Faxi - 01.09.1991, Blaðsíða 26

RÆJAR- 06 HÉRABSBÓKASAFNIB
Mánagötu 7 í Keflavík
Sími: 15155
Mikill fjöldi nýrra bóka,
geisladiskar og myndbönd.
Safnið er opið sem hér segir:
Mánudaga og miðvikudaga
kl. 15.00-22.00
Þriðjudaga — fimmtudaga
kl. 15.00-19.00
Föstudaga
kl. 15.00-20.00
MUNIÐ
ORKU-
REIKNINGANA
Eindagi orkureikninga er
15. hvers mánttdar.
Látið orkureikninginn
hafa forgang
Hitaveita
Suðurnesja
5bá*a._______________________
fólk. Taldi fóstra mín því Iíkiegt að
hver sem væri í fylgd með Dóru
mundi verða í vandræðum með að
koma henni heim til okkar.
Það leið líka langur tími án þess
að neitt sæist meira til gestanna.
Svo langur að flestir, nema ég,
voru famir að efast um að neitt fólk
hefði verið þama á ferð og hefði
bara verið um missýningu að ræða
hjá mér. Ég var þekktur að því að
vera frekar nærsýnn og sjá ekki vel,
langt frá mér. Þessi sjóngalli minn
var mér einnig kunnur og hefði ég
því sennilega verið farinn að efast
um þetta, ef ég hefði ekki trúað
Tinnu minni betur en mínum eigin
augum. Hún hafði að vísu ekkert
meira látið til sín heyra, en af því
var ekkert hægt að ráða í þessu
efni. Það var ekki hennar venja að
hlaupa gjammandi á móti gestum
eins og heimskir og ósiðaðir hund-
ar gerðu. Hennar háttur var að reka
bara upp nokkur bofs til að láta vita
þegar gesta var von, og áður en þeir
komu í augsýn, alveg eins og hún
nú hafði gert. En þegar gestirnir
svo nálguðust bæinn, þá lét hún
sem henni kæmi þeirekkert við.
Það var liðið á aðra klukkustund
frá því að við Tinna höfðum orðið
gestkomu vör, þegar ung kona,
húsmóðirin í Hagavík, Guðríður
Þórðardóttir, kom í ljós í túnfætin-
um suðaustan við bæinn. Hún kom
þar út úr hrauninu, þar sem það var
næst bænum, en ekki eftir neinni
götu, eða alfaraleið. Ekki var nema
stuttur spölur þaðan yfir túnið og
heim að bænum, en Guðríður hrað-
aði sér þó sem mest hún mátti. Er
hún hafði í fljótheitum heilsað okk-
ur, sem úti vorum stödd, er hún
kom, sagði hún strax frá því, að
hún hefði verið að koma með Dóru
til okkar, en sér hefði með engu
móti tekist að fá hana til að koma
með sér heim að bænum, og hefði
hún neyðst til að skilja hana eftir
þama austan við hraunbrúnina.
Var nú óttast að Dóra kynni að
taka upp á að fela sig í hrauninu. og
fór því fóstra mfn hið bráðasta með
Guðríði til baka, til að aðstoða hana
við að koma Dóru heim að bænum.
Áður en ákveðið hafði verið að
reyna að taka Dóm til dvalar á
heimili okkar, hafði fóstra mfn afl-
að sér nokkurra upplýsinga um
háttemi hennar og hvemig helst
ætti að umgangast hana, svo að
ekki til neinna vandræða kæmi.
Einkum var það hin mikla mann-
fælni Dóm, sem búist var við að
mundi valda örðugleikum, því
íbúðarhús var ekki hjá okkur, ann-
að en baðstofa, sem allt heimilis-
fólkið varð að búa í, bæði um daga
og nætur. Þá var og vitað, að Dóra
var mun mannfælnari við karlmenn
og forðaðist þá meira en konur, og
því var það, að fóstra mín fór ein
með Guðríði til að koma henni
heim til bæjar.
Þegar þetta gerðist vom ekki til
heimilis hjá okkur nema tveir karl-
menn, ég og fósturfaðir minn,
Brynjólfur Magnússon. Hann var
þá hátt á fimmtugsaldri, en ég 18
ára. Annað heimilisfólk, auk fóstm
minnar, Þóm Magnúsdóttur, vora
tvær stúlkur, sem báðar hétu
Margrét Jónsdóttir. Önnur þeirra
var miðaldra og var vinnukona á
heimilinu, og var hún nefnd
Manga. Hin var aðeins 13 ára og að
nokkm leyti uppeldissystir mín. og
var hún nefnd Magga.
Svo stóð á þennan dag, þegar
Dóra kom, að þá var fóstri minn
ekki heima, og var ég því eini karl-
maðurinn, sem heima var, og var
ég látinn fara í nokkurs konar felur
á meðan á því stóð að koma Dóm
heim að bænum, en það tók þó
nokkum tíma. Engum mundi þó
hafa tekist það betur en fóstm
minni. Hún var mjög aðlaðandi
kona. Og þótt stjómsöm væri hún
og hefði gott lag á að láta fólk sitt
vinna vel og mikið eins og þá tíðk-
aðist. held ég að allir, jafnt eldri
sem yngri, er eitthvað dvöldu á
heimili hennar, hafi elskað hana og
virt.
Sennilega hafa þessír eiginleikar
fóstm minnar, sem mörgum vom
kunnir, átt mikinn þátt í því, að
Dóm var komið fyrir til dvalar á
heimili okkar þetta sumar. Það fór
einnig svo, að fóstm minni tókst
mjög fljótlega að komast í náið
samband við hana, og umgangast
hana með þeirri lipurð, sem nauð-
synleg var við svo viðkvæma og
vandmeðfama sál, sem þar var um
að ræða.
Hins vegar tók það okkur, hitt
heimilisfólkið, miklu lengri tíma
að komast í nokkurt samband við
Dóm svo, að við hefðum mögu-
leika til að ná af henni tali, eða hafa
nein samskipti við hana.
Af mörgum óskiljanlegu í hátt-
erni Dóm fannst mér einna óskilj-
anlegast hvemig henni gat tekist, á
svo fámennu heimili og í svo litlum
húsakynnum sem þama vom, að
forðast svo rækilega að verða á
vegi okkar hins heimilisfólksins,
einkum karlmannanna, að ekki
hafði mér gefist neinn möguleiki til
að sjá hana fyrstu þijár vikumar,
sem hún var hjá okkur, eða jafnvel
lengur. Allan þann tíma hafði hún
þó um nætur sofið í rúmi, sem
henni var ætlað í baðstofunni, en
haft þann hátt á, að koma ekki í
baðstofuna, eða rúmið, fyrr en eftir
að allt hitt heimilisfólkið var sofn-
að á kvöldið, og fara ekki á fætur
að morgninum fyrr en allir aðrir
voru komnir á fætur og farnir út.
En á meðan hún var í rúminu
breiddi hún ævinlega eitthvað af
162 FAXI