Eyjablaðið - 23.01.1927, Blaðsíða 1

Eyjablaðið - 23.01.1927, Blaðsíða 1
23. jonúar 1927 Tjtgefandi „Verkamannafjelagið Dríf- andi" Vestmannaeyjum. Ritstjóri og ábyrgðarmaður Vilhj. S. Villijálmsson. Til viðtals daglcga Vestmannabra^tt 3. Blaðið kemur út hvern sunnudagsmorg- uu. Kostar kr. 1.50 um ársfj órðunginn /*\álgagn alþýðu í Yestmannaeyíum 1. óraancuir — T61. 19. irmanbæjar. 7 krónur árgangurinn út iiid land Auglýsingaverð 1 króna senti- .meterinn eindálka. Smáauglýsingar tíu aura orðið 50 aura stofngjald. Símar: liitstjórinn 86. Prentsmið.jan 51. Box 113. — Prentsmiðja Eyjablaðsins — JjargráJ&nefndin" Nú eru yfírstandandi þeir tímar, sem alment eru kallaðir vandræða- tímar. Hefir það orð oftlega verið not- að þegar síður skyldi en nií. Síðastliðíð suniar reyudist til- íinnanlega tekjurýtt fyrir allan vinn- andi lýð. Var atvinnuleysið orsök þess. Er það íhugunarvett og einkenni- Jegt rnjög, að uro hásumarið, þeg- ar árstíð er mildust, þegar nátt- úran skartar best með auðlegð sinni, þegar hún opnar sem best börnum sínum, dýrunum sínar líf- gefaudi lindir, að á sama tíma skuli það geta komið fyrir að heil- ar stjettir manna, æðstu dýra jarð arinnar, þurfi að há harða og tvísýna baráttu fyrir brauði sínu og sinna. Já, svooa eru hinir svo- kölluðu vandræðatimar. Svipað þessu var síðastliðrð sumar hér. Þetta mun hafa orðið að áhyggju- efni margra hugsandi manna bæj- arins, enda fór það að kvisast um bæinn á miðju sumri, að nokkrir málsmetandi menn bæjarins væru farnir að leggja höfuð sín í bleyti, til að flnna upp ráð bænum til bjargar. Þá er lengst hafði hrakið í átt- ina að sTörtuloftum Örbirgðar og von- leysis, hugðu menn á breytta og hag- stæðari vindstöðu sjer til bjargar, er fregn sú flaug þeim til eyrna. Fjölmennur borgarafundur var haldinn og. „bjargráðanefnd" kos- in, með þeim mönnum sem fólk- ið treysti. Nú var málið komið í góðar hendur. Það leið og beið. „Bjargráðanefndin" vann kapp- samlega eins og við mátti búast af Á3tþór, Jóhanni og Viggó. í fjörutíu daga og fjötutíu næt- ur rölti „b]argiáðanefndin" berfætt um eyðimörkina umsetin af for tölum fteistararrs. Hún leitaði og hún fann. Hún fann það ráð að „spara." j,Bjargtáðanefndin" var gædd eldheitri starfshvöt. Hún hjelt hvem fundinn eftir annan, brýndi fyrir fólkinu að nú þyrfti að „spara" og það svo um munaði, eí alt ætti ekki að „fara í hundaua". Sparnaðár ráðstefnur nefndarinn- ar gengu aðallega út á það, að verkalýðurinn ætti betur en að undanförnu, að gæta hófs i mat og drykk, ef útgetðin ætti ekki að sligast undir þunga hans. „Bjargráðanefndin" Ijet sem hún bæri útgerðina sjerstaklega fyrir bjÓHti. Fjekk hún þó 4 fyistu fremur daufar undirtektir meðal útgerðar- manna. • Mun það, meðal annars, hafa stafað af því, að þeim var það full kunnugt að siómenn sem starfað höfðu við útgerð þeirra uftdanfarið, voru eigi ofhaldnir af kaupi sinu, heldur þvert á fhóti, sárþurfandi fyrir hærra kaup og bætt lífskjör. Einnig lá þeim eigi dulið að eitt- hvað hafði legið þyngra á útgerð þeirra en fólkið sem við hana vann, og sem ftekar mæcti spara en lífs viðurværi sjómannanna. „Bjargráðanefndin" taldi nauð synlegt og óhjákvæmilegt, ef hún fengi nokkru áorkað, að stofna út- gerðarmannafjelag. Hún samdi kauptaxta fyrir sjó- menn, sem hún svo ætlaði útgerð- armannafjelaginu að samþykkja. og gjóra að sínum taxta. Enginn útgerðarmaður skyldi fá inngöngu í það fjelag nema sem jataði sig skuldbundinn tiliögum bjargráðanefndarinnar í einu og öllu. Útgerðarmenn setti hjóða er þeir heyrðu „bjargráðatillöguv" nefnd- arinnar. Mun hallærisskamturinn sem sjómönnum var ætlaður hafa kom- ið við riettlætistilfinningu þeirra. Beygðu þeir því heldur úr vegi „bj.ugiáðanefndar". Þegar „bjargiáðanefndin^ varð þess vör að útgerðarmenn voru tregir til athafna, og henni hafði ekki tekist með krafti sannfærandi orða að blinda augu útgerðarmanna fyrir eiginhagsmunum sínum og rjetti sjómannanna, tók hún til þeii ra ráða sem oft hafa gefist vel, þegar stór>kaupmannastjettin hefiii eignast f'hugamal, sem hún vill koma í framkvæmd. Viggó bankastjóri, formaður neftxlarinnar hótaði útgerðarmOnn- um að stoppa útgerð þeirra á kom- andi vertíð ef þeir ekki aðhyltust bjargiáðastefnu nefndarinnar í einu og öllu. Þetta hreif. Með þessum hætti varð „Útgerð- atmannafjelag Vestmannaeyja" til. Sjómenn sáu nú hvert stefndi fyrirþeim. Þeirfundu að „bjargráða- nefndin" var ekki fyrir þá. Þeir fundu sig meiri olnbogabörn en nokkurn tíma áður. Þeir tóku þá til sinna ráða, gripu það eina vopn sem verkalýðurinn á, það vopn sem ekkert auðvaldsvígi stend- ur fyrir, ef rjett er beitt. Það eru samtökin. Þeir stofnuðu Sjómannafjelag Vestmannaeyja sem þeir nú byggja á framtíðarvonir sínar. Eins og sjá má, heflr annað meira vakað fyrir „bjargráðanefnd- inni" en að bjarga bæjarfjelaginu úr efnalegum voða, enda miðar staifsemi hennar í nokkuð aðra átt, sem af er. Það er ekki kunnugt enn sem kornið er. að hún hafi á nokkurn hátt bent Utgerðarmönnum á leið tii að losna úr okurklóm Edinborg- ar og bankavaldsins, sem nú orð- ið liggur eins og martröð á útgerð Eyjaskeggja, heldur þvert á móti hefir hún leitast við að læsa enn fastar loppu ósjálfstæðis og aftur- farar um hendur og háis útgerð- arinnar. Fyrir hverja hefir bjargráðanefnd- ! in starfað? Ekki fyrir útgerðarmenn, ekki fyrir sjómenn, ekki fyrir bæj- ' arfjelagið. „Sagan endurtekur sig". í fyrstu birtist „bjargraðanelndirj" í gerfl Jjósengilsins til að bjarga bæjar- ; fjelaginu. Nú heflr rás viðburðanna | og staðreyndanna svift. af henni sólskinshjúpinum og eftir stendur Viggó bankastjóri í þykkum vetr- 1 arkufli. Stormar gagnrýninganna svifta yfirhöfninni frá brjósti hans, getur þar að líta fangamark Edin- borgarhúsbóndans. „Til þess eru vítin að varast þau". Til þess er mislukkuð bjarg- ráðaneftid, áð víkja henni. .7. B. Spanska veikin. Vier fórum til hjeraðslæknisins og spurðum hann um inflúensuna, sem nú gengur sumstaðar erlend- is, og nýlega hafa verið settar varn- ir gegn, af hálfu iiins opinbera, og gaf hann oss eftirfarandi upplýs- ingar: Landlæknii símar 9.þ.m. aðillkynj- uð influensa geysi á Spáni, Suður- Frakklandi, Sviss og Kristjánssandi í Noregi. Fyrir þvi er sú bráða- bitgðarráðstöfun gerð, að eínangra öll aðkomuskip, þar til liðnir eru sex sólathringar, frá þvi það ljet úr erlendri höfn. Ef allir eru þá fi ískir, má leyfa óhindruð mök við land. Meðan skipið er í sóttkví má ferma og afferma, ef gerlegt þykir án þess að skipsmenn hafi nein smilhættuleg mök við landsmenn. Satnkvæmt símskeyti landlækn- is frá 12. þ. m. er engin inflúensa í Færeyjum. Sóttkvíunartírni telst því frá Englandi, Norðurlöndum eða ftðrum löndum en Fereyjum. Botnía kom hingað fyrir síðustu helgi. Enginn sjúklingur við hing - aðkomu hennar, en það, þá búið

x

Eyjablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eyjablaðið
https://timarit.is/publication/646

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.