Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 12

Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 12
10 SAMTÍÐÍN þetta getur nú samt hafa verið sak- laust svall, bætti hún við. FjAÐ VAR um það bil viku seinna, að við sáuni hann aftur. Þarna stóð hann, nákvæmlega á sama stað og áður, þar sem áin streymdi yfir stórgrýtið. Þetta var sannarlega fall- egur drengur. Börnin okkar höfðu gengið út með á og haft með sér nesti, svo að allt var kyrrt og hljótt heima fyrir. Stóri hundurinn, — sem mér virtist vera af svo kölluðu Dalmatíukyni — stóð við hlið hans. Það var tekið að rökkva, og við vor- um að hugsa um að fara að hypja okkur inn til þess að forðast mýflug- urnar, en við dokuðum við. Eftir drykklanga stund kallaði ég —¦ Komdu sæll! Og mjög veik, en ynd- isleg barnshárödd svaraði: — Komdu nú sæll! Eg sagði: Hvað segir þú til? o. s. frv. — Allt það bezta, þakka þér fyrir, sagði hann. Svo laut hann niður að stóra hund- inum og strauk honum um hálsinn. Ég sagði, að við mundum hafa gam- an af því, að hann heimsækti okkur. — Hver veit, nema ég geri það, svaraði hann með þessari yndislegu, fjarrænu rödd. Þá snéri ég mér að konu minni til þess að segja eitthvað við hana, og hún leit til mín. Aðeins eitt andartak, en i sömu svipan var hann horfinn. í nokkra daga var ákafur hiti og þurrkur, svo að það fjaraði i ánni, og steinarnir komu upp úr vatninu og þornuðu. Þá var það, að við sáum iitla drenginn aftur. Við höfðum verið farin að þrátta um hann. Kon- an mín sagði: — Ég vildi, að við gæt- um gengið úr skugga um, hvernig á þessu stendur. Ég vissi fullvel, við livað hún átti, en vildi fyrir engan mun fara að ala á hjátrú hennar. — Ekki heldurðu þó, að við sjáum ofsjónir, bæði tvö? sagði ég við hana. Og þá sagði hún: — Jæja . . . . í sér- stökum tón, sem ég skildi vel. En núna sáum við hann. Ég á við það, að við sáum hann blátt áfram birtast. Hann ýtti laufinu frá sér, og þarna stóð hann ásamt hundinum sínum. — Sæll, sagði ég, — ætlarðu ekki að koma til okkar yfir ána? Konan mín kallaði: — Hann er að koma! Hún sagði þetta, eins og hún hefði hingað til ekki trúað því, að hann væri til. Litlu, beru, brúnu fæturnir hans stikluðu léttilega og hljóðlaust stein af steini, og stóri hundurinn elti hann einnig hljóðlaust. Þeir komu alla leið að tröppunum upp að anddyrinu hjá okkur og námu þar staðar. Hann var að því, er mér virtist, Ijómandi fall- egt barn. Konan min hafði eitthvað orð á þvi, að sér virtist hann vera eins og lítill engill. — Áttu engan leikfélaga nema hundinn þann arna? spurði ég. Hann hristi höfuðið. — Ekki núna, ekki framar, sagði hann, eða það heyrðist mér hann segja. Kon- an mín stendur á þvi fastara en fót- unum, að hann hafi svarað einhverju öðru, en hún fæst ekki til að segja, livað það hafi verið. Ég spurði, hvernig fólkinu hans liði, svona til þess að fá hann til að segja eitthvað.

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.