Nýtt kvennablað - 01.11.1952, Blaðsíða 13

Nýtt kvennablað - 01.11.1952, Blaðsíða 13
Hvert síefnum við? Tímans straumur céSir í endaleysu geiminn, umbreytinga alda ný yfir svífur heiminn. Þetta sagði Kristján Jónsson á sinni tíð og þetta er einmitt það, sem allir menn segja á öllum tímum. Hver sá, sem fær lifað nokkra ævi hlýtur að sjá tímana breytast og meira að segja mennina með. En það eru ekki nærri allir á sama máli, hvert stefnir með breyt- ingar mannverunnar á hverjum tíma. Þeir eru líklega allt eins margir, sem finnst, að mannskepnan eigi tæpast hægara með að halda í horfinu, þegar mjög ört miðar fram í áttina til velmegunar. Drottinn hefur líka sjálfur sagt. „Gangið inn um þrönga hliðið, því að vítt er hliðið og breiður vegurinn, er Hggur til glöt- unarinnar og margir eru þeir, sem ganga inn um það, því að þröngt er hliðið og mjór vegurinn, er liggur til Hfsins, og fáir eru þeir, sem finna hann." Allir kristn- ir menn vita, að Frelsari heimsins sagði þetta ekki af neinni dómgirni yfir samtíð sinni, heldur af guðlegri þekkingu á eðli mannanna. Hann þekkti ofurvel þrá mannsins eftir sælu og vellíðan. En hann vissi eins vel um skammsýni manneskjunnar og ofmati hennar á þessum tímanlegu og hverfulu gæðum. Hann sá það fyrir sér, að bótt hann hefði komið til iarðar vorrar, til þess að birta mönnunum fagnaðarboðskap Himn- eska föðurins, um eilífSar eSH og uppruna mannsál- arinnar og um æSstu sælu hennar í samræmi oe sam- hlióSan viS bann vilja GuSs, sem hann boSaSi. Já, þótt hann hefSi Iagt líf sitt aS veSi fyrir þetta mis- lynda mannkyn, þá mvndi þaS brátt fyrir allt halda áfram aS tigna og tilbiðja auðlindir jarðarinnar. Og þótt það með annarri hendinni vildi fegið halda hon- um og hans kærleika, þá myndi það þó löngum falla fram fyrir gullkálfinum og láta heimsandann ginna sig, til bess að afneita krafti trúarinnar. Mennirnir breyta tímunum og tímarnir breyta einn- ig mönnunum. Þó eru mennirnir misjafnlega háðir ólgu tíðarandans, fer það eftir andlegri festu og lund- arfari einstaklinganna. Sumir eru eins og fisið, sem fýkur fyrir hverjum vindblæ, aðrir eru þéttari og þyngri í sér og reyna að þrauka á sinni götu, þótt mis- vindi tízku og tyldurs leitist við að toga til ýmsra hliða. En áreiðanlega alltof margir eru þeir, sem láta eft- irsókn eftir fallvöltum auði og munaði ráða mestu um allt viðhorf sitt til lífsins. Þeir meta heill og ham- NtTT KVENNABLAÐ ingju mest eftir því hve miklu þeim tekst að hrúga saman af fjármunum, til þess eins og þeir hyggja, að skapa sér og sýnum örugga lífsafkomu. Kapphlaupið um vel launaðar stöður er svo hart og óskammfeilið, aS einskis er svifist í íllkvittni og undirferli til þess aS koma árinni, sem bezt fyrir. Þá er ekki hægt aS sjá, að þetta boSorð: „Þú átt aS elska náungann eins og sjálfan þig", hafi nokkurn tíma borist til eyrna þeirra, sem kapphlaupið heyja. Sjálfsagt er mannkynið sjálfu sér Hkt á öllum þeim tímum, sem við höfum sögur af, að minnsta kosti hefur mönnunum ekki munað nokk- uð á leið í góðleik í minni tíð, ef ég ætti að bery sam- an það fólk, sem ég umgekkst í uppvexti mínum heima, austur undir Eyjafjöllum fyrir 20—30 árum. Þá var fólkið glatt og hjartanlega ánægt yfir því, sem nú væri kallað mjög H'tið eða ekki neitt af þeim hortugustu, sem aldrei þykjast fá fulla sína hít. Þá átti þessi þjóð líka miklu færri falsspámenn! Þá voru menn og konur ekki komin upp á það lag, að spila á eigingjarnar hvatir meðbræðra sinna til þess að koma sjálfum sér í mjúkinn. Þá hefði það þótt fyrir sögn að nokkur Is- lendingur léti hafa sig í það, að æsa þjóðina upp í óhollustu við land sitt og samfélag. Þá þótti það sómi að vera góður þegn og geta goldið mannlega til allra stétta. Það er að segja það þótti sómi að geta goldiS keisaranum þaS, sem keisarans var, og GuSi það, sem Guðs var. Og víst er um það, að við lslendingar, eins fámenn- þjóð og við erum, getum ekki búist við að halda hlut okkar, sem sjálfstætt ríki, ef við leitumst ekki, hvert og eitt okkar, við að styðja þjóðfélagsheildina eftir mætti. Ef við gerumst svo léttúðug, að meta meira allskonar óþarfa, tildur og íburð, sem ekki megnar að skapa nokkra varanalega heill, þótt margur virðist trúa að það sé þaS eina nauSsynlega, ef að dæma má eftir orðum og æSi ýmissa samtíSar manna og kvenna. Ég held aS þaS sé einmitt þessi óseSjandi græSgi, sem veldur því, aS svo mörg blessuS börn okkar daga hneigjast til óráSvendni. Eg held aS börn okkar tíma heyri allt of sjaldan fyrir sér ánægju yfir því, sem GuS gefur til bjargar og blessunar. Heldur miklu fremur, að allt sé of Htið og, að það beri að stefna að því að nálgast meira og meira, svo að hægt sé að bæta við sig einhverjum munaði og nautnum og hafa það ennþá betra en nokkru sinni fyrr En hvaS er þaS, sem veldur öllum þessum ófagnaði, sem að nú virðist steðja að okkar andlegu velmegan. 1 fæstum orðum er það óhollusta við Krist og hans heilnæmu kenningu, en ofmat á veraldlegum gæðum. Allir eiga hér einhverja sök á. En þó fyrst og fremst þeir, sem á undan eiga að ganga. Kristið og. siflað 11

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.