Faxi - 01.04.1991, Blaðsíða 5

Aftan við hljómsveitina eru allir söngvararnir þ.e. Gróa Iireinsdóttir, Margrét Hreggviðsdóttir, Ingunn Sigurðardóttir, Soffía Pétursdóttir, María Guð-
mundsdóttir, Hlíf Káradóttir, Guðmundur Sigurðsson, Helgi B. Maronsson, Sigurður Sævarsson, Steinn Erlingsson, Jóhann Smári Sævarsson og Bjarni Thor
Kristinsson.
komið skal flytja verkið pp (mjög
veikt) upp f f (sterkt) en flutningur-
inn var mest í sama styrk verkið út.
Samt náðist ágætis opnunarstemn-
ing.
Næst söng Bjami Thor Kristins-
son anu Bartolos um hefndina, úr
óperunni Don Giovanni. Bjami hef-
ur þægilega rödd og gæti með sam-
vinnu góðs kennara verið einsöngv-
araefni, sviðsframkoma hans var
góð. Hljómsveitin var því miður oft
heldur sterk.
Þá var sunginn dúett úr Don Gio-
vanni. María og Steinn döðmðu
sem Zerlina og Don Giovanni úr
samnefndri ópem, mjög vel fram
flutt og sungið af báðum söngvur-
unum, eitthvað skorti á að hljóm-
sveit og stjómandi væri samtaka.
María söng næst aríu Pamínu úr
Törfaflautinni. Þó að hljómsveitin
hafi verið óhrein á köflum, söng
María aríuna hreint og tókst vel að
koma angist Pamínu á framfæri,
með góðri sviðsframkomu. Næst
söng Sigurður Sævarsson ásamt
Maríu dúett Papagenos og Pamínu
um þann sem ástina í brjósti ber.
Sigurður hefur fallega rödd og er
gott efni, en virkaði ögn óömggur
við hlið Maríu sem söng áfram af
öryggi og kom það mér á óvart
hversu vel henni tókst að skipta á
milli „karaktera" og sýndi að hún
hefur í sér það sem kallað er á
slæmu máli „performer". Guð-
mundur Sigurðsson sté næstur á
stokk með aríu Don Ottavios úr
Don Giovanni. Hann hefur ákaflega
fallega rödd og söng aríuna laglega.
Alltaf hef ég á tilfinningunni að ef
hann ynni betur miðsvið og botn
raddarinnar, m.ö.o. ynni sig niður,
yrði hann stórgóður bariton. Hljóm-
sveitin var aftur óhrein, en sem bet-
ur fer stilltu þeir aftur fyrir næstu
aríu.
Hún var sungin af Steini, aría
Figarós ú'r Brúðkaupinu, Non piu
andrai. Eftir smá óöryggi í byijun
söngst arían stórvel, þróttmikill
söngur og arían klæddi hann mjög
vel. Síðast fyrir hlé var sunginn
kvartett úr Don Giovanni af þeim
Jóhanni Smára, Hlíf, Steini og
Bjama Thor. Jóhann Smári opnaði
með stórgóðum flutningi og eftir
fylgdu þau hin í sama gír ef eitthvað
var þá leið Bjami Thor fyrir radd-
styrk hinna en það helgast af lítilli
reynslu hans og miðað við það stóð
hann sig vel. Semsagt stórgóður
endapunktur fyrir hlé. Hljómsveit
og stjómandi mjög vel samtaka og
fallega spilað.
Eftir hlé tók við tónlist eftir
Verdi, Leoneavallo, Donizetti,
Puccini, Cavaradossi og Mascagni.
En eins og áður hefur komið fram
var dagskrá fyrrihluta eingöngu eft-
ir Mozart og er það vel til fundið á
Mozart ári.
Forleikur Verdis að ópemnni La
Traviata opnaði dagskrána á ný.
Óöryggis gætti í bytjun en spilaðist
þokkalega í gegn, spuming hvort
valið hafi verið rétt stykki með til-
liti til hljómsveitarinnar en kannske
helgast valið frekar af hinum fal-
legu og þekktu stefum forleiksins.
Næst heyrðum við Jóhann Smára
syngja aríu Friscos úr ópemnni
Simon Boccanegra um hina þjáðu
sál. Smári hefur stórglæsilega
bassarödd miðað við aldur og söng
aríuna mjög sannfærandi og heill-
andi túlkun. Er ég illa svikinn ef
hann á ekki eftir að láta mikið að
sér kveða á óperusviðum framtíðar-
innar.
Þá söng Guðmundur Matinata
eftir Leoncavallo. Hann flutti þetta
fallega lag mjög vel í góðu sam-
bandi við hljómsveitarstjóra. Helgi
Maronsson söng næst tvær aríur. Sú
fyrri hin fagra og fræga aría úr ást-
ardrykknum eftir Donozetti; Una
fortuna lagrima og aríu Cavadossis
úr Tosca eftir Puccini, Reconita
armonia. Báðar þessar aríur eiga að
vera fullar ástríðu en Helgi með
sinni ágætu rödd náði ekki réttri
stemningu, var of tregafullur, mætti
slaka meira á, því að ástin vekur
upp gleði en ekki sársauka og ætti
að ná að smita aðrar sálir í innra
brosi. Hlíf Káradóttir söng næst
Bæn Toscu úr sömu ópem og má
segja að þar hafí tónleikamir náð
hápunkti. Flutningur hennar var
sérlega hrífandi og þmnginn tilfinn-
ingu. Hljómsveitarstjóri hefði mátt
gefa ögn meira eftir á köflum til að
gera flutninginn fullkomnari. Þá
söng Helgi aríuna úr Tosca. aríu
sem hann syngur bíðandi eftir af-
töku sinni. Þrátt fyrir smá hnökra í
upphafi þá náði Helgi betri túlkun
þama, því nú átti treginn við, og
komst vel frá söngnum. Að lokum
var sunginn páskakórinn úr Cavall-
eria Rusticana eftir Mascagni eftir
að hljómsveitin hafði leikið hið
fagra Intemezzo sem er undanfari
kórsins. Páskakórinn er sunginn ás-
amt bæn Santussu á páskadags-
morgni á Sikiley. í raun er um tvo
kóra að ræða, annar á að vera inni í
kirkju og hljóma frá baksviði, en
hinn kórinn stendur utan við (á
sviðinu) ásamt Santussu er syngur
drottni lof. Hlíf söng Santussu og
komst vel frá því, en ég hefði viljað
hafa hana framan við hljómsveitina
sem hefði verið áhrifaríkara. Einnig
hefði verið athugandi að fá ein-
hvem kirkjukóranna á svæðinu til
að syngja baksviðskórinn. því að
mikilfengleiki páskakórsins glatast
nokkuð fluttur af svo fáu fólki.
Samt komu flytjendur vel út frá
sínu.
Menningarviðburður var þama á
ferli án efa. Meiri viðburður en fólk
gerir sér ljóst. Flytjendur lögðu á
sig mikla vinnu og höfðu erindi
sem erfiði. Veittu okkur áheyrend-
urn gleðilega stund með ágætum
tónleikum. Efnisskrá var smekk-
lega byggð upp og með stíganda.
Víst er að tónleikagestir gengu út
bættari í sál sinni. Er þá ekki til-
ganginum náð?
Eg óska hlutaðeigendum til ham-
ingju. Þökk fyrir framtakið. Von-
andi er þetta bara byijunin, gaman
væri að eiga fleiri stundir sem slík-
ar í framtíðinni með þessu góða
fólki.
Byggðarlag sem státar af slíkum
kröftum er ríkt byggðarlag.
Einar Örn Einarsson
FAXI 73