Nýtt kvennablað - 01.01.1952, Blaðsíða 8

Nýtt kvennablað - 01.01.1952, Blaðsíða 8
þegar þau skömmu seinna fluttu til Reykjavíkur, fór hún með þeim. Jón og Sólveig felldu hugi saman. En fóstra hans, sem var skaphörð og dramblát, hefur sennilega ætlað fóstursyninum betra gjaforð, og þegar hún komst að samdrætti þeirra varð hún alveg æf. Jón var sendur með fyrstu ferð til Danmerkur og var reynt að sjá svo um, að hann gæti ekki kvatt Sólveigu, þó mun hann hafa getað kvatt hana og lofað að reynast henni trúr. Það segir fátt af því, sem gerðist eftir að Jón fór, en röskum mánuði seinna, sáu menn hér í sveit, tvo menn koma ríðandi, á þriðja hestinum var bundinn kvenmaður. Þetta var Sólveig. Svona var hún færð foreldrum sínum, hún var orðin brjáluð. Það þarf ekki að gefa neinar skýringar hvað hefur komið fyrir, þegar fátæklingarnir eiga í hlut, enda var Sól- veigu sleppt við túngarðinn og hafa fylgdarmenn víst ekki þótzt þurfa að fara lengra. Hún var blá og marin og særð undan böndum, um meðferð á henni veit guð einn, en hún hefur aldrei fengið heilsu. Framan af var hún óð, en nú orðin hæg og slillt, en alltaf er hún að bíða eftir manninum frá útlöndum. Margar sögur voru á lofti, hvernig Sólveig hefði farið svona. Flestir héldu, að hún hefði tekið sér svo nærri aðskilnaðinn, en verri grunsemdir lágu í loftinu. Og þegar þýzkur læknir, mörgum árum seinna, var á ferð og var fenginn til að líta á Sólveigu í einu kastinu, sagði hann hik- laust, að brjálæðið væri eiturverkanir. Það er mælt að Jón hafi tekið sér mjög nærri veikindi Sólveigar, þegar hann frétti um þau. En Sólveig auminginn er ein í kofaræskni hér í þorpinu og lítur gömul kona eftir henni. Hvert skipti, sem skip kemur sezt hún á sama stað í fjörunni og segist vonast eftir manni með skip- inu. Guðrún þagnaði og við riðum hljóðar um stund. Ég vissi nú hvers vegna Jóni brá svo mikið, þegar hann sá konuna hjá steininum. Við riðum í hlaðið á.heimili Guðrúnar, sprettum af hestunum og gengum í bæinn. Ég fann strax, að hér mundi ég una mér og reyndist það rétt. Sumarið var gott og heimilið ágætt. Um haust- ið, þegar ég kom aftur út í þorpið var Sólveig dáin, hún fannst örend undir stóra steininum í fjörunni, og var nýbúið að jarða hana. Ég gekk upp í kirkjugarð. I einu horninu var nýorpið leiði. Eg fann mér tinkrús, fyllti hana af vatni, tíndi fáein blóm og lét í krúsina. Þetta lét ég á leiði Sólveigar, það var fátæklegt, en það voru þó einu blómin, sem á Ieiðið hafði verið látin Um haustið, eftir að ég kom suður hitti ég Jón kenn- ara við og við. Við töluðum alltaf nokkur orð saman og svona liðu mörg ár. Ég fluttist burtu og vissi ekk- ert um Jón, og í huga mínum fyrntist yfir þessa at- burði. En fyrir nokkru dreymdi mig draum. Eg þóttist

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.