Útvarpstíðindi - 04.06.1945, Blaðsíða 10

Útvarpstíðindi - 04.06.1945, Blaðsíða 10
106 T5TVARPSTIÐINDI \ málverkið. Nýjabrum staðarins og gleð- in yfir húsakaupunum virtust enn ljóma í augum útgerðarmannsins. Þetta var hin gamla viðskiftablekking ;— að grípa tækifærið á réttum tíma. Hann beit Iíka þegar á öngulinn eins og marhnútur. Eg sá aðeins eftir því, að ég skyldi ekki hafa haft upphæðina helmingi hærri, því ég átti enn eftir að fá hana greidda. Og nú, vegna peningavandræðanna, þrátt fyrir rigninguna og óveðrið, hafði ég farið heim til hans, til að fá mál- verkið greitt. Hann var ekki heima. Kæmi í fyrsta lagi heim klukkan hálf níu. — Klukkan var átta. — og ég hélt áfram göngu minni í rigningunni. Um klukkan níu hringdi eg aftur dyrabliöllunni á húsi hans. — Jú, hann var kominn heim og birtist mér í eig- in persónu. — Því miður gat hann ekki verið að snúast í þessu núna. Það voru gestir hjá honum. Gæti ég ekki komið á skrifstofuna eftir.svo sem tvo daga? — Jú, mikil ósköp. Ég bað hann að af- saka ónæðið sem ég hefði bakað hon- um. Eg hefði aðeins litið svona inn, af því einu, að ég hefði átt Ieið fram hjá húsinu, laug ég umsvifalaust og reyndi að láta á engu bera. — Agætt, sagði hann og bauð mér vindil. Svo stóð ég aftur út á götunni, næst- um gegndrepa, jafn fátækur og áður en með vindil í munninum eins og „fínn maður". Þetta var grátklökkt og hlægilegt. — Hvaða tilgang hafði annars þetta auma Iíf? Á þessari stundu fannst mér lífið áþekkt lélegum skrípaleik, sem misti algjörlega marks, vegna þess, að eftir allt var hann of hátíðlegur. i— Já, þetta voru erfiðir tímar, um það þýddi svo sem ekki að vera að fárast. En átti ég ekki heilar fimm krónur í vasanum?. Ég mátti skammast mín fyrir að vera að kvarta. Hafði mér ekki stundum, þegar ég var næstum því búinn að gleyma því hvernig pen- ingar litu út, fundist ég gæti notið allra Iystisemda heimsins, ef ég bara ætti fáeinar krónur? Mér var hrollkallt. — Það var þægi- leg tilfinning að eiga peninga fyrir rjúkandi heitu kaffi, og geta sest inn í notalegan hita, í mjúkt og þægilegt sæti, hlustað á hljómlist og njóta þess að vita af óveðrinu úti. Lífið gat vissulega verið dásamlegt! Eg snakaði mér inn um hringekju- dyr aðalhótelsins í miðbænum, £g klæddi mig úr frakkanum við fata- geymsluna og fékk stúlkunni þar renn- bjlautan frakkann og hattinn, og gekk því næst inn í snyrtiherbergið. Mér veitti sannarlega ekki af að laga mig eitthvað til. Eg var í sannleika sagt sem hundur dreginn af sundi. I snyrti- herberginu var enginn, nema umsjón- armaðurinn, er stóð við snyrtiborð, í hvítum jakka, hátíðlegur og auðsveip- ur á svip, tilbúinn að vera gestum hjálpsamur ef með þurfti. — Þetta er nú meira veðrið, sagði ég til að segja eitthvað. — Já, það er slæmt — líka fátt um gesti í kvöld, sagði umsjónarmaður- inn tómlátlega. Eg þurrkaði framan úr mér rigning- una, lagaði á mér hálsþindið fyrir framan spegilinn og greiddi hárið. — Ósjálfrátt var mér litið niður á blauta, trostnaða og útataða skóna mína. — Þannig útlítandi gæti ég ekki sest inn í veitingastofuna. Það væri skrælingja-

x

Útvarpstíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Útvarpstíðindi
https://timarit.is/publication/715

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.