Útvarpstíðindi - 09.12.1940, Blaðsíða 11

Útvarpstíðindi - 09.12.1940, Blaðsíða 11
„S æ t t u s t ! — Biddu guð fyr- ir þér! Nei, þá byrjaði fyrst fjand- skapurinn í fullri alvöru. Nei, þeir s æ 11 u s t ekki í þessu lífi". Oddur þagnaði, en var svo und- arlega kímileitur, að það var eins og hann væri að líta yfir heila ævi, heilar raðir af ýmislegum atburð- um, ýmislegum minningum, sumum skoplegum en sumum alvarlegum. Loks mælti hann: „Ég er nú samt á því, að fjand- skapurinn hafi ekki átt djúpar ræt- u'r, þótt hann væri óvinnandi á yfir- borðinu. Það furðaði margan, hvernig Jóhas sálaði komst af með allt sitt skyldulið. Það hefði varla farið svo, hefði ekki einhver staðið honum ná- lægur. Ekki svo að skilja, að G r í m u r rétti honum hjálparhönd! Nei, mik- il ósköp! Til þess mátti hvorugur þeirra hugsa. En það eru til margar krókaleðiir. Alls staðar barst Jónasi einhver hjálp að, jafnvel þaðan, sem hann átti sízt von á henni. Hann var að vísu vinsæll sjálfur, en þó voru menn honum ótrúlega greiðviknir. Það var nú í þá daga talað margt um leyniþræði milli þeirra, sem mesta þægð gerðu Jónasi, og Grá- feldseyrar. Og skuldirnar hans. — Það vissi enginn hvað um þær varð. Þær hurfu, — gleymdust, voru „stryk- aðar út" eða týndust. Og hver heldurðu, að hafi tekið börnin, hvert eftir annað jafnóðum og þau komust upp, og stutt þau til menningar ? Konsúllinn gerði það. Það var frábær ættrækni! — Eða hvað finnst þér? K o n s ú 11 i n n kostaði dætur Jónasar í kvennaskóla, hann ÚTVARPSTÍÐINDI hjálpaði Þórarni syni hans til að komast í stýrimannaskóla í Noregi, h a n n kQstaði Jón, sem nú er í Naustavík, til þess að læra á orgel. — En allt saman í mesta pukri. Því að ekki mátti G r í m u r fyrir nok kurn mun komast að því! Jónas grunaði a 1 d r e i, hvern- ig í öllu lá. Og síðast, þegar Jónas- heitinn lá banaleguna, — það var ekki nurl- að við neglur, sem þá var hjálpað upp á heimilið. Og þegar hann var dáinn, gerði Grímur sér ferð yfir um til ekkjunnar en — það var auð- vitað í hreppstjórnarer- i n d u m ! Nei, lagsmaður! — Það þarf sjaldgæft lundarfar til þess að halda við óbætanlegum fjandskap á yfirborðinu, beygja sig aldrei, sættast aldrei, kannast aldrei við það, sem menn hafa ofgert — en vera óvini sínum jafnan ósýnilega nálægur, leita uppi allar þarfir hans til þess að bæta úr þeim, vaka yfir velferð allrar fjölskyldu hans, en h a f n a gersamlega þakklæti hans, — uppskera aldrei annað en fjand- skap og illindi frá hans hálfu. Slíka menn langar ekki til þess að s ý n a s t betri en þeir eru. — En nú skulum við ýta við for- manninum okkar, lagsmaður. Ég vona, að nú sé eitthvað skriðið á lóðina okkar". Endir. Vizkukorn Rabindranth Tagore: Öxi skógarhöggsmannsins bað tréð um skaft. Tréð varð við ósk hennar. ... Sérhvert barn, sem fæðist, ber þess vott, að enn hefur guð ekki gefið upp alia von — um manninn. 123

x

Útvarpstíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Útvarpstíðindi
https://timarit.is/publication/715

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.