Brautin


Brautin - 12.04.1929, Blaðsíða 1

Brautin - 12.04.1929, Blaðsíða 1
Ritsíjórar: Sigurbjörg Þorláksdóttir. Slmi 1385. Marta Einarsdóttir. Slmi 571. Brautin Útgefendur: Nokkrar konur í Reykjavík. Slmi: 491. Afgreiðslan er á Lokastfg 19. Sími 1385. 1. árgangur. Föstudaginn 12. apríl 1929. 40. tölublað. Börnin okkar Að þjóðfélagið samanstendur af einstaklingum, vita allir. Og til þess að þjóðfélagsskipunin geti verið i góðu lagi, fullkom- íd, þuría einstakiingarnir að vera þroskaðir, mentaðir, og í fylsta máta samviskusamir og vandaðir. En til þess að ein- staklingurinn geti uppfylt þessi skilyröi, þurfa lffskilyrði hans þpgar frá upphafi að vera slik, að ðllum góðum eiginleikum, sem fram koma fyrst hjá barn- inu, síðar hjá unglingnum, sé unt að datna. i'að þætti littlmannlegt af auðugri þjóð að neita börnum sinum um nauðsynlegt lifsviður- væri, mat og klæðnað, þó for- eldrar eða ættingjar megnuðu ekki að veita þeim það. Það þykir einnig ómannúð- legt af velmegandi manni að láta ekkert af mörkum til blá- íátæka nágrannans. Sá maður, sem horfir upp á skort hjá meðbróður sinum, án þess að iiðsinna honum neitt, þrátt fyrir næga getu, er af al- menningsálitinu stimplaður arg- asti niríill og óþokki. En það er ekki nóg að börn- in fái fæði og klæði. Þau þurfa að geta notið sólar og sumars. Og bér á okkar — til þessa — kalda landi, hafa sumrin verið svo hörmulega stutt og oit sólarlítil. ' En svo má nú líka nærri segja, að Reykvikingar, eða að mista kosti börnin, verði litið vör við blessun þá, er sólar- ljósið befir i för með sér. En af hverju geta þau ekki notið þess? Af því að börnin hafa ekkert nema glerharða götuna til að leika'sér á, eða sóðaleg sund á millum húsa eða baklóðir. Svo þegar þurkar ganga og nokkuð hvessir í veðri er rykmökkur- inn svo magnaður, að meira að segja fullorðnir hliðra sér við að fara á móti honum. Að visu á svo að heita að til séu barna- leikvellir, en þeir eru nú svo úr garði gerðir, að þeir eru lítið betri en gatan, nema hvar þar er ekki hætta af bilum, eða annari umferð, og auk þess svo litlir, að þeir samsvara á engan hált hinum hraða vexti bæjar- ins. Petta er nú það, sem Reykja- vikurbær álitur forsvaranlegt.aö leggja af mörkum, fyrir bina komandi kynslóð. Á þennan hátt býst bæjar- og landsstjórn við að unt sé að ala upp svo þroskaðan stofn, að bægt sé að búast við nýjum framförum á þessu landi. En þó skyldi maður halda, aö ekki væri til sá tullvaxinn maður, að hann væri svo mik- ið barn i skilningi, að sjá ekki að með þessu móti, hlýtur bæj- arfélagið að ala upp stofn, sem eftir nokkra ættliði mætti búast við, að orðinn væri að argasta götulýð. Því hvernig geta þroskást góðir eiginleikar hjá börnum og unglingum, þpgar þau fá aldrei að vera i næði, eru altaf fyrir fullorðna fólkinu, eru altaf hrak- in og hrjáð frá einum stað til annars. Börnin hafa hvergi af- drep, sem forsvaranlegt er, hvergi grastó til að stfga á. Geri þau það, eru margir fyrir einn, til að bægja þeim á burtu. Bærinn hefir ekki séð börnunum fyrir grasigrónum leikvölium, þar sem heilsu þeirra er ekki stór hætta búin af moldryki og öðr- um ófögnuði. Börnin hljóta si og æ nð vera óhrein, detti þau eru baeði föt þeirra og hendur á augabragði orðin óhvein, svo fara þau með óhreinar bend- urnar i munninn, gefur það öll- um að skilja, hversu það er góð sóttkveikjuleiðsla. — Und- anfarin, sumur hefir börnum ætfð verið heiiuill að leika sér á Arnarhólstúninu, eftir að það hefir verið slegið einu sinni. En í fyrra sumar var tekið upp á þeirri nýbreytni, að bafa laun- aðan vörð til að stjaka börnum frá túninu. Túnið er rikisins eign. ííifi ríkið ekki ráð á að fórna túninu fyrir æskulýð bæj- arins ((sem er kringum V* af börnum landsins) þá þyrfti bærinn að geta fengið túnið leigt handa honum. Það eru ekki svo ýkja margir grasblettir, sem um er að gera, en varla mætti minna vera, en þeir væru þrír, einn vestarlega í bænum, annareinnarlega við Laugaveginn, og svo Arnarhóls- túnið. Af grasffeti innan í bæn- um, er það einkar hentugt, vegna þess, að þarna er frjáls- ara umhverfi og betra Ioft en viðast hvar annarstaðar i nánd við miðbæinn. HRINGURINN INGOLFSHVOLI. SÍMI 2354. Höium mikið úrval af smekklegum FERMINGAR- GJÖFUM og TÆKIFÆRISGJÖFUM við hvers manns hæfi. SENDUM GEGN EFTIRKRÖFU HVERT Á LAND SEM ER. l'að sýnist óforsvaranlegt að nota Arnarhólstúnið, eins og það er notað nú, til einstaklings- þarfa, meðan börnin i bænum hafa ekkert afdrep. har setn þeim er ekki stórkostleg hætta búin. Það gengur glæpi næst að tún, sem er eign bæjarins, skuli sundrað i lóðir undir hús, en alls ekkert hugsað ura hversu brýn þörfin er fyrir að fá hag- anlegt stæði fyrir fullkomna barnaleikvelli. t*að mun nú mörgum finnast að þessi grasi gróna jörð inni i bænum, sé of dýr fyrir leik- velli. En nmhverfi Rvíkur er nú þannig lagað að ekki er unt að fá hentugt svæfti ác þess að það hafi verið ræktað upp. Og auk þess er það alls ekki of dýrt, því það er og verður ó- mögulegt að meta það til l'jár, ef þjóðinni tekst að hlúa vel að og uppala ungu kynslóðina sómasamlega í öllum greinum. Slikt hirðuleysi og slikur nirf- ilsskapur, sem bærinn, og ekki sist rikið, sýnir með þessu, er með öllu óforsvaranlegur. Það er ekki ástæðulaust að berklageriilinn fær að þróast og að mikill fjöldi ungmenna á þessu landi er ofurselt bonum. Hælið og sjúkrahús eru yfir- íull af hans völdnm. Margir sjúkir biðu von úr viti til að komast að, og sumir eru send- ir af heilsuhælunum veilir, vegna þess, að þörfin fyrir bælisvist er enn brýnni hjá öðrum. Þeim er ráðlagt að fara í sveit til að styrkja sig. Veikin maguast þá oft aftur. Fólkið getur ekki margra hluta vegna haldið þær reglur, sem því eru lagðar á herðar, og svo er hætt við að þessar manneskjur geti komið. til að sýkja frá sér. Ríkið ver árlega mörgum tug- um þúsunda til styrktar berkla- veikum, og það er ekki nema sjálfsagt, en hitt er engu minni þörf og engu siður sjálfsagt, að reyna að koma í veg fyrir, að berklagerillinn megi taka jafn- marga herfangi og hann nú gerir. Og með bættum lifsskilyrðum fyrir börnin, stigi Reykjavíkur- bær áreiðanlega stórt spor i þá átt. En eins og áðnr er minst ó, er það ekki aðeins hin likam- lega velferð barnanna, sem er hætta búin við þetta sóðalega og rykuga götulif, það er einnig stórhættulegt andlegum þroska þeirra. í staðinn fyrir heilnæma leiki og holla útistarfsemi, frjáls hlaup, glfmur o. fl. þessháttnr, koma götuslagsmál, grjótkast, peninga- spil, skemdarfýsn, hverkonar ó- knyttir og viðbjóðslega ljólt orð- bragð. Og kveður stundum jafn- vel s.vo ramt að, að foreldrar eru i mestu vandræðum með að bægja börnum sinum frá slíkum ófögnuði. Að visu mun sumt rikasta fólkið, sjá börnum sinum fyrir hæfllegum leikblettum við húsin, eða hressa þau með dvöl i sum- arbústöðum, en fátækt fólk og efnalitið getur það ekki. Það verð- ur að láta sér nægja götuna. En þetta má ekki svo til ganga lengur. Baerinn og rikið verða að hugsa fyrst af öllu um börn- in sin, þeirra heilbrigði og at- gerfi á að sitja fyrir öllu öðru, hvað sem það kostar. •4*

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.