Faxi - 01.04.1991, Blaðsíða 15

Á þessari teikningueftir séra Bolla Gústafsson i Laufási sér á noröurhlið
Keflavíkurkirkju.
hann var krossfestur, veriö fund-
inn staður í Jerúsalem. Pílagrím-
um sem fóru til Jerúsalem á 4. öld
var sýnt mórberjatréð sem Sakk-
eus átti að hafa klifrað upp í til
þess að sjá Jesú. Eitt sinn var það
venjulegt tré en nú helgur staður.
Sams konar fyr irbrigði átti sér
stað víða í Evrópu, þar sem menn
fóru pílagrímsferðir til ákveðinna
staða, þar sem ákveðinn atburður
hafði gert staðinn mikilvægan.
Allt þetta segir okkur að rými,
guðsþjónusturými, safnaðarheim-
ilisrými skiptir miklu máli í krist-
inni trú. Kristin trú á þannig rætur
á jörðinni. Guð og mannkynið
mætist á ákveðnum stað, hvort
sem það var við eyðimerkur-
runna eða stórbrotið musteri í Jer-
úsalem.
Sérhver kristinn söfnuður þarf
þannig stað til þess að tilbiðja
þann Guð sem gjörðist maður. Sá
staður getur verið hvar sem er, en
hann þarf að vera frátekinn eða
afmarkaður, svo líkami Krists,
kirkjan, geti safnast þar saman.
Fyrstu trúboðarnir á Bretlands-
eyjum reistu einfaldlega kross til
þess að ákveða tilbeiðslustaðinn.
Síðan var slegið um krossinn
veggjum og þaki, allt til aukinna
þæginda fyrir þá sem komu til
helgihaldsins. Sú list að skipu-
leggja rými eins og kirkjur og
guðsþjónusturými er í dag kallað
húsagerðarlist eða arkitektúr. A
mörgum tungumálum merkir
orðið kirkja bæði kirkjubygging-
una og þann kristna söfnuð sem
myndar kirkjuna.
Sambandið milli húsagerðarlist-
ar og þess hvernig kristnir menn
tilbiðja er fjölþætt. Kirkjubygg-
ingarlist birtir ekki aðeins
hvernig kristnir menn tilbiðja,
heldur mótar ei nnig eða afbak-
ar hvernig þeir tilbiðja.
Það þarð því að búa vel að safn-
aðarfólki, sem snýr oft frá ef rými
er ekki nægjanlegt eða ekki við
hæfi. Bygging getur hjálpað til við
að skilgreina tilgang tilbeiðslunn-
ar fyrir þá sem þar safnast saman.
Við leggjum mikið upp úr safn-
aðarsöng og töluðu orði, en
hljómburðurinn getur gleypt
hljóðið eða magnað það um of,
eins og fólk hefur fengið áþreifan-
!ega að reyna í Hallgrímskirkju í
Reykjavík. Við megum heldur
ekki útiloka að söfnuðurinn geti
hreyft sig, þótt hann sitji í fast-
skorðuðum kirkjubekkjum. Bygg-
ingarlistin getur þannig takmark-
að eða aukið við möguleikana við
guðsþjónustuhald og safnaðar-
starf.
Ég fagna greinargerð undirbún-
ingsnefndar um byggingu nýs
safnaðarheimilis við Keflavíkur-
kirkju. Auk alls þess sem þar er
upp talið og er þarft og brýnt vil
ég koma inn á nokkur mikilvæg
atriði sem snertir helgihald kirkj-
unnar. Megin áherslubreyting
sem átt hefur sér stað í kirkju-
byggingarlist síðustu ára er að
söfnuðurinn er nú hafður til
grundvallar og spurt er um
þarfir hans með tilliti til fjöl-
breytilegs safnaðarstarfs og reynt
að tengja safnaðarheimilin sem
mest kirkjunum. Áður fyrr reistu
menn hátttimbraðar kirkjur Guði
til dýrðar, en nú er fyrst og fremst
reynt að mæta þörfum safnaðar-
ins og hugtök eins og einfaldleiki
og notagildi eru höfð í fyrirrúmi.
Mér finnst brýnt að hafa fyrir-
hugaða kapellu í nýju safnaðar-
heimili við inngang þess. Altarinu
verði ætlaður staður við austur-
gafl, eins og gengið er útfrá í flest-
um kirkjum, en þannig fyrir kom-
ið, að prestur geti þjónað með því
að snúa að söfnuðinum (versus
populum). Pað væri auk þess við
hæfi að vatnsmikill skírnarfontur
sæist í kapellunni við innganginn
í safnaðarheimilið t.d. gegnum
glervegg. í sakramentum kirkj-
unnar, skírn og kvöldmáltíð, fer
saman orð og efni. Vatnið gegnir
Ðyggöasafn Suðurnesja
mí M Ri R il

Opiö á föstudögum kl. 14—17.
Aðrir tímar eftir samkomulagi.
Upplýsingar í símum 13155, 11555 og 15769.
FAXI 83