Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 13

Samtíðin - 01.11.1943, Blaðsíða 13
SAMTlÐIN 11 — Því líður nú ekki vel", sagði hann. Konan mín fullyrðir, að hann hafi sagt „öllu vel", og ég skal kann- ast við, að það þótti mér nú senni- legra. En hitt reyndist þó réttara. Ég var of hirðulaus til þess, að mér hugkvæmdist að inna hann frekara eftir þessu. Nú labbaði hann af stað frá okkur. Ég bað hann að staldra við stundarkorn og sagði, að börnin mundu bráðum koma með rjóma- ís. — Nú verð ég að f ara, sagði hann. — Ég má ekki vera hér lengur. Ver- ið þið sæl. Andartak horfði hann á okkur með miklum alvörusvip. Ég ætlaði að fara að malda eitthvað í móinn, en þá hafði liann trítlað hljóðlega niður tröppurnar og stiklað á þurrum steinunum yfir ána. Ég er ekki viss um, að ég hafi séð hundinn fara. En örstuttu seinna heyrðum við barnsgrát og lágt gelt í hundi innan úr skóginum. Á laugardögum var unglingspilt- ur vanur að koma við hjá okkur. Hann var á hjóli og hafði meðferðis körfu með sætabrauði í. Við vorum vön að kaupa af honum eina tylft af kökum handa börnunum. Það vildi svo til, að ég var að dytta að eldhús- dyrunum, þegar hann bar að garði í þetta skipti, og ég hafði orð á því, að ég byggist við, að hann mundi selja fólkinu i stóra húsinu út með veginum nokkrar kökur. Hann hristi höfuðið og sagði, að nú væru þar engin börn framar. Við hjónin litum bæði á hann. — Þar var einu sinni drengur. Hann var vanur að koma á móti mér út að hliðinu og gefa mér aura. Það var alltaf stór hundur með honum, en þeir dóu báðir af slysförum. Við störðum iá hann — gersamlega orðlaus. — Fólkið var að koma heim seint um kvöldið, hélt hann áfram, — og ég býst við, að það hafi verið undir áhrifum víns. Bílnum hvolfdi, og það var allt flutt á spitala í sjúkrabifreið. Drengurinn og hundurinn biðu bana. Það er um það bil eitt ár, síðan þetta slys vildi til. Vinnumaður hjónanna segist halda, að þau drekki til þess að reyna að gleyma þessu. Jæja, ekki dugar mér nú þetta, ég verð að halda áfram. En það er ekkert barn hjá þeim núna ... ." Fjörefni MAÐUR sá, er fyrstur manna fann fjörefnin, sem mikið er rætt og ritað um í heiminum, lét s. 1. vor af kennarastarfi sínu við Cambridge- háskóla, 82 ára að aldri. Hann er enn við beztu heilsu og hefur megn- að að leysa öll störf sín af hendi til þessa dags, sem ungur væri. Ástæð- an fyrir því er þessi, að sjálfs hans sögn: Hann hefur að staðaldri neytt fjörefna. Þeir, sem nota ,J\fafa>'sápunúL einu sinni, nota hana aftur.- — Hjálpið oss til þess að útvega Sam- tfðinni marga ný}a kaupeittiur.

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.