Samtíðin - 01.12.1943, Blaðsíða 16

Samtíðin - 01.12.1943, Blaðsíða 16
12 SAMTIÐIN um liðið, að hann mundi það ekki lengur sjálfur. Ef til vill hafði ein- hvern tima hugsunin um eitthvað annað snortið sál hans meir en hugs- unin um peninga, en ef svo var, var sú hugsun afmáð í lífsbaráttu áranna. VEÐRIÐ HÉLZT svipað, er kom fram yfir hádegið. Hann gekk á með éljum og þrátt fyrir hátíðahöld- in, sem fram áttu að fara, var aðeins strjálingur af fólki á götunum. Sverr- ir hraðaði sér niður í bæinn. Hann ætlaði að minnsta kosti að hlýða á ræðuna, sem flytja átti af svölum Alþingishússins, og taka þátt i húrra- hrópunum fyrir sjálfstæði landsins. Það var hans skerfur til hátiðahald- anna. '.*' } ^ Fámennir hóp'ar höfðu þegar safn- azt saman á götunni fyrir framan Alþingishúsið, og á Austurvelli, sem tók að láta á sjá af traðki hundraða fóta. Sverrir tók sér stöðu í skjóli við einn hópinn og beið átekta. Hér var fámennt og furðu lítill hátíða- bragur. Hér virtist engin þjóðhátíð á ferð. Var þá almenningur svona kærulaus fyrir þessum minningar- degi? Eða brann eldur þjóðernistil- finningarinnar ekki heitar en svo i brjóstum manna, að hann þyldi ekki nepju vetrardagsins? Eða hafði þjóð- ina skort forystu til að sameinast þennan dag til að minnast og fagna? Sverrir leit vonsvikinn i kringum sig. Voru þetta allir þeir í höfuðstaðn- um, sem fögnuðu sjálfstæðinu? Allt í einu komst hreyfing á mannþyrp- inguna. Allir horfðu vestur Kirkju- strætið. Að eyrum Sverris bárust lág- ir ómar af taktföstum hornablæstri. „Þeir eru að koma! Stúdentarnir eru að koma!" heyrðist víða kallað. Hornahljómurinn hækkaði stöðugt og færðist nær, og loks birtist horna- flokkurinn og fánaberar stúdenta í fylkingarbrjósti og stefndu í áttina til Alþingishússins. Stúdentar tóku sér nú stöðu fyrir framan Alþingishúsið, en mannfjöld- inn þjappaði sér saman kringum þá. Nú átti aðalatriðið á dagskránni að hefjast, ræða, flutt af svölum Alþing- ishússins. Ræðumaðurinn var vel þekktur stjórnmálamaður, þingmað- ur um langt skeið og framarlega í sínum flokki. Flokkur hans hafði lika launað honum að verðleikum. Hann var forstjóri ríkisstofnunar og rak auk þess blómlegt einkafyrirtæki; sumir sögðu reyndar, að fyrirtækið ætti framtíð sína einungis undir póli- tískum völdum hans. En hvað um það. Hann talaði á opinberum fund- um svo fagurlega um réttindi alþýð- unnar og gæði þau, sem henni bæri, að það var ekk'i nema von, að hann vildi hagnast dálítið líka, en reyndar urðu menn nokkuð langej'gir eftir úmbötunum. Sem snjall málaflækjumaður átti hann auðvitað sæti i mörgum nefnd- um, því að auðvitað varð flokkurinn að hafa fulltrúa í nefndunum, sem tryggði honum áhrif og gengi, og fyrir nefndarstörfin fékk hinn vel- metni stjórnmálamaður dálitla auka- getu. Ræðumaður sté fram á svalirnar. Hann var miðaldra, lágur og gild- vaxinn. Hann stóð nokkra stund og horfði yfir hópinn. Nokkrir menn klöppuðu honum lof í lófa. Ræðu-

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.