Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 9

Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 9
SAMTÍÐIN uð í vöxt og hefir haldizt síðan og oft verið allvíðtæk. í fyrstu munu lögfræðingar hafa haft fasteignasölu hér með höndum, enda er hún þess eðlis,. að hún heyrir undir þá stétí manna, en síðar tóku ýmsir leikmenn að fást við hana. Brátt kom í ljós, að menn þessir voru ekki, eða litt, starfi þessu vaxnir. Fór þessi verzlun þá oft í handaskolum, og þótlust menn miður haldnir af. Kom þar svo, að fasteignasala var, í óvirðing- armerkingu, nefnt fasteignahrask og þeir, er við slikt fengust, fasteigna- hraskarar. Mistök á fasteignasölunni kom venjulegast, ef um það var að ræða, af fáfræði, en miklu síður aí' slæraum vilja, enda þótt afleiðingin yrði sú sama fyrir viðsemjendurna. Gekk þessi atvinnugrein hér eftirlils- laus, og oft á tréfótum, fram til árs- ins 1938. Var þá svo komið, að lög- gjafinn taldi sig ekki geta lengur setið hjá aðgerðalaus. Voru þá sam- þykkt lög um fasteignasölu. Með lög- um þessum er leikmönnum hannað að hafa þetta starf með höndum, nema þeir hafi fengið til þess leyfi atvinnumálaráðuneytisins eða tekið próf i þar að lútandi hlutaréttar- og kröfuréttarfræðum. Samkv. lögun- um skyldu þeir, sem fengizt höfðu við fasteignasölu fimm ár eða lengur, áður en lögin öðluðust gildi, og sönn- uðu með vottorðum tveggja manna hæfni sína, fá að halda starfinu á- fram. Aðrir skyldu taka próf. Nú fór svo, að auðvelt reyndist að fá vott- orðin og tókst öllum, sem við fast- eignasölu höfðu eitthvað fengizt, að hálda þessu starfi áfram. Skammsýni löggjafans kom héríljós.Hanntreysti á vottorðin sem óskeikul og fullnægj- andi. Hið eina rétta var, að frá gild- istöku laganna mætti enginn annast kaup og sölu fasteigna nema að und- angengnu prófi, samkvæmt framan- greindum lögum og þar að lútandi reglugerð. Þá naut hver sinnar þskk- ingar, stóð eða féll með henni. Um framkvæmd þessara laga verður ekki annað sagt, en að mistök hafi þar á orðið að ýmsu leyti. T. d. má nefna, að um 8. gr. laganna orkar enn allt á auðn um framkvæmdina. Er leitt lil þess að vita, er lög landsins eru í ein- hverju í óheiðri höfð, og lítið eðá ekkert eftirlit er um franikvæmd þeirra og almenna virðingu. Þá má ekki gleyma verði fasteignanria. Um það eru skiptar skoðanir. Sumir líta svo á, að fasteignír, og þá einkum jarðeignir, eigi ávallt að vera í lágu verði. Um þetta má deila lengi, og geta háðir haft nokkuð til síns máls. Það er vitanlega léttir fyrir þann, sein fasteign vill kaupa, að hún sé seld við vægu verði. Verður þá auð- veldara að eignast hana og liklegra, að hún gefi hetri vexti af kaupverði. Það, sem virðist höfuðatriði viðvíkj- andi verðmæti fasteigna, er, að verð þeirra standi sem stöðugast. Fast- eignir eru tekjustofn ríkis og bæja. Á þær eru lagðir skattar til hins opinbera, sem svo er oft nefnt. Á þessum sköttum mega ekki vera miklar sveiflur. Hvorki þola fast- eignaeigendur snögga hækkun skatt- anna, né ríkis- og bæjarsjóðir mikið og snöggt hrap þeirra. Óðulin eru allverulegur hluti þjóðarauðsins. Þau þurfa því að vera í fremur háu verði, tíl að bera uppi fjárhagsálit

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.