Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 17

Samtíðin - 01.04.1943, Blaðsíða 17
SAMTÍÐIN 13 RICHARD HUGHES1: 106. saga Samtíðarinnar NÓTT f KOFA ÞETTA KVÖLD labbaði ég fram- hjá einum tíu eða tuttugu reisi- legum hlöðum og kofum án þess að finna nokkurt skýli við mitt hæfi. Skógarstígarnir í Worcesterskiri voru hlykkjóttir og blautir, og það var næstum þvi orðið dimmt, þeg- ar ég rakst á eyðikofa kippkorn frá veginum. Umhverfis kofann var lítill, illa hirtur garður. Það hafði rignt mikið fyrri hluta dagsins, og vatnið lak enn þá af blöðum ávaxta- trjánna, sem voru þarna á víð og dreif. Kofaþakið virtist vera heilt. Það var engin ástæða til að ætla, að ekki væri þurrt inni í kofanum, að minnsta kosti eins þurrt og í öðr- Um kofum hér um slóðir. Ég ákvað að láta þarna fyrir ber- ast. Síðan skotraði ég augunum eft- ir veginum til beggja banda, dró járnstöng út úr barmi mínum og rak. hana í h'urðina, sem ekki var nema einn hengilás fyrir. Inni var koldimmt og drungalegt. Andrúms- loftið var rakt og þungt. Ég kveikti á eldspýtu, og við ljósbjarmann sá ég inn í kolsvartan gang. Síðan slokknaði á eldspítunni. Ég lokaði nú dyrunum vendilega, enda þótt litlar líkur væru til þess, að nokk- urn mann mundi bera þarna að garði um þetta leyti sólarlmngsins °g það á svona afskekktum skógar- stig. Við bjarmann af annarri eld- spýtu skeiddist ég inn eftir gang- inum og komst inn í lítið herbergi handan við hann. Þar var örlitið bjartara, því að á þessu herbergi var þakgluggi. 1 herberginu var dá- lítill, ryðgaður ofn, og af því að ég bjóst ekki við, að neinn mundi verða reykjarins var, losaði ég með hnifnum mínum fjalir úr þilinu, og skömmu seinna hafði ég hitað mér te á snarkandi eldi og hengt nokk- uð af rennvotum fötunum mínum lil þerris umhverfis ofninn. Þvi næst fyllti ég ofninn af spýtum, kom stígvélunum mínum fyrir þar, sem mestar líkur voru til, að þau þorn- uðu bezt og lagðist síðan endilang- ur til svefns. Ég get ekki hafa verið búinn að sofa lengi, því að þegar ég vaknaði, skíðlogaði enn í ofninum. Það er ekki hægt að sofa lengi endilangur á hörðu fjalagólfi, því að maður verður stirður í skrokknum og vakn- ar hvað lítið, sem maður hreyfir sig. Ég velti mér á hina hliðina og var í þann veginn, að sofna aftur, þegar ég heyrði, mér til mikillar undrunar, fótatak frammi á gangin- um. Nú leizt mér ekki á blikuna. En hér varð að taka þvi, sem að höndum bæri. Nú yrði ég sennilega handtekinn og fluttur aftur til Wor- cester-fangelsisins, sem ég hafði

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.