Nýtt kvennablað - 01.01.1954, Blaðsíða 12

Nýtt kvennablað - 01.01.1954, Blaðsíða 12
GuSrún frá Lundi: ( ÖLDUFÖLL FRAMHALDSSAGAN „Þú heí'ðir átt að lol'a þeim að vera þar, sem þeir voru. Þeir hafa víst aldrei gengið bláir eða blóðugir undan Bensa." „Nei, það hefur aldrei komið fyrir, hann hefur allt- af verið góður við þá. En mér ofbauð, þegar hann greip upp steininn og drengirnir hermdu þetta eftir honum. Þú hlýtur þó að sjá það og viðurkenna, að mér var það hreint ekki láandi," sagði Gréta og saup á- nægjulega ilmandi kaffið. Þá geystist Þorbjörg í Nausti inn, bauð góðan dag og bað Signýju að lána sér eldspýtur, hún hefði hvergi getað fundið stokkinn heima hjá sér. Þá var sjálfsagt, að hún drykki kaffi, fyrst hún kom áður en búið var úr könnunni. Þor- björg settist á rúmstökkinn hjá Siggu, sem ekki var farin að hreifa sig og sagði að alltaf væri vandi vel boðnu að neita, einkurn þegar kaffilyktin væri svona góð og freistandi. Gréta ræskti sig áður en hún byrj- aði samtalið við mágkonu sína, saup á kaffinu og ræskti sig aftur. „Ekki trúi ég öðru en þér hefði of- boðið, Þorbjörg, ef þú hefðir séð til Bensa, þessa eftir- lætisgoðs þíns í gær," sagði hún með meinfýsnu glotti. „Hann bara tók upp stein og ætlaSi að kasta honum í sveitamann, sem kom í því mesta sakleysi, sem hægt er að hugsa sér og spurði eftir móður hans og svo laug hann, að hún væri ekki heima." „Ég var nú að hengja út þvott alveg eins og þið og sá til hans," anzaði Þorbjörg. „Ætli þú hafir ekki séð anzi lítið, hvað saklaus hann var. Eg hefði áreiðanlega ekki verið neitt óánægð yfir því, þó hann hefði gert alvöru úr því að kasta steinvölunni á eftir honum." „En veiztu nú bara, að þetta var enginn annar en hann faðir hans, eða það sagði hann Jónas hérna. Ég býst við, að mér sé óhætt að hafa það eftir," flýtti Gréta sér að segja. „Við höfum sjálfsagt þekkt hann vel, bæði Bensi og ég," sagði Þorbjörg. „Ef hann hefði ekki varið hon- um dyrnar hefði ég gert það. Mér er það vel kunnugt, hvernig Ijann kom fram við Hallfríði. Það ætti ekki illa við, aS hann færi aS venja komur sínar til hennar!" „Hann hefur ætlaS aS fá sér kaffi, manntetriS," sagSi Gréta, svo bætti hún viS háSslega: „Einhvern tíma hefur þó verið hlýlegt á milli þeirra." „Hann hefur sjálfsagt fengiS kaffi hjá kaupmannin- um eins og vanalega. Hann er einn af þeim, sem leggja mikiS inn vor og haust. Þeir eru alltaf settir inn viS 10 matborðiS í kaupmannshúsinu," sagði Þorbjörg, kyssti Signýju fyrir kaffið og gekk til dyra, en snéri sér við í dyrunum og talaði til Grétu: „Eg heyrSi að ónnur hv(or ykkar Onnu var að tala um að klaga Bensa fyrir • Hallfríði. Ef þið gerið það, skuluð þiS fá kveSju frá mér á eftir. Svo var hun horfin. „ÞaS er aldrei, aS hún sé merkileg núna, gribban sú arna," sagSi Gréta. „ÞaS er meira dálætiS, sem hún hefur á þeim mæðginum. Það er víst líka einu mann- eskjurnar, sem hún er almennileg við." En Gréta hafði sagt þetta svo oft, að það var engin ástæða til að svara því, en Sigga sagði í hálfum hljóð- um, að alltaf væri hún góS viS sig. , i „Jæja, það er allt gott, þegar þrennt er og Hannes. gamli formaður sá fjórSi,"'hnusaði í Grétu. „Eg get/ nú ekki einu sinni bætt því við, að gott eigi þeir, serii náðarinnar njóta." Svona endaSi þessi áhrifamikli viSburSur. ÞaS var> aldrei boriS í mál milli sambýliskvennanna uppi í Móunum aS klaga Bensa fyrir ógestrisni hans, en .þær langaSi því meira aS frétta eitthvað um föSur hans,'r en þaS var ekki þægilegt, því aS hann bjó í þó nokk- urri fjarlægð fram í dalsbotni og fáir kaupstaðarbúar þekktu hann neitt að ráði, vissu bara, að hann var efnaður. ÞaS gaf honum mikiS gildi í augum fátækl- inganna. ÞaS var ekki löngu seinna, að nýjar markverðari fréttir voru bornar milli Tangabýlanna. ÞaS var nú bara ekkert annaS en nú átlu allir krakkar aS gang^ á skóla, hvort sem þeir voru ríkir eSa fátækir. Nú va'r' ekki nóg, aS þau lærðu kveriS og biblíusögurnar óg' eitthvaS svolítiS í skrift og reikningi, heldur áttí að kenna þeim í mörgúm öðrum bókum. Þau máttu svo sem biðja fyrir sér, vesalingarnir, sem ekki voru hálf- læs. Maður hafði þá heyrl, hvernig þessir kennarar voru. Höfðu þau úlundan, sem fátækust voru og vcrst að sér. Og svo var verið að innrétta „geymslu gíin- aldið" í norSurendanum á húsi prófastsins. Þar átti svo sem kennslan að fara fram. Þau yrSu ekki öfunds- verS krakkaskinnin hérna utan af Tanganum af því að vera undir handarjaSrinum á höfSingjaslektinu því. Svona voru umræSurnar, sem Sigga litla heyrSi til ná- grannakvennanna fram í eldhúsinu, meðan hitað var á katlinum. Þær gerðu hana kvíðandi og hjartveika, því að hún var illa læs og vissi því hvert hlutskipti sitt yrði. Eitt kvöldið, þegar allir sváfu í rökkrinu, læddist hún ofan í Bakkabúð, til að tala við Bensa um þessa „eldraun", sem framundan var fyrir þeim, og mörg- um öðrum. Bensi var með nýjar bækur, þær urSu allir krakkar aS hafa í skólanum. Hún eins og aSrir. En þaS var ekki búiS að kanpa hennar fínu og fallegu NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.