Nýtt kvennablað - 01.12.1946, Blaðsíða 13

Nýtt kvennablað - 01.12.1946, Blaðsíða 13
GUÐRÚN FRÁ LUNDI: AFDALABARN Hljóðin í drengnum vöktu hana til meðvitundar um, að þetta var ekki draumur, því ver. Hún hrökk saman og fékk titring fyrir hjartað í hvert skipti, sem hann lét til sín heyra. Drottinn minn! Var það kannske ekki nóg, að taka hana frá okkur, þó við fengjum ekki ómaga til að sjá um. Ljósmóðirin var hjá henni og hugsaði um barnið meðan verið var að smíða kistuna, og koma móður þess í gröfina. Aldrei hafði þeim gömlu hjónunum getað dottið í hug að mennirnir gætu verið eins góðir og hjálpsamir og þeir reyndust þeim á þessum sorgar- dögum þeirra. Allir voru hoðnir og húnir til að rétta hjálp- arhönd. Fáir reyndust þó eins og hiin Sigríður á Hofi, hrepp- stjórakonan. Hún saumaði Hkhjúpinn, og kom sjálf uppeftir, alla þá löngu leið, þegar kistulagt var. Atti hún þó fimm vikna gamla dóttur heima. Þórunn tók ástahréfið, sem komið hafði um göngurnar, og lét það ofan á hrjóstið á likinu. Þar hafði hún alltaf geymt það og lesið það á hverju kvöldi, og kannske oftar. Þess vegna var sjálfsagt að það fylgdi henni hlessuninni. Það kom engum öðrum við. Svo var lokið skrúfað á kistuna, og henni ekið burtu, eftir að fólkið hafði þegið kaffi sér til hressingar. Gamla konan stóð grátandi í hæjar- dyrunum, þegar siðasta barnið hennar var flutt hurtu. Bara að hún hefði mátt verða samferða. Hvað átti hún svo til að lifa fyrir hér eftir. Þá heyrðist til ungbarnsins innan úr bað- stofunni. Þórunn flýtti sér inn. Var hann kannske að minna hana á, að hún þyrfti eitthvað að hugsa um hann, blessaðan nvunaðarleysingjann? Elsku drengurinn minn, andvarpaði hún. Bara að ég gæti gengíð þér í móður stað, en ég finn, að ég get það ekki. Hún var orSin of stirðhent til að handleika svona lítið barn, henni fórst óhönduglega að skipta á honum, og hún grét aðeins og andavarpaði: Hvað eigum við að gera með smábarn? Mér finnst ég ekki einu sinni geta snert á t honum, hann er svo lítill. Það hefði verið betra að hann hefði fengið að deyja með henni. — Hann stækkar eins og önnur börn með timanum, sagði maður hennar, hann hafði verið fáorður þennan tíma; en aldrei talaS æSruorS. Þegar ljósmóSirin fór tók þó við það erfiðasta. Þórunn gat ekki sofnað fyrr en eftir langan tima i hvert sinn þegar þurfti að vakna til barnsins á nóttunni. Það kom því stundum fyrir, að gamli maðurinn var að reyna að hugsa um hann svo aS hún gæti sofið. Það gekk ekkert mjög illa. Lítið bætti þaS, þegar Beta gamla, systir Þórunnar, kom einn daginn kjagandi upp eftir. Þórunni þótti samt gott að fá hana á heimilið. — Ég er nú búin að labba alla þessa leið, bara til að sjá þig, og vita hvort ég gæti ekki eitthvað létt undir með þér, blessuS manneskjan, sagSi hún þegar hún var setzt niSur. — Já, ég segi nú ekki margt, þvílíkar fréttir, sem ég fékk héSan, alveg finnst mér þetta óskaplegt, aS þiS fariS að taka að ykkur barnið, komin á grafarbakkann. Hvernig getur nokkur maður ætlast til þess. Ég segi nú fyrir mig, að ég get nú tæplega verið í sömu baðstofu og ungbarn. — Þú hefur nú líka komizt blessunarlega hjá því, sagði Hannes gamli, dálítjð meinfýsinn, því að Beta var piparmey. — Bless- uS reyndu aS stinga upp í strákinn, svo að hann þegi, sagSi hún í hvert skipti, sem heyrSist í drengnum, og svo rausaSi hún og barmaði sér fyrir hönd systur sinnar. — En hver er faðir barnsins? Getur hann eða hans fólk ekki alveg eins Iiugsað um það og þið. Það er víst jafnskylt honum? spurði NÝTT KVENNABLAÐ f hún svo allt í einu, upp úr öllum raunalestrinum. Þórunn leit kvíðafull til Hannesar. Hún gat ekki svarað slíkum spurn- ingum. Beta spurði aftur. Þá svaraði Hannes: — Ætli það vilji margir viðurkenna frændsemi hans. Þær eru lokaðar þær einu varir, sem gátu sannað það. •— Já, drottinn minn sæll og góður. Hvað er nú að heyra þetta. Þarna er unga fólkinu rétt lýst. Svona eru déskotans karlmennirnir, liggur mér við að segja. — Mér heyrðist þú segja það, sagði Hannes gamli hálf gramur. Beta var vandræða manneskja alltaf þegar hún kom á hans heimili. Hann hefði helst kosið að vera laus við heimsóknir hennar. Þórunn var síóánægð eftir hennar komur. Hún var lítilsigld í verunni, og mótlætið og ástvinamissirinn hafði gert hana ennþá veiklaðri, svo fjasið úr Betu féll í frjósaman jarSveg. Daginn eftir var Hannes mikið úti við. Þegar hann loksins kom, þóttist hann sjá, að eitthvað væri á seiði, fyrir þeim systrunum. Hann heyrði Betu hvísla að Þór- unni: — Láttu mig færa það í tal við hann, við skulum nú sjá hvort hann tekur ekki sönsum. Hún settist beint á móti hon- um, þar sem hann sat yfir Ijúffengri ketsúpu, og sló öðrum hnefanum, krepptum ofan á hinn, meðan hún rausaði: — Ég hef nú séð ráð, skal ég segja þér, Hannes, en þú verður að hlusta á mig, og fara eftir því sem ég segi, og vera nú einu sinni ráSþæginn. Þú verður að koma barninu í fóstur, annað dugar ekki. Hún heldur það ekki út, að vaka yfir barn- inu svona, hálfar og heilar næturnar. Það brá fyrir kergju- svip á Hannesi — Mér finnst hann nú sofa lengst af, anginn litli, svaraði hann þurrlega. — Sá gerir það nú, þetta er ó- spektar angi, og verður líklega fullerfiður ykkur ef honum vex fiskur um hrygg. Og svo allt þetta þvottavesen. Hún er engin manneskja til þess, hún Þóunn, ofan á allt sitt dé- skotans mæðubasl. Þú skalt nú bara fara og reyna við hana Önnu á Læk, hún hefur stundum tekið krakka. Hún lætur bjálfann sinn gæta að þeim þegar þau komast á fót. — Bjálfann sinn, át Hannes eftir, hálfvitann, eða hvaS? Þau geta víst fariS sér að voða fyrir þeirri fóstru. — Ellegar þá hana Siggu í Króki, hún tók krakka í fyrra. Hún lætur þau nú hara liggja og góla, og þeytir rokkinn. — Nú, það eru aldrei staðir, sem þú telur upp, sagði Hannes þegar Beta var búin að koma með margar tillögur, sem hún felldi þó að mestu leyti sjálf, jafnharðan. Þórunn lagði ekkert til málanna. Það hafði eins og svolítið birt til í hugskoti hennar; þegar hún hugsaði til þess að losna viS barnið, og heimilið yrði jafn þögult og það var áður. — Ég get nú sagt þér það, sagði Hannes þó loksins er hann komst að, — að ég hef aldrei hugsað mér að láta hann fara héðan meðan viS lifum. María mín hefSi sjálfsagt ekki viljað Mta hann flækjast, og líklega ekki trúað bðrum betur fyrir honum en okkur. — O sei, sei, þú getur svo sem verið dig- urmæltur, þú þarft ekki að hugsa um hann. En það get ég sagt þér, að Þórunn þolir þetta ekki, það máttu vita. Þú leggur hana í gröfina líka, með þessu hattalagi. Og nú barði hnefinn svo vel útilátið högg, að small í. — Og ég býst við að hún nái sér, sagði bóndi kæruleysislega. Hún hef- ur heyrt til ungbarns fyrri. Ég hef hugsaS mér að útvega henni hjálp, þó þaS hafi dregist vegna alls þessa umstangs, og svo er nú stutt síSan yfirsetukonan fór. — ÞaS er nú sem ég sjái, að þú fáir manneskju hér upp í afdali, og svo þarf nú eitthvað að borga þeirri manneskju, sagði Beta. — Ég býst nú við að það þyrfti líka eitthvað að gefa með barninu, ef því væri komið í fóstur, svaraði hann, um leið og hann gekk fram. Það er víst nær að fara að gefa kúnum, en aS jagast viS kerlingarfjandann. Beta kinkaði kolli hughreystandi framan í systur sína. — ViS skulum nú sjá, hvort hann reynir ekki að' koma stráknum í dvól. Framhald.

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.