Íslendingur


Íslendingur - 09.07.1947, Blaðsíða 7

Íslendingur - 09.07.1947, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 9. júlí 1947 ISLENDiNGUR ÞÁNKÁBROT Framhald af 4. síðu. skyldurækni við hjóðfélagið en-riú cr. • —" Þjóðin getur hvorki borið virðingu né traust til þeirra embætlismanna, sem iðu- lega sjást ofurölvi á almannaíæri og van- rækja slarf sitt vegna' drykkjuskapar. —¦ Þjóðin hlýtur. að gera þá réttmætu. kröf u . lil embættismanna sinna, að þeir séu henni til sóma, bæði innan lands og utan, og slnni störfum sínum með samvizkusemi og kostgæfni. Ósamrœmi í launagreiðsl- um. ÞAÐ er oft og réttilcga benl á nauðsyn þess að samræma l^un níanna. Mikið hefir áunnizt í þá átt að bæta laun 'þeirra, sem lægst hafa.vcrið launaðir, en hætt er þó við, að erfitt verði að finna það launa- hlutfall, sem allir geti sætf sig við, þótt kommúnistar telji alla Rússa vera ánægða með þau launahlulföll, sem launastofnun rússneska ríkisins hefir ákveðið og aliir verða möglunarlaust að vinna eftir, þóit sumir hafi tvítugföld laun á við aðra. Nú 'er svo komið hér' á íslandi, að mörgum finnst lítil hliðsjón hofð af* kostnaði við undirbúning til starfs, þegar laun eru á- kveðin. Oft er það svo, að menn, sem hafa þurft að eyða mörgum árum í undir- búningsmenntun, fá jafnvel lægri laun en margir aðrir, sem enga mcnntun hafa haft. Ekki virðist þó ósanngjarnt að hafa nokkra hliðsjón af þeim kostnaði, sem langt nám hefir í för með sér. Smdmunir. ÞJÓÐVILJINN telur það „smámum", að Dagsbrún skuli hafa neilað að leyfa uppskipun Shorrastyttunnar og þannig sett smánarblett á alla íslenzku þjóðina, sem hér var að fá bróðurlega vinargjöf írá 'norsku þjóðinni. Þessi ummæli Þjóðvilj- áns eru táknræn um allan hugsunarhátt kommún'sta. Þeir láta sig engu varða sórr.a cg heiður þjóðar sinnar, þegar þcim finnsí ástæða til að sýna það vald, sem þeir illu heilii hafa náð í verkljðshreyf- ingunni. Sem betur fer lítur þjóðjn þó ckki á þessa -framkomu kommúnista sem neina „smámiini", og svo almenn og stcrk var andúðin á þessu óhæfuverki Dagsbrún- arforingjanna, að Þjóðviljinn hefir reynt að afsaka þá með þvf, að raunverulega hafi þetta allt verið ríkisstjórninni að kénna. Það er dálítið broslegt, að'öll af- glapaverk kommúnista í verkfallsbrölti, þeirra eiga að vera ríkisstjórninni að kénna. Mætti einna helzt ímynda sér cftir skrifum Þjóðviljans að dæma, að' rík!s- stjcrnin hefði stjórnað öllum athöfnum kommúnisa að undanförnu.. Það er auðvit að skiljanlegt, að kommúnistar reyni að skella skuidinni á aðra, en þjóðin veit miklu betur, og hún mun ekki gleyma þeim hættulega loddaraleik, sem kommún- istar hafa "leikið síðustu vikurnar. Verk- lýðssamlökin, scm þeir höfðu næstum sundrað með brölti sínu, munu cinnig krefja þá reikningsskapar. Grasið með götunum. GRAS er hér víða meðfram götum í bærium, en vanrækt hefir^verið að slá það. Afleiðingi verður sú, að grasið verður að óræktarflókum, og allskonar illgresi vex upp. Þessu þarf að bæta úr. Þá cr einnig ósleg'.ð gilið upp með Oddagötunni, og er nú grasið þar orðið úr sér sproltið. Þetta gil gæti verið ljómandi fallegt, ef það væri vel hirt, en það er leiðinlcgt að sjá það eins og það cr nú. Vonandi taka hlutað- eigendur þetta til albugunar. LÉREFTSTUSKUR Kaupum við hœsta verði. Preiitsmiðja Bjöm.s Jónssoiiar h.-f. Sigur sjömanna „Verkamaðurinn" segir, að sjó- mannaverkfallinu hafi lokið með sigri sjómanna. Þetta er rétt hjá blað inu, en það hefði gjafnan rmátt getE þess um leið, að því lauk með 0- SIGRI kommúnista. Aðalkrafa þeirrs var sú, að prósenturnar yrðu hækk aðar, ekki fyrst og fremst vegna hags muna sjómaima, heldur til þess aí ná sér niðri á forustumönnum Sjó- mannafélags Reykjavíkur. Einnig höfðu landsjómenn kommúnista hér nyrðra- gert þá furðulegu kröfu, að útgerðarmenn ábyrgðust 50 króna verð á síldarmáiið, hvaða verð, sem þeir fengju fyrir það. Kvóru'g þessi krafa var tekin íil greina. Kauptrygg- ingin var hækkuð allverulega, en um það atriði hefði þegar í upphafi get- að náðst samkomulag, * enda mega veiðardar vera bágbornar í sumar, ef ekki veiðist meira en fyrir trygg- ingu. Kommúnistar hlutu því hina herfi- legustu útreið í þessu pólitíska verk- fallsbrölti sínu, sem stofnað var iil í óþökk flestra sjómarina. Þeir sáu sitt óvænna og sömdu í skyndi, eftir að sjómenn í Borgarnesi og ölaís- firði höíðu lekið fram fyrir hendur Alþýðusambandsins og vitað var, að flestallir sjómenn á síldarskipunum voru reiðubúnir að fara á veiðar og hafa að engu verkfallsboðun komm- únista. Kommúnistar mega líka vera þess fullvissir, að sjómenn munu ekki gleyma ofbeldistilraunum Dagsbrún- arkomniúnistanna, þegar hindra álti sjómenn með ofbeldi í að taka síld- arnætur sínar, sem þeir þó höfðu tvímælalaust rélt til. TJtan m lieinii Banclaríkin: « Skerðing sú, se:n Bandaríkjaþing samþykkti með miklum meirihluta á réttindum verkalýðsfélaga, hefir vakið mikla óígu meðal samtaka verkamanna. Forsetinn hafði neiiað að slaðfesta lögin, en þingið ónýtti neitun hans með tveim þriðju hlut- um atkvæða. Verkföll hafa verið mjög tíð í Bandaríkjunum að undan- förnu, og mun það hafa átt sihn þált í samþykkt frumvarpsins. Hin nýju "Vei'kalý ðslög heimila að vísu verk- föll, en vald verkalýðsfélaganna er nijög takmarkað. Jafnframt auka lög- in rétt ríkisstjómarinnar til afskifta af verkföllum, sem talin eru tefla „hagsmunum þjóðarinnar" í hættu. Er einnig lögð áherzla á að íryggja . það, að verkföll séu í samræmi við vilja meginþorra verkamanna. .Þá banna lögin að útiloka frá vinnn menn, sem ekki eru í verkalýðsféiög- um. Mjög var um það rætt að svifta þau félög veckfallsrélti, sem hefðu kommúnista í stjórn sinni, en Taft og ýmsir'aðrir þingmenn töldu það ákvæði ekki líklegt til að hafa til- ætluð áhrif. Rúmenía: Bæði Bretland og Bandaríkin hafa harðlega mótmælt ofbeldisaðgerðum rúmensku stjórnarinnar, en hún hef- ir undanfarið látið handtaka mikinn fjölda manna, sem ekki hafa þótt nógu hlýðnir. Hafa þetta einkum ver- ið stúdentar q'g aðrir mennlamenri. Japan: Fornar siðvenjur eru ekki.enn út- dauðar í Japan. I Toehigi-héraðinu sigraði hinn 53 ára gamli Morita gamlan vin sinn við bæjarstjórnar- kosningar í bænum Akazava. I af- sökunarskyni hengdi hann sig. I Tanimura framdi maður sjálfsmorð, af því að frambjóðandi, sem hann hafði stutt, féll við kosningar. I Tokíó gengur mikill glæpafaraldur. Þar varpaði hinn 24 ára gamli Kan Arai sér fyrir járnbrautarlest. Or- sökin var sú, að hann taldi sig sem lögreglumann haía uppgötvað svo mikla spillingu og óráðvendni í op- inberum málum, að gagnslaust væri að vera lögreglumaður í slíkum heimi. Innanríkis og flutningamála- ráðuneytið japanska hefir tilkynnt, að 1241 Japani hafi reynt á síðasta ári að fremja sjálfsmorð á þennan hétt. 970 heppnaðist það. Þýzhaíand: Fregnir hafa borizt um það, að Rússar láti vinna allan sólarhringinn í „Pitch-blende"-námum í Saxlandi. Efni þetta er mjög mikilvægt við framleiðslu kjamorkusprengja, og þeir, sem ekki vilja vinna í námun- uhr af frjálsum vilja, eru skyldaðir til þess. Fólk kemur enn í þúsunda- tali frá austurhéruðum Þýzkalands til hernámssvæða vesturveldanna. i«Q»«stio««e«i i««*ao««>»**« Húsaiaig u vísita /a ' 142 stig - Kauplagsnefnd hefir reiknað út húsaleiguvísitölu fyrir tímabilið 1. júlí 1947 til 30. sept, 1947, og reynd- ist hún vera 124 stig. HRINGUR DROTTNINGARINNAR AF SABA 92 93 við ekki gátum villst á, því að hann var alhvítur og hallaði höfðinu sérkennilega tii annarar hliðarinnar. Hann fór fram hjá okkur í aðeins 10 metra fjarlægð, 6g maður sat á baki hans, en það var sýnilega ekki prófessorinn. Þá fyrst uppgötvuðum við, að hann var horfinn og tókum að óttast hið versta. „Einhver Fungi hefÍF náð í úlfaldann lians," sagði „Nei, Shadrach hefir tekið hann," sagði Kvik. , „Eg sá andstyggilega smettið á honum í ljósbjarm- anum."' .-..;, Önnur sjónin var íarangursúlfaldar okkar, sem f jar- Jægðust hratt, en utan við veginn, sem vár þéttskip- aður flókki hvítklæddra manna. Or'me gaf stulta skip- un um það, að við skyldum halda á eftir úlföldunum, því að prófessorinn gæti verið með peim. Við ætluð- . um einmitt að fara að hlýða þessari skipun, en áður en við vorum komnir tuttugu metra út á akurinn, eða •hyað'það nú var, sem við stóðum á, heyrðum við radd- ir fyrir framan okkur, og það voru ekkki Abati-raddir. Elding sú, sem hafði sýnt okkur Fungana, hafði sýni- fega gert þeim svipað gagn. Og nú komu þeir auðvitað þesís að drepa okkur eða taka okkur til fanga. Nú var ekki um annað að ræða en snúa alveg við og flýja. Og við héldum af stað, án þess að vita hvert, en gættum þess að missa ekki hver af öðrum. Rétt þegar við vorum komnir inn í dálílið skógar- rjóður, um það bil stundarfjórðungi seinna, leiftraði aftur elding. Um leið og eldihgunni sló niður, vildi svo til, að ég, sem reið aftastur, snéri mér við og kom auga á Funga-riddara í ekki yfir fimmlíu metra fjar- Jægð. Þcir höfðu dreift sér allt í kringum okkur í leit- inni. En ég var viss um, að þeir höfðu ekki komið auga á okkur, því að trén huldu okkur svo vel. „Við skulum halda áfram," sagði ég. „Þeir verða komnir hingað eftir andartak". Og Kvik bætti við: „Látið úlíaldann ráða ferðinni, höfúðsmaður. Hann , sér í myrkri og getur ef til vill aftur fundið veginn." Orme fylgdi þessari leiðbeiningu, og reyndist hún ágætlega í hinu kolsvarta myrkri. Ulfaldarnir þríf' gengu hver á eftir öðrum, fyrst yfir votlendi, en brátt fundum við, að þeir voru aftur komnir á vegirin. Skömmu seinna hélt ég, að hætt væri að rigna, því að í nokkrar sekúndur hafði ég ekki fundið neina regn- dropa falla á- mig, en komst að þeirri niðtirstöðu, að við hlytum að vera komnir inn undir einhvers kónar hvolfþak, því að ég heyrði bergmál af fótataki úlfald- anna, og strax á eftir tók aftur að rigna. Áfram héld- um við, og að lokum sá ég, þrátt fyrir regn og myrkur, einhverjar þústur, sem litu út eins og hús. En hafi svo verið, voru þau að-minnsta kosti ekki upplýst. En allt í einu kom ógnþrungin hugsun fram í huga minn. Ef við værum nú komnir inn í Harmac! Eg skýrði hinum frá þessari lwrgsun minni. „Mjög sennilegt," hvíslaði Orme aftur. „Ef íil vill eru úlfaldar þessir fæddir hérna og leita nú heimkynna sinna. Jæja, það er ekki um annað að ræða en halda alram. Og við héldum áfram langa hríð, án þess að nokkuð aiinað kæmi fyrir en að hundur gelti öðru hverju. Að lokum virtumst við vera komnir undir einhvers konar hvelfingu, og er við höfðum farið um 150 metra, stað- næmdust úlfaldarnir skyndilega. Kvik fór af baki, og rétt á eítir heyrði ég hánn segja: „Hurð. Eg finn kopar- - útbúnaðinn á henni. Eg hygg, að turn sé hér yfir og múr til beggja hliða. Lítur út fyrir, að við höfum lent í gildru. Við verðum að bíða hér þar.stil birtir. Ekki um anhað að ræða." . • Við námum því staðar og leituðum skjóls fyrir regn- inu undir turninum, eða hvað það nú var, eftir að við höfðum bundið úlfaldana saman, svo að þeir ekki hlypusl á brott. Við vorum orðnir næstum stirðir af kulda og vosbúð og til þess að halda í okkur lífstór- unni og eyða tímanum, bórðuðum við dálítið af niður- soðnu kjöti og kexi, sem við höfðum í hnakktöskum pkkar og fengum svo sopa úr vasapela Kvik. • Við vorum örmagna bæði líkamlega og andlega og tókum því að dotta.. Orme sat steinþegjandi, og eftir að liðþj-álfinn hafði komizt að raun um, að lítið þýddi að kvarta, og þetta lilaut að veraveins og ákveðið hafði verið^, huggaði hann sig við að raula í skoti sínu aftur og aftur sálmavers, exbyrjaði þanhig: „Hve blessuð stund, er burtu þokan líður." Trl allrar hamingju fyrir okkur hætti að rigna rétt fyrir dagrenningu. Það birti, við sáum stjörnur, og skyndilega lýsti yfir allan himininn dásamlegt perlu- móðurlitað ljós, þótt þokan væri enn þétt niðri við jörðina, svo.að þar greindum við enn ekki neitt. Upp úr þessu þokuhafi kom svo sólin eins og risavaxin, glóandi kúla, en" við sáum ekki nema nokkra metra fram fyrir okkur. „Hve blessuð stund, er burtu þokan líður," sagði Kvik, að minnsta kosti í fimmtugasta sinn, og stóð

x

Íslendingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingur
https://timarit.is/publication/675

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.