Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 19

Samtíðin - 01.02.1943, Blaðsíða 19
SAMTÍÐIN 15 ir handlegginn á mér og leiddi mig út. Það seinasta, sem ég man þetta kvöld, er, að Hákon leiddi mig fram með húshliðinni, sem hann vann við. Þá lá múrborinn i sandhrúgn nndir húsveggnum. Oddurinn sneri heint upp. Skaftið, sem var þyngra en oddurinn, hafði grafizt niður í sandinn. Ég vaknaði seint morguninn eft- ir. Mér Ieið bölvanlega. Höfuðið var þungt eins og blý og þorstinn drep- andi. Taugarnar vorii alveg úr jafn- vægi eftir slark undanfarinna daga. Ég komst ekki úr rúminu fyrr en ég hafði skolað niður vænum snapsi. Þá klæddist ég svörtum fötum, hvítri skyrtu og svörtu hálsbindi. Einhvern mun fannst mér ég verða að gera á þessum degi og öðrum dögum, deginum, sem verða mundi banadægur mitt. Ég fór ekki lil vinnu á skrifstofunni fyrir hádegi o<* mætH með seinna móti í mat- söluhúsinu, þar sem ég borðaði. Þegar ég settist að matborðinu, sátu þeir. sem þar voru fyrir, þögl- ir og hnípnir eins og við jarðar- för. o« virtust enga matarlyst hafa. Um leið og ég var setztur, spurði sessunautur m:nn: „Hefur hú heyrt um slysið?" „Slvsið? Nei. Hvaða slys?" „Það er voðalegt. Hákon múrari da't niður af vinnupalli i morgun °g lenti m«ð höfuðið á múrbor, sem lá i sandhrúgu við hús;ð. Borinn rakst inn um hauskúpuna á hægra ^a^nau^a. Læknirinn segir. að hann nafi dáið samstundis. Ét mætti peini með hann á götunni, þegar ég var að koma í matinn, manninn, sem gekk heill og hraustur til vinnu fyrir 3 tímum síðan." Meðan sessunautur minn skýrði mér frá þessu, var sem illur álaga- hamur hryndi af mér. Áhrif, sem ég hafði verið undir vikum saman, viðruðust burtu. Ég átti ekki að deyja í dag. Ég átti enn þá að fá að lifa æsku og ævintýri. Martröð liðinna vikna lá að baki eins og leiður draumur, sem aldrei mundi rætast. „Ó-já, svona förum við allir, ein- bvern tima," sagði ég dálítið kæru- leysislega. Sessunautar minir störðu undr- andi á mig, þar sem þeir sátu lysl- arlausir yfir rjúkandi kjötsúpu- diskunum. Ég tók til matar mins. Þetta var ihnandi kjötsúpa, með ferskum blóðeimi, sem aðeins finnst af ný- slátruðu lambakjöti á haustin. í húsi skammt frá okkur lá nú ungur maður, sem farið hafði hraustur til starfa i morgun, liðið lík, með litið, dreyrugt gat á hægra gaanauganu. En ég átti að fá að lifa. Ég lauk af diskinum og hrin<ídi á þernuna: „Meiri kjötsúpu, takk." N orðlendinsrur ?endi Samtíðinni nýlega 12 nýia á^krifendur. Viljið þér líka greiða götu hennar? THORVALDSENSBAZARINN, Austurstræti í. Reykjavík. Teknr til sölu vel unna ísl. muni. Sendið honum alls konar prjónles og band.

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.