Nýtt kvennablað - 01.11.1952, Blaðsíða 10

Nýtt kvennablað - 01.11.1952, Blaðsíða 10
Af ávöxtunum skuluö þér þekkja {jíí Það er mikiS talað um styrjaldarundirbúning, og víst er um það að mikið virðist standa til. Það lýsir því, hversu mikið er af íllsku í mannirium, sökum þess að hafnað hefur verið hin- um sanna grundvelli friðarins, en þess í stað gengið á mála við annað en Guð himinsins. Mikla vizku hefur þó GuS lagt manninum til, og sem betur fer er ekki öll vizka notuð til illra verka. Hin sanna vizka er þó í því fólgin aS þekkja GuS kærleikans og gera hans vilja. En afstaða mannsins gagnvart Guði birtist einungis í verkunum, hvernig breitt er við náung- ann. Þvi eins og stendur skrifað: Af ávöxtunum skuluð þér þekkja þá. ÞaS er svo margt, sem gerist hér í voru litla landi, sem ekki hefur skógana til að státa af og er því eins og skegglaus unglingur, en er samt stórbrotið í fegurS sinni og tign og ætti það eitt skilið að fóstra einungis göfuga þjóð. Göfgið kemur frá hjartanu, en ekki heila. I hjartanu er uppspretta hins sanna lífs. Það, sem munnurinn mælir hefur ekki mikið gildi, ef verkin vantar, því aS þótt tungan tali getur þó hjartaS veriS kalt og grimmt, og er hvergi vissara en að svo sé. þar sem mest er talað um kristindóm. Auðtrúa sálir láta oft blekkjast af þessu, halda að hér sé um svo vel kristinn mann að ræða, af því hann talar svo mikið og fagurlega. Nei, vel kristinn maður sýnir ávallt trú sína í verkinu. Ég get þó ekki annað en minnst á hinar ágætu ræður, já sönnu ræður, sem haldnar hafa verið undanfarna sunnudaga, vegna prestskostninga hér í Reykjavík. Þar hafa sannarlega verið vel skýrðar, í mæltu máli, tilfinningar hinnar sönnu mann- göfgi, sem er grundvöllur kristninnar, sígildur, og fellst í einu orði, sem er Kærleikur. Þennan grundvöll birtir svo einstakl- ingurinn meS lífi sínu gagnvart meðbræðrum sínum, því aS þaS er fullvist, að af verkunum einum verSur maðurinn þekkt- ur, ekki af því, sem syndugum manni getur orðið á, eða yfir- sést með, heldur því, sem hann áslundar með lífi sínu. Kristindómurinn flæðandi fram af vörum, og enda þótt farið sé vikulega í kirkju, og þar með biblían á lofti, bjargar í engu ef verkin vanta, þvi þannig fóru Farísearnir aS. HjartaS var þrátt fyrir allt þetta ófrjótt, hart og kalt. Mér dettur svo oft í hug dæmisagan um miskunnsama Sam- verjann. Er hún ekki sláandi og sígild. Farísear eru ekki síSur til í dag en á dögum frumkristninnar. Já! Á ég að gæta bróð- ur míns? Hugsar þú svona, og framkvæmir verknaðinn með því að gera ekkert, eða ef til vill verra en það? — Þessi farí- seaháttur er nú ekki síður ríkjandi hjá þeim, sem halda að þeir séu betur kristnir en fólk almennt. Ég hygg, aS fólk al- mennt sýni meiri bróðurkærleika, en hinir, sem meira tala og þykjast hafa meiri þekkingu. Dæmisagan um misskunnsama Samverjann sannar einmitt þetta. Það var nefnilega Samverji, sem miskunnarverkið vann, en það var álitið að í þeim væri illur andi. Þannig er iþað með sértrúarflokkana hér, þeir segja beinlínis í kenningu sinni, um þá, sem eru þeim ekki sammála, eða ekki skrifaðir i félagaskrá þeirra, að þeir séu „þjónar Djöfulsins." Þetta er fagur dómur! En sem betur fer er þetta nú ekki úr- slitadómurinn, því að víst er, aS margur vinnur Guðsverk í kærleika til meðbróður síns, þó hann sé ekki í sértrúarflokki, og fulivíst er, að aðrir, sem þeim tilheyra, haga sér verr. Eiginkærleikurinn, sem nóg er nú af, leiðir einungis til þess að sýna falska mynd af guðseðlinu, og leiðir manninn til hörku HAUSTMYND 0 jörS, er brann í gliti gulls og víns er gullinfölva og dimmum roSa slegin sem máSur glilsaumshjúpur helgilíns um hœSarturna og brekkur lyngs sé dreginn. Hver blómskál ilms, er heitan vordag villl og vænggyllt skordýr seiddi í glöSum leikjum er nú sem goluandar, undur slillt, af opnum kerum veifi fórnarreykjum. En tunglíS fullt úr skýjagluggum skín viS skuggagrœnan heiSarássins boga og varpar, meSan haustsins dagur dvín, úr dimmum bláma rauSum álfalogœ. Hildur úr HlíS. og ósæmileika gagnvart meðbræðrunum. Ég hef fulla ástæSu til þess að ætla það, að mest sé um þennan mismun á meðal fólks í sértrúarflokkunum, eftir því sem ég hef kynnst þeim, eða fólki þaðan, og líkast til hvergi siðlausara til en hjá þeim, sem telur sig æðstan allra í kenningu, en stendur fjarstur almennri kirkju í venjum. Það er vel, ef kristindómurinn nær þeim tökum á einstaklingnum, sem til betrunar leiðir, en þegar hann nær ekki hjarta mannsins, en aðeins höfði, verður hann sérgóður farísei. Sértrúarflokkarnir allir, undantekningarlaust, segja hver um sig, að þeir séu með það eina sanna. En við þurfum ekki að leita til neins flokks í þessum efnum, því að hver maður hefur frjálsan aðgang að Guðsbók og getur leitað þar þeirrar fræðslu, sem með þarf, og Guð er allstaðar að finna, og enginn verður hótinu betri þó hann sé í sértrúar- flokki, en stór hætta er á aS fólk hljóti þar óbætanleg sár, eins og dæmin sanna bezt. Má leita mjög vel, meðal fólks almennt, til þess að finna hliðstæðu að jafn siðlausu tillitsleysi og komið hefur fyrir frá einum slíkum flokk, og það í alvarlegu atviki og sem aldrei verða fengnar bætur á. Það virðist koma úr harðri átt, þegar slikt getur átt sér stað, innan að, frá þeim, sem prédika aðra „Djöfulsins þjóna" af þvi að þeir tilheyra þeim ekki. Þetta vita allir, sem hafa hlustað á prédikanir þeirra að nokkru ráði. „Vei yður farísear og liræsnarar" var sagt, og þetta yrði áreiðanlega ekki síður mælt í dag, á tim- um sér-elskunnar og hrokans. ÞaS er sannarlega tími til kominn til þess að landslíður al- mennt, fari að skoSa afstöðu sína til þessara flokka, sem eru svo alveg ófeimnir aS senda út um landsbyggSina líS sinn til þess aS smala saman fé manna, til þess að halda sér uppi á, svo nokkrir gæðingar þar fái lifað sem fínir menn, en sem halda að séu að vinna fyrir h'Sinn. Það verða þó sannarlega fáir af slíkum, sem gera það. Og ekki fremur en þeir, sem tilheyra almennri kirkju, þar á meðal er, í sannleika, margt gott fólk, því þaS birtir kærleika sinn í verki, og eflir samúS og samhug meðal manna, í því verkar Guðs andi, og óafvitandi er það leitt af anda Guðs til góSra verka. Guð krefst af manninum skýlausrar hlýSni, hlýðni eins og Kristur sýndi, og Kristur sýndi í verkinu hvernig framkoma, gagnvart vinum og meðbræðrum á að vera. Orðaflaumur, — innantóm orð eru blekking ein, hversu íögur, sem þau virðast vera. Og eins og stendur skrifað: Þótt ég talaði tungum manna og engla, en hefði ekki kærleika yrði ég hljómandi málmtir og hvellandi bjalla. GuSrún Jónsdóttir. ?, NYTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.