Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 14

Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 14
10 SAMTlÐIN í „Húrra krakki" (ásamt Sigrúnu Magnús- dóttur). mér. Hvislarinn, já vel á minnzt. Það var hann Púlli. Hann er sá skemmtilegasti hvíslari, er ég hef nokkurn tima kynnzt. Ef maður spurði liann, hvort maður færi rétt með setningarnar sínar, þá svaraði hann ávallt: „Ætl' ekki það," og það án þess að hafa fyrir því að líta í handritið. Já, hann var sval- ur, drengurinn sá. Ég gerði mér mikið far um að gera greinarmun á i og e, en það fór fyrir mér eins og Sveini dúfu, að „hér fór allt í graut". Þrátt fyrir það hélt ég ó- trauður áfram, og aðstandendur leikritsins sýndu mér þá óverðskuld- uðu miskunnsemi, að ýta mér ekki út af minni nýbyrjuðu listamanns- hraut. (Ég verð að biðja þig af- sökunar á því, hr. ritstjóri, að ég skuli gerast svo djarfur, að nota jafn háfleygt orð og „list" í þessu sambandi, en vil um leið taka það fram, að ég veit það vel, að slíkt orð ætti aldrei að nota í sambandi við það, sem varpað gæti ofurlítilli Ijósglælu inn í ömurlega tilveru mannanna barna, heldur á það ein- göngu við, þar sem gerðar eru (þvi niiður oft og tíðum mjög spaugileg- ar) tilraunir til þess að kreista út fácina lítra af brimsöltum tárum og kæfa allar gleðikenndir. Fyrir- gefðu mér útúrdúrinn). Þcgar leið á æfingarnar, og frumsýningin fór að nálgast, tók hugur minn að beinast að dálitlu, sem ég hafði eiginlega aldrei gefið mér tíma til þess að hugsa um fyrr, og það voru áhorf- endurnir. Við höfðum æft fyrir hinum mannlausu, gömlu bekkjum í Iðnó, (ég bið einnig afsökunar á þvi, að ég skuli minna á þau kvala- tæki), en nú áttu þeir að fyllast af vandlátum, kröfuhörðum áhorfend- um. Áhorfendum, sem áttu að horfa á okkur, hlusta á okkur — og dæma okkur. I fyrstu voru áhorfendurnir i huga mér aðeins sem fjarlægar, þokukenndar verur, en er nær leið frumsýningunni, tóku þær á sííj fastara form og íklæddust holdi og

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.