Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 17

Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 17
SAMTÍÐIN 13 Deyja þann 16. september næstkom- andi. Ég reyndi að hlæja þetta hugboð, þessa ömurlegu vissu, burtu. Hlát- urinn varð holur og hljómlaus. Þvi ítrekaðri og ákveðnari tilraunir sem ég gerði til að hrinda þessu úr huga mínum, því fastara sat það. Vitund min saug þetta hugboð i sig, likt og svampurinn vökvann, sem ho'n- um er dýft í. Frá þessari stundu varð gjörbreyt- ing á viðhorfi mínu til starfsins og lifsins. Vafalaust mætti sjá, hvaða mánaðardag ég öðlaðist þessa vissu um örlog ihíri, með því að athuga sámningana, sem ég gerði við karl- aria. Eftiir þann dag varð ég miklu vægari og eftirlátari í samninga- gerðinni. Hvaða ástæða var til þess fyrir mig, að baka mér óvild karl- anna þessar fáu vikur, sem ég átti ólifaðar, með því að vera harðdræg- ur í samningunum við þá? Stundum byrjaði ég daginn að visu með þeim ásetningi, að hvika hvergi og halda fast á málum verzl- unarinnar. Þegar á hólminn kom, hvíslaði ávallt einhver rödd undir- vitundar minnar þvi að mér, að slaka til, og niðurstaðan varð sú, að karlarnir kvöddu mig með hlýju bandabandi, þegar þeir fóru. Síðari bluta veru minnar í Þaravík komu karlarnir óðfúsir til sanmingagerð- arinnar. Sennilega fæ ég þau eftir- inaeli hjá eigendum verzlunarinnar, að ég hafi farið gálauslega með um- boð þeirra í þessu starfi. En það var fleira en viðhorf mitl td sanmingagerðarinnar, sem breylt- ist. Ég: fajm- sterka þ,örí til- þess að njóta lystisemda þessa lífs, er ég átti nú svo brátt að ljúka, í seni fyllstum mæli. Ég, sem alla mina þrjátíu ára ævi hafði verið hinn mesti hófs- og reglumaður, varpaði nú skyndilega allri hófsemi fyrir borð. Vindlar gamla Gríms urðu harla ódrjúgir, og ferðir mínar í áfengisbúðina ui'ðu æ tíðari. Ég leit- aði skyndikynna við kvenfólkið í þorpinu, eldra sem yngra, og yfir þeim kynnum var enginn róman- tískur bjarmi lengur. Ég tæmdi i bot'n livern þann bikar, sem bauðst. Þannig liðu dagarnir og lirðu að vikuni. Ógnþrungin vissan um hinn bráða aldurtila minn þróaðist í huga mér, óx og fékk stöðugt fullkomn- ari og ákveðnari mynd, eins og fóst- ur, sem þroskast í móðurkviði. Nú var svo komið, að ég vissi, að ég yrði myrtur þennan vissa dag. Verk- færið, sem til þess yrði notað, liafði ég þegar séð. Ég horfði á það í buð- arglugga, sem ég gekk framhjá tvisv- ar á dag. Það var dálítill, þrístrend- ur stálbor með sverum og þungum hnúði á endanum, bor, sem notað- ur er til að höggva smágöt á múr- veggi. Þarna lá þessi litli hlutur og blikaði á blálivítt stálið í hár- hvössum oddinum. Einkennilegur, skjálftakenndur slraumur fór um laugar minar, þegar ég hugsaði uin þá stund, er þessi skyggði, þrí- strendi stáloddur stæði inn úr höfuð- kúpu minni á hægra gagnauganu. I hvert sinn, er ég gekk framhjá glugsanum, staðnæmdist ég og liorfði á borinn. Og ég var farinn að njóta þeirra stunda. Eins og líkamlegu fósri vaxa -ný -

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.