Faxi - 01.09.1991, Blaðsíða 12

Minning
Sverrir Elentínusson
Fæddur 10. ágúst 1937 - Dáinn 23. ágúst 1991
Sverrir Elentínusson lést á
sjúkrahúsi í Reykjavík, 23. ágúst
s.l. eftir stutt en erfitt veikinda-
stnð, 54 ára gamall. Útför hans
var gerð frá Keflavíkurkirkju síð-
asta dag ágústsmánaðar að við-
stöddu miklu fjölmenni.
Sverrir var borinn og bam-
fæddur Keflvíkingur, frumburður
hjónanna Elentínusar skipstjóra
Júlíussonar, Bjömssonar í Hábæ í
Keflavík og Margrétar Hansínu
Sverrisdóttur frá Norðfirði.
Níu ára gamall mátti hann þola
hina þungbæm raun móðurmissis
ásamt systram sínum, þeim Júl-
íönu Sigríði og Svanhildi.
Skýrar minningar á ég um það
hve samstaða fjölskyldunnar var
einlæg og traust við að gera gott
úr þeim missi sem orðinn var. Já,
samstaða systkinanna frá Hábæ
og fjölskyldna þeirra er fagur
kapítuli. Þegar þama var komið
bjó móðir þeirra Hábæjarsystk-
ina, hin lífsreynda hjartahlýja
kona, Sigríður S. Sveinsdóttir, á
loftinu hjá Elentínusi á Túngötu
16, sívökul við að „Ieggja smyrsl
á lífsins sár og lækna mein og
þerra tár“.
Síðar réðist ráðskona til Elen-
tínusar, Þuríður Þórðardóttir, sem
varð svo síðari kona hans. Hún
kom til búsins með dóttur sína,
Guðrúnu Hrönn, og saman eign-
uðust þau Þurríður soninn Marg-
eir.
Vissulega er margs að minnast
og margt að þakka þegar minnst
er góðs nágranna og vinar úr göt-
unni heima, þeirrar Túngötu sem
var á uppvaxtaráram okkar Sverr-
is.
Það var alla tíð sami krafturinn,
létta lundin, einlægnin og hjálp-
semin sem einkenndi Sverri.
Að sjálfsögðu tengdust leikir
æskuáranna störfum hinna full-
orðnu og leiksvæðið spannaði
plássið enda á milli frá Grófinni
og inn í höfn. Einnig var haldið
upp í heiði á sumrin. þar í móun-
um neðan við vantstank vora veg-
ir lagðir, viðað að efni og smíðað-
ir vörabílar.
Einnig þama var Sverrir í ess-
inu sínu. Hann hafði besta lagið á
því að gera bílana sína svo úr
garði að þeir fjöðraðu bíla best og
því ekki hætta á veltu þó djarflega
væri sveigt og beygt á stundum.
En fyrr en varði vora þessi ár að
baki og alvara ævistarfs og heim-
ilisföður tók við.
Komungur stofnaði hann til
hjúskapar með konu sinni Ing-
veldi Eyjólfsdóttur úr Reykjavík.
Synir þeirra fjórir era Eyjólfur,
Sverrir, Elentínus og yngstur er
Sævar. Allir sem einn bera þeir
ríkulega upplagi sínu og góðu
uppeldi fagurt vitni.
Sverrir hóf ungur að stunda
þorskveiðar með föður sínum.
Einnig fór hann nokkur úthöld á
síld og voram við þá sumarlangt
skipsfélagar hjá Gunnlaugi Karls-
syni á Voninni KE 2.
Aðalævistarf Sverris var samt
vörabílaakstur, sem hann hóf á
eigin bfl 18 ára gamall og stund-
aði sfðan í um 20 ár. A þeim vett-
vanti stofnaði hann m.a. ásamt
sex félögum sínum jarðvegs- og
malarflutningafyrirtækið Kamb
h.f.
Síðan stundaði hann svo lengst
af leigubílaakstur á Aðalstöðinni
h.f. Þó var hann alltaf handgeng-
inn sjónum. Fjóram sinnum eign-
aðist hann hlut í trillu, síðast bát-
inn Hring með sonum sínum. Á
Hring réra þeir á sumrin þar til
heilsuleysi Sverris tók að ágerast
fyrir nokkram árum.
Síðast bar fundum okkar æsku-
vinanna saman í flughöfninni
uppi í heiði. Þá sem endranær var
stutt í glettnina og gamansemina
hjá honum. Sú stutta stund leið
ljúf og sæl uns skylda leigubfl-
stjórans batt þar endi á.
Síst af öllu hvarflaði það þá að
mér að svo stutt væri í burtför
hans til fyrirheitna landsins, sem
æviför okkar allra stefnir til.
Þessum minningarbrotum um
hjartfólginn vin fylgja innilegar
samúðarkveðjur til ástvina hans
allra.
Blessuð sé minning Sverris El-
entínussonar.
Kristján A. Jónsson.
Kveðja frá Guðrúnu Hrönn Kristinsdóttur
Óvœnt, kœri vinur ert horfinn hér úr heimi,
hugljúf er sú minning, sem ég í hjarta geymi.
Björtu þroska árin við áttum saman heima,
yndislegar stundir, sem fegurð lífsins geyma.
Þín gœði voru perlur í traustu og tryggu hjarta.
Trúr og sannur gekkstu þinn lífsins veginn hjarta.
I öllum kynnum okkar ég fann hinn besta hróður,
hœði þekkti og reyndi, hve þú varst drengur góður.
Ég þakka liðnu árin og Ijúf og dýrmæt kynni,
lífið heldur áfram þótt vegir skilji að sinni.
Þín bjarta ogfagra minning í brjósti fólnar eigi,
ég blessa hana, vinur að hinsta œvidegi.
Ingibjörg Sigurðardóttir
Jón Sczmundsson ‘JreriCl ney <s CuzJatnsi ins
Zlmslýiptin fiér urðu sfcjót Zlpp tiífjaíía gjáin gíeið TLbfi á CiennifCjótafíey
tCdar þá er brunnu. geynuCi sjóðinn oífjar. friðuð CaTcgtijónum,
Mcíagamaít ólgarfíjót ZlncCir firauni íanga íeið Ciennar niður Cieyrist ei,
uncCir brauni þunnu. CincCin tcera sCptfar. CiuCin manna sjónum.
148 FAXI