Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 11

Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 11
SAMTlÐIN 112. saga Samtíðarinnar WILLIAM McFEE: Drengurinn handan árinnar J^YNLEGUR ATBURÐUR gerðist þetta sumar, meðan við vorum uppi í sveit. Við höfðum tekið á leigu hús, sem stóð á árbakka. Áin rann alveg við anddyrið á húsinu. Það braut þar á stórum steinum, sem mynduðu eins konar stiflu og gerðu það að verkum, að þarna var girni- legt að renna færi. Handan árinnar var þétt skógarkjarr, og þar uxu einnig tré. Ég býst við, að við höfum leigt okkur þetta hús, af þvi að það stóð við ána. Börnin höfðu helzt kosið sér dvalarstað á sjávarströnd- inni, eins og við höfðum alltaf haft að undanförnu, en þau gátu ekki haft neitt á móti þvi að dveljst á ár- bakka. Það var góð tilbreyting frá borgarlífinu að sitja i anddyrinu og hlusla á árniðinn. Kvöld eitt snemma morguns sá- um við allt í einu, hvar lítill dreng- ur stóð á hinum árbakkanum. Við höfðum ekki séð neitt til ferða hans áður. Nú stóð hann þarna óvænt, horfði á okkur yfir ána og studdi fingri á varir sér. Konan mín veif- aði til hans, og eitt barnanna heils- aði honum, en hann anzaði því engu. Hann stóð þarna aðeins fremst á árbakkanum, með bera fótleggi á að gizka tiu vetra gamall. Hann var í þykkum, grænleitum stuttbuxum og blárri skyrtu, sem var rifin. Gló- bjart hár hans hafði lýstst af völd- IÖJ? um sólarinnar. Rétt fyrir aftan hann IIÍ29 stoð stór hundur. En allt í einu Var drengurinn horfinn. Ekkert ökkar bafði séð, hvað af honum yarð. Hann bara hvarf. — Ætli hann eigi ekki heima i stóra húsinu, sem við sjáum.þaí'na á milli trjánna? sagði konan m.ín. Mér er sagt, að fólkið þar eígi ,hér land að anni. — Eg hef nú heyrt meiraenþað, varð mér að orði. — Ég hef héyrt drykkjulæti þaðan á nótíúnhi. ÍVlað- urinn, sem á þetta land^.sagði mér, að fólkið í húsinu þarha, .ætti.sund- laug, sem það vildi leigja i.suiTiar, en hún var of dýr fyrir.qkífur. Hús- ið þess er allt uppljómaðiá nróttunni, og það heyrist meira^að^segja^hrjóð- færasláttur þaðan. , ' , 1 ;Hj3-jíh QO murn. — Hvað gengur.áó;fyru:,þ^;sagði kona min, alvarleg ^, s^pí^'.jþeg^r einn af drengjunumv^Ðr,lafy hlæja. — Það er alltaf f.ul|jr afr.geis^vi^if,hjá því. Maður heyrk; b^lana ffl£&,,])ei8- an seint á kvölqli.ri.^/'rý ianim urIOii — Ég mund|r n^-, ^g|,a ^emnp.a, skaut ég fram;l^^nr^m^r^im;^r klukkan nú orðin fjögi^r-j.j^egar. ég heyrði brak pg:hreg^í,jPg„umí.morg- uninn, þegar-; ég.,fjór5jajy|ranihj.á til þess að ná i.jfesúuaj^senit^.e^klukkah kort yfir 9, ^..í^.að^.^lig^.^j^^- inu þess yar «}q]bcot^.:ari3.lb BÍiH — Hm! sagði konan mín. — En

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.