Nýtt kvennablað - 01.01.1952, Blaðsíða 12

Nýtt kvennablað - 01.01.1952, Blaðsíða 12
r---—-¦» 1 MABGKÉT JÓNSDÓTTIR: FLÓTTI NY FRAMHALDSSAGAj Framh. Hann hafði gengiS eftir henni með grasið í skónum. Nú skildi hún — og hafði reyndar skilið þaS fyrir löngu, að Björn var ólíkt meiri maður en Þorsteinn .En þó hafði hún tregað hann svo óendanlega sárt — og ekki getað orðið hón- um afhuga. Um þessar mundir var Eva horfin af vettvanginum og farin til útlanda. Ingigerður hafði frétt, að hún væri þar í hús- stjórnarskóla, og síðar var sagt, að hún væri komin á eitthvert ríkismannsheimili — stofustúlka, eða eitthvað þess háttar. Síðan vissi hún ekki, hvað henni leið — en hún hataði hana jnnilega — og vonaði, að hún þyrfti aldrei framar að mæta henni á lífsleiðinni. Það fór svo, að Ingigerður lét undan þrábeiðni Bjcirns og giftust þau siðan. Reyndist Björn hinn nýtasti maður í hví- vetna. Hann sneri sér að verzlunarstörfum og komst vel áfram, sem kallað er. — Faðir hans hafði verið allvel efnum búinn og látið honum eftir talsverðan arf. ÞaS var því hægara fyrir hann aS koma fótum undir sig. Þau Ingigerður og Björn eignuðust brátt snoturt heimili, og allt gekk sæmilega. Það skorti aðeins á, að hún var manni sínum lítt unnandi en hélt áfram að syrgja annan mann. Hún vissi það nú vel, að þetta hafði veriS ímyndun ein. En hún uppgötvaði það aðeins helzt til seina. Þeim hjónum varð heldur eigi barna auðið — og skyggði það á, einkum virtist Björn þrá það mjög að eignast afkvæmi. Hann var konu sinni góður og umhyggjusamur og unni henni hugástum, að minnsta kosti fyrstu árin. Þau ferðuðust til útlanda, áttu fallegt hús og snoturt innbú, og allt sýndist leika í lyndi að ytra útliti. Og smátt og smátt breyttist einnig viðhorf Ingigerðar til bónda sins. Hún skildi, að hann var mannkostamaður, mesti dugnaðar- og framfaramaður og mikils metinn af öllum, sem komust í kynni við hann. Hún fann og viðurkenndi með sjálfri sér, að hún var vel gift og hafði komizt í góða stöðu. Tíminn græddi smám saman sárið, er hún hlaut forðum á leiðinni til hins forna, fræga þingstaðar. Hún var nú farin að óska þess heitt og innilega, að eign- ast barn, helzt dreng. ÞaS mundi gleSja Björn svo óumræði- lega — og 'þá hefði hún einnig meira til þess að lifa fyrir og annast um. Og svo eitt vorið, er þau höfðu verið gift í tæplega sex ár, virtist óskin ætla að rætast. Ingigerður trúði því tæpast, fyrst í stað. En svo hafði hún tal af lækni og fékk að vita vissu sína. Nú beið hún aðeins eftir tækifæri, sem væri nógu hentugt, til þess að segja Birni gleðitíðindin. Satt að segja kom hún sér varla til iþess. Þá dundi reiðarslagiS yfir. IngigerSur var alveg grandalaus. Hún hafði ekki orðið vör við neitt óvenjulegt í fari Björns, ekki heldur hafði hún veitt 'því eftirtekt, að hann væri meira fjarverandi frá heimili sínu cn endranær. Hann tók allmikinn þátt í félagslífi og ýmsum op- inberum málum, og hún hafði ávallt látið það afskiptalaust. Verulegt ástríki hafði heldur ekki verið með þeim hjónum — ekki frá hennar hálfu. Hún hafði verið fálát við mann sinn framan af, innt eiginkonu skyldur sínar gleðilítið, hugsað vel um heimilið og ekki átt marga kunningja. Lífið hafði gengið sinn venjulega gang, og smám saman hafði vaninn fellt allt í skorður. — Og hina veiku og viðkvæmu spíru ástarinnar, sem á síðustu árunum hafði skotið rótum í hjarta Ingigerðar, hafði hún dulið vandlega og ekki rætt um við mann sinn, eða látið hann verða varan við neina breytingu, hvorki í athöfnum né orðum. Björn hafði brugðið sér að heiman í nokkra daga, til þess að stunda laxveiðar. Það var engin nýlunda, því aS hann var vanur að gera það á hverju sumri. Og einmitt þá daga sem hann var burtu háfði Ingigerður nptað tækifærið og taiað við lækni sinn. Nú beið' hún heimkomu bónda síns meS meiri óþreyju og eftirvæntingu en hún hafði nokkru sinni áður gert. Og þá einn morguninn, er hún var að Ijúka við að þurrka af í stofunni, færði pósturinn henni bréf. Það var rithönd bónda hennaT utan á því. Hún varð alveg hissa, er hún leit á utanáskriftina. Hann var ekki vanur þvi að skrifa henni, þótt hann væri aS heiman nokkra daga. Líklega ætlaði hann aS verSa einum eða tveim dögum lengur — og vanhagaði kannski um eitthvaS. Hún reif bréfið' upp frammi í anddyrinu, þar sem hún hafði veitt því viðtöku. Bréfið var þó nokkuð langt, en hún kunni það samt orðrétt, hún hafði lesið það upp aftur og aftur. ÞaS hljóSaSi svona: Kæra Ingigerður! Síðastliðnar vikur og mánuði hef ég ætlað að tala viS þig um alvarlegt mál, sem varðar okkur bæði. Þegar ég kvæntist þér, var ég svo bjartsýnn að trúa því, að mér mundi takast aS vinna ást þína. En ég er fyrir liingu búinn að missa þá trú og von. Ég er viss um, að þú býrð yfir miklu meira ástriki en þú hefur getað auðsýnt mér. Eg gekk auðvitað ekki að því gruflandi, er við giftumst, aS þú elskaðir annan mann, en ég hélt, að það hlyti aS breytast. En nú er svo komið, að ég óska þess, að við slítum samvist- um fyrir fullt og allt. Ég hef fengið ást á annarri konu og ætla mér að kvænast henni, svo fljótt sem auðið verður. — Ég þykist þess fullviss, að þú 'sért svo þroskuS manneskja, aíS þú takir þessu skynsamlega — og ég veit, aS þú þekkir mig það vel, að þú skilur, að ég stíg ekki þetta spor nema af því, að ég álít það rétt allra hluta yegna. Þú ert ung ennþá og mörgum góðum hæfileikum gædd. Lífið getur gefið þér ýmis tækifæri — og boðið þér eitthvaS betra en aS lifa í hjónabandi meS manni, sem þú getur ekki unnaS. Og aS lokum. — Ég vona, aS þér hafi að ýmsu leyti ekki liðið svo mjög illa þessi ár, svo a)5 þig þurfi ekki beinlínis að iðra þess, þó að þú giftist mér. — Nú ert þú frjáls. Eg vona að þú verðir frelsinu aðeins fegin — og gerir mér á engan hátt erfitt fyrir. Fjárhagslega skal ég sjá þér borgið — eins og mér ber skylda til. — Síðan voru kveðjur og umtal um, aS ákveða allt nánar munnlega. Ingigerður fann ennþá máttleysiS, sem hafSi lagzt yfir hana eins og martröS. Hún gat hvorki hreyft legg né liS, til þess aS byrja meS. Hún stóS frammi í forstofunni og studdi sig viS vegginn og horfSi fram fyrir sig sljóum augum eins og glópur. Svo áttaSi hún sig það mikiS, aS hún komst inn í svefnherbergi þeirra hjónanna meS bréfiS í hendinni og lét fallast þar niSur á stól — og tók aS lesa þaS aS nýju. Nei, hún vildi alls ekki sleppa Birni nú. Þetta var einhver 10 NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.