Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 12

Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 12
8 SAMTÍÐIN kveðið við allt annan tón en hjá leik- aranum Haraldi Á. Sigurðssyni, þegar hann hefur komið mönnum til að gráta af hlátri niðri í gamla Iðnó eða á leik- sviðum suður í Hafnarfirði, Keflavík, Grindavík, austur á Flúðum, Eyrarbakka, Stokkseyri, í Veslmannaeyjum, uppi á Akranesi, í Borgarnesi, vestur á ísafirði, í Bolungarvík, norður á Blönduósi, Akur- eyri, Húsavík o. s. frv. Haraldur. Viltu fyrirgefa okkur íslend- ingum, sem oft höldum, að allt „gott og fagurt og inndælt" sé meðfætt, að við skulum ímynda okkur, að þú hafir ekkert fyrir þvi að fá okkur til að gleyma stað og stund í leikhúsinu. Villu fyrirgefa for- ráðamönnum islenzku þjóðarinnar, að þeim skuli flestum fulllengi hafa gleymzt, að hér væri til leikendur, leiklist og leik- húsgestir, sem ætti rétt á því að eignast viðunandi leikhús i höfuðstað rikisins. Mér er sem ég sjái þig á þessu tvítugs- afmæli þínu ganga framhjá þjóðleikhús- inu ásamt fjárhagsnefndum, fjáryeitinga- nefndum o. s. frv., og segja með sama brosinu og á íþróltavellinum forðum: „Allt í lagi, piltar, dragið þið bara að fullgera leikhúsið í svo sem 200 ár enn!" En Samtíðin skal ekki draga lengur að ségja frá því, ])egar þú komst fyrst fram á leiksvið fyrir 20 árum, og nú gefur hún þér sjálfum orðið, um leið og hún óskar ykkur Hans klaufa mikillar frægðar og frama á næstu 20 árum, hvorum á sín- um vettvangi. Kæri herra ritstjóri. Eftirfarandi svar leyfi ég mér að senda við spurningu þinni: Hvernig var þér innan brjósts, er þú komst á leiksvið í fyrsta sinn. Þó að nú séu liðin rétt 20 ár, síð- an ég steig á leiksvið í fyrsta sinn, þá er mér sú stund ætíð i fersku minni. Það var í spéleiknum „Spanskar nætur", og var frumsýn- ing hans 12. jan. 1923. Já, tíminn lið- ur. Höfundar leiksins voru þeir Páll Skúlason, ritstjóri Spegilsins, Mort- en Ottesen bankafulltrúi og Magnús Jocbumsson póstfulltrúi. Leikur þessi var leikinn hér i Reykjavík í tuttugu og sex kvöld, ávallt við prýðilega aðsókn og fékk binar beztu viðtökur hjá áhorfendum. Ég lék þar ungan stúdent — Jón Ó. — blankan (eins og altítt var um stú- denta í þá daga, því að þá var ekk- ert stríð), ástgjarnan og skáldmælt- an. (Það voru allir stúdentar skáld- mæltir um þær mundir, svo að mað- ur tali nú ekki um ástina). Hinn stúdehtinn, ó, Jón, lék vinur minn, Tryggvi Magnússon, og var það auð- séð, að hann skildi hlutverk sitt til hlitar, því að í gervi sínu líktist hann mjög Guðmundi skáldi Haga- lín. Tryggvi lék hlutverk sitt prýði- lega og gekk í augu áhorfenda, eins og bæði fyrr og síðar. Ég var afar ragur við þetta allt saman, envin- ur Tryggvi reyndi að tala kjark í mig og stappa i mig stálinu, enda í „Húrra krakki"

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.