Samtíðin - 01.12.1943, Blaðsíða 17

Samtíðin - 01.12.1943, Blaðsíða 17
SAMTlÐIN 13 maðurinn ræskti sig, svo að það urg- aði óþægilega i gjallarhorninu, sem flytja átti orð hans til fólksins. Loks tók hann til máls: „Kæru samland- ar!" Röddin var óþjál og nöldursleg. Síðan tók ræðumaður að rifja upp nöfn og athurði úr sjálfstæðisbarátt- unni. Honum varð tíðrætt um þá, sem lagt höfðu grundvöllinn að þeirri baráttu. Sverri hlýnaði um hjartaræt- urnar við að heyra hin gamalkunnu nöfn. Það var eins og hann fyndi til nálægðar brautryðjendanna á þessum minningardegi sjálfstæðisins. Og hann fann til ákafrar löngunar til að mega leggja sinn sk'erf til barátt- unnar, til að afreka, þótt ekki væri nema brot af því, sem forvígismenn- irnir höfðu gert. — Ræðumaðurinn hélt áfram og talaði af fjálgleik um ósérplægni og fórnfýsi hinna liðnu frumherja, og hve lítil laun þeir hefðu hlotið i lifenda lífi fyrir störf sín. En haim sagðist jafnframt vilja minna áheyrendur á það, að enn væru for- vígismenn sjálfstæðisins að berjast fyrir sjálfstæðinu af fórnfýsi og ó- sérplægni, engu síður en áður. Hann brýndi raustiua við þessi orð. Það fór kliður um mannfjöldann. Nokkr- ir menn hlógu. Ræðumaður ræskti sig harkalega, svo að glumdi við í gjallarhorninu. Sverri hafði orðið ó- notalega við þennan hluta ræðunnar. Orðin komu yfir hann eins og níst- ingskalt él, eftir að hann í huganum hafði rifjað upp hjartfólgna atburði og nöfn úr sjálfstæðisbaráttunni. Hverju hafði þessi maður áorkað í þeim málum? Hverju hafði hann fórnað? Og hversu mikinn skerf höfðu ótal margir aðrir af valda- mönnum þjóðarinnar lagt til þessar- ar baráttu? Höfðu ekki sumir að minnsta kosti unnið blátt áfram i gagnstæða átt? Sverrir fann til fyrir- litningar gagnvart þessum holduga, sérgóða manni, sem i öllu sinu opin- bera starfi hafði fyrst og fremst hugs- að um að hagnazt. Hvar sýndi fórn- fýsi hans sig? Hvað hafði þjóðin á- unnið fyrir hans tilverknað? Andartak fannst Sverri hann sjá alvarleg, sakfellandi andlit allra þeirra, sem lagt höfðu skerf til hinn- ar liðnu baráttu og hlotið litla viður- kenningu og smærri laun, að baki hinum sællega ræðumanni. Nú gekk snjóél yfir, og ræðumaður tók sér dálitla málhvíld og fletti blöðunum, sem ræðan var skrifuð á. Menn vöfðu yfirhöfnunum þéttar að sér og þrengdu sér hver upp að öðrum, til að fá sem bezt skjól. Þeir ]>iðu eftir framhaldi ræðunnar, meir af skyldurækni en áhuga. Nú brýndi ræðumaður raustina. Að þessu sinni var það hvatning til fólksins. Hvatning til að leggja fram alla krafta í þágu ættjarðarinnar og fylgja forvígismönnunum fast eftir i sjalfstæðisbaráttunni. ¦—¦ Sverrir fylgdist ekki nema að litlu leyti með þvi, sem ræðumaður sagði. Hann var allan tímann að velta því fyrir sér, hvaða erindi þessi maður ætti upp í ræðustólinn á slíkum degi. Hvað hann í raun og veru ætti skylt við þá baráttu, sem gat hlýjað mönnum um hjartaræturnar og fengið þá til að safnast saman undir berum himni á kaldranalegum vetrardegi. Ræðu- maður endaði ræðu sina með því að eggja menn á að sýna fórnfýsi i

x

Samtíðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samtíðin
https://timarit.is/publication/647

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.