vanur var að vera á fótum að degi til, Qg var nýbúinn að að leggja sig fyrir, skreið aftur upp úr rúminu og skaust út í edlhúsið, til þess að gera systrunum aðvart um, að doktorinn væri kominn. Vera kom í flýti kafrjóð inn í salinn, en þó jafnframt með allglöðu bragði eftir sönginn, og með henni námsmcyj- arnar og fjórir sjúklingar, sem fótavist höfðu. — Fyrirgefið, eg heyrði ekki, er doktorinn koml Við bjuggumst ekki svo snemma við doktornum, mælti hún i skyndi, lágri röddu. Hann svaraði ekki, ieit aðeins á úrið. Fyrir klukkan fimm var hann aldrei vanur að koma, og hana vantaði enn tíu mínútur. Násmmeyjarnar komu með umbúðabakkann, og doktor- inn g'ekk milli sjúklinganna, og Vera honum til aðstoðar. Er hann hafði lokið því, gaf hann henni bendingu um, að koma með sér út i ganginn. Hún hlýddi og bjóst við, að hann ætlaði að gefa henni einhverja fyrirskipan, er hann ekki hefði viljað láta uppi i viðurvist sjúklinganna.

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.